Groundhog Day
2 februari kwam en ging geruisloos voorbij. Maar voor de echte geeks was het natuurlijk een klein feestje om Punxsutawney Phil te zien voorspellen dat het nog zeker zes weken winter zou blijven (video). Ja lieve kijkluisterklik-kinderen vorige week donderdag was het Groundhog Day. Daarom hier een treasure trove aan Groundhog Day-feitjes, waaronder een essay over de werkelijke tijd die Bill Murray in de film vastzit in die Punxsutawney-neese limbo.

Vijf minuutjes Mario spelen
Andrew Gardikis is een baas. Hij speelde eind vorig jaar Super Mario Bros uit binnen vijf minuten, easy as eating pie. In onze tijd deden we er nog een paar uur over. Uitslover. Bekijk hieronder zijn recordgame:

Egypte? Nog lang geen kalifaat
Dat zul je in Nederland niet zo snel meemaken, een oproep voor gebed midden in een debat in de Tweede Kamer. Onze gelovigen houden zich liever bezig met helduivelverwensingen als we op zondag winkelen of het verpesten van schaatspret in de vorm van een zondagse Elfstedentochtboycot. Maar om nu te zeggen dat onderstaande salafist in het Egyptische parlement aantoont dat het land een nieuw kalifaat wordt gaat te ver, kijk maar naar de uitbrander die deze mediageile geloofsbelijder krijgt van de voorzitter, een Moslimbroeder (duiding).

Economieprofessor heeft de oplossing voor de crisis
Dat er wat mis is in de bankensector weten we nu wel na een tigtal crises, de teloorgang van de eurozone en het verdampen van de pensioenen. Maar Anat Admati, economieprofessor aan Stanford, dook pas vrij laat met haar neus in de economieboeken om te onderzoeken waar het misging. Eén zin vatte haar openbaringen samen: “Something is really wrong in banking.” Beluister haar interview met NPR en de oplossingen (meer geld in reserve houden stelletje haaien!) die zij bedacht heeft.

Before and after
“Na het gebruiken van product x voor y uren in z weken zie je er uit als een bruine, geoliede god. Kijk maar naar deze voor en na foto’s.” Meestal lijken de mensen op deze afbeeldingen niet eens op elkaar. Hoe maak je een overtuigende before and after shoot? Een van de magische middelen is in ieder geval chocolademelk. Enjoy!

Zoals het weer mens wordt, wordt het weer ook weer mens.

Op tv had ik gezien dat je dan als een bezetene over de bühne moest rennen, dus deed ik dat. Bij een playbackshow ging ik zelfs, met die oude leren laarsjes van mijn moeder – op de jurytafel staan. Rook en Rool! We speelden rockbandje, leuker dan oorlog. We deden alsof we Goens en Roozes waren, zongen liedjes van The Beatles achter in de bus of speelden tot in de treuren Wish You Were Here op onze platenspelers terwijl we in iets wat op Engels leek de tekst meebrulden. We speelden bandje en droomden dat we dat ooit echt mochten doen.

Uitglijden onder de warme lamp
Een droom die bij velen door blijft ebben tot in de eeuwigheid. Bandje spelen, zoekend naar roem. Niet de muze als drijfveer, maar de spotlight en schreeuwende dames of heren aan de podiumrand. Als die roem, waar reikhalzend naar werd uitgekeken, dan echter wordt gehaald, komt toch vaak de deceptie. Een uitglijder onder de warme lamp en je bent van held tot hoongelach gevallen; ‘wie koet bie hieroos, sjust foor wan deej’.

Lana Del Rey – ja, daar komt ze weer – liet deze week vallen dat er waarschijnlijk geen opvolger van haar debuut gaat komen. Wellicht een pr-stunt om zo de spanning naar een tweede album vast te houden of om haar als een getormenteerde ziel neer te zetten. De argumentatie om niet met een nieuwe plaat te komen is echter opvallend. Jaren had zij gezocht naar de roem, maar nu zij – als een komeet – tussen de sterren is geschoten, blijkt dat toch niet het gewenste juweel van geluk. Bandje spelen valt haar te zwaar.

Gevecht met een muze
Een man die al vijftien jaar vecht met zijn muze, Damien Jurado, komt binnenkort met een album dat juist deze thematiek aansnijdt. Een wereldberoemde artiest die de roem niet meer dragen kan en spoorloos verdwijnt. Op zoek naar zich zelf. Een album op het lijf van Lana Del Rey geschreven, die hopelijk haar zelf weer onzichtbaar kan maken op zoek naar wie ze was voordat papa de roem voor haar kocht.

Tjeerd van Erve schrijft op onmogelijk veel plekken, maar bundelt tegenwoordig alles op zijn eigen blog.

Driller Killer
In 1982 werd de horrorfilm Driller Killer (Abel Ferrara, 1979) op video uitgebracht, vergezeld van een “drilboor in het hoofd”-advertentie. Hierover ontstond de nodige ophef. Aanstichter was Mary Whitehouse, een activiste die strijd voerde tegen de vermeende verloedering van de media. Haar hetze werd verder aangewakkerd door diverse kranten. In 1983 publiceerde de Director of Public Prosecutions (DDP) een lijst met zogeheten Video Nasties, videofilms die verboden zouden moeten worden. Er kwamen 74 films op deze lijst, waarvan er 39 werden verboden. De overigen werden alsnog toegestaan, zij het in een verkorte versie. In 1984 werd de Video Recordings Act geïntroduceerd, waardoor de British Board of Film Classification (BBFC) video’s voortaan kon keuren. Hiermee kwam er een einde aan de vrijheidblijheid in videoland.

Video Nasties!
Een blik op de lijst met Video Nasties geeft een indruk van de films die de BBFC te aanstootgevend achtte. Zo werden enkele Italiaanse kannibalenfilms op de lijst geplaatst en verbannen wegens geënsceneerd geweld tegen en tussen dieren. Voorbeelden hiervan zijn Mountain of the Cannibal God (Sergio Martino, 1978) en Cannibal Holocaust (Ruggero Deodato, 1979). Ook films met seksueel geweld of geweld met een seksuele ondertoon werden vaak op de lijst geplaatst en in enkele gevallen verbannen.

Enkele illustere voorbeelden zijn Women Behind Bars (Jess Franco, 1975) en enkele nazi exploitatietitels als Lovecamp 7 (Lee Frost, 1969) en The Beast in Heat (Luigi Batzella, 1977). Enkele andere titels die op de lijst kwamen waren Anthropophagous (Joe d’amato, 1980), The Funhouse (Tobe Hooper, 1981) en Tenebrae (Dario Argento, 1982). Mensen die de moeite nemen om deze films eens te bekijken zullen zich hoofdschuddend afvragen hoe het mogelijk was dat ze ooit op de lijst kwamen. Een enkele Video Nasty is nog steeds verboden, maar veel van de video nasties zijn inmiddels opnieuw gekeurd en ongecensureerd of licht geknipt op DVD verschenen.

Huidige Censuur
In vergelijking tot bijvoorbeeld Nederland, de Scandinavische landen en zelfs de Verenigde Staten is de BBFC nog steeds relatief streng en worden er nog regelmatig films verbannen of sterk geknipt. Dit betreft ondermeer pornografisch materiaal met (geacteerde) onvrijwillige seksuele handelingen of grove SM. Buiten het gegeven dat dit soort materiaal obsceen wordt gevonden, is er tevens de veronderstelling dat dergelijke beelden crimineel (imitatie)gedrag zouden kunnen veroorzaken.

Ook ‘reality’ dvd’s waarin bijvoorbeeld geweld en menselijk lijden worden getoond ter vermaak van de kijker worden niet bepaald gewaardeerd door de BBFC en vaak verboden of sterk verkort. Hier een overzicht van verbannen films in het Verenigd Koninkrijk om een indruk te krijgen.

Tom Scheers is historicus, maar dat verklaart allerminst zijn fascinatie voor culturele randverschijnselen als instrumentale death metal-jazz-fusion crossovers of zachtplastieken zombies.

Jawel, pantouflards, lounge lizards, couch potatoes, wortelschietende weekdieren, insipide kantoorklerken, miezerige anonieme reaguurders, subsidiesponzen, ingebeelde RSI’ers en andere woekerende, parasiterende en welig tierende onrendabele levensvormen: keer terug naar de natuur! Pero bueno.

Na de tragische lotgevallen vorig weekeinde met mijn mattie Gabriel Kousbroek aka Da Gaap op Kasteel Komrij heb ik mij de afgelopen week teruggetrokken in de woeste natuur van de Algarve met als enig doel mij zelf weer terug te vinden. En dat is ruimschoots gelukt, na een week van hakken, kappen, zagen, ijskoude wisselbaden in meedogenloze kolkende rivieren en heilzame Portugese flatulerende boerensoepen uit eigen keuken. De relatie met mijn Spaanse furie Paula is gered, maar ik had behoorlijk wat uit te leggen na de scabreuze escapades met Kom & Kous. Zelfs de Spaanse inquisitie heeft haar menselijke kant en na vier marathongesprekken mocht ik weer van bil, waarvan akte.

Medronho
Frau Erika aus Berlin (haar moeder moest in 1945 uit Köningsbergen in Oost-Pruisen vluchtten voor het Rode Gevaar en die ooit zo schitterende parel der Duitse cultuur heet nu Kaliningrad, vernoemd naar een van de meest gruwelijke paladijnen van de heer Stalin en heeft tevens het hoogste aantal junks, seropositieven, prostituierten van beide geslachten, nucleair afval und so weiter van het hele westelijk halfrond, percentueel dat is uiteraard, want er wonen nog geen miljoen halve zolen, zeg maar het uitschot en de afvoerput van de voormalige Sovjet Unie) raadde ons aan een week lang medronho’s te gaan bevrijden. Het zit zo: de medronho is een boom die hele lieve aardbeitjes voortbrengt en daarvan maakt de Portugees een koppige aguardient, die in dit geval heel toepasselijk medronho heet. De Portugees weet zelfs van schoenzolen, oude onderbroeken, geitenharen sokken en oude Readers Digest’s vuurwater te stoken, dus op zich zegt dat niet zoveel, die aguardient van de medronho.

In het kader van de eerder genoemde relatietherapie op aanraden van Frau Erika aus Berlin hebben wij de Erdbeerbaumen, zoals zij de medronho noemt, gevrijwaard van natuurlijk vijanden zoals de braambos en allerlei groen en bruin spul waarvan ik de naam niet weet en die ik ook nog nooit eerder gezien heb terwijl ik toch vier jaar in het oerwoud van Paraguay heb gewoond. Daarover heb ik in een recent verleden met veel pleizier over mogen berichten, en met name over de reizen die ik er maakte met nazi-jager Herr Professor Dokter Muntz. Dat viel niet bij iedereen in goede aarde, gezien het bericht dat over mij verscheen op deze mij verder onbekende doch ongetwijfeld subsidiegevoelige antifablog of hoe ze die troep ook mogen noemen, al die softanonbabies en bastaardkinderen van de genetisch toch al uitgedaagde Francisco van Jole en die flapdrollende kalende krullenbol van Nederland Bekent Kleur, zeg maar onze eigenste hedendaagse Julius Streicher. Goed, over vier jaar kunt u bij mij de eerste kruiken zelfgestookte medronho kopen, met halal-certificaat, een en ander in samenwerking met het plaatselijk kalifaat van de stad Lagos waar ze kennelijk nog nooit van de zogeheten Reconquista hebben gehoord.

Ede
In het kader van de huishoudelijke mededelingen dien ik te melden dat ik binnenkort met de heer Bert Brussen een hele dag Ede onveilig ga maken, en tijdens die Berserkiaanse stroop- en rooftocht zal de massaal opgetrommelde Veluwse pers kond doen. Ik kom, ik geef het eerlijk toe, uit Ede, en de heer Bert Brussen uit het aanpalende Bennekom. Wij zaten beiden op het christelijk Streeklyceum, zij het met een verschil van vijfentwintig jaar. Aan het einde van die enerverende dag (sinds de Slag om Arnhem en de daarmee gepaard gaande catastrofale dropping der gealieerden op de onvolprezen Ginkelse Heide is er eigenlijk nooit meer iets gebeurd in Ede, los van het feit dat Ede het hoogste aantal NSB’ers van Nederland had) heffen Bert en ik samen met het lokale journaille het glas tijdens een Geheime Ontmoeting in de niet nader genoemde fameuze Edesche boekboutique Het Paard van Troje, met oer-Edenaar Hans Dorrestijn als moderator. De andere beroemde Edenaren, Herman Krebbers, Arthur van Schendel, Jan Terlouw, Henk van Ingen, Gerdo Hazelhekke, Dick Schoenaker en de grote literator Jan Siebeling (Knerpende Violen) lieten bij voorbaat weten om uiteenlopende redenen verstek te moeten laten gaan. Daarover deo volente en bij leven en welzijn meer in de nu reeds legendarische Portugal Post, waarvan de laatste grote Levende Schrijver mijnheer Gerrit Komrij dus hoofdredacteur is.

Oh ja, de shockmedronhotherapie met mijn dierbare tere beminde Paulita, op aanraden van Frau Erika aus Berlin! Een en ander had te maken met mijn novellette Mambo Jambo die op 23 februari uitkomt en waarvan Paula vindt (ook al spreekt en leest ze geen woord Nederlands na een slopende maar hartstochtelijke relatie van vijf jaar en één maand) dat de personages in deze driestuiverroman haar behoorlijk doen denken aan haar familie, zowel de Spaanse als de Franse tak. Ze nam er zelfs geen genoegen mee dat ik ter elfder ure de namen van haar dierbaren veranderd had in Pepe, Juanito, Pepe II, Paco, Hannibal, Maria Gloria en Franco El Segundo. Ze vond het bovendien erg flauw en kinderachtig dat ik haar naam veranderd had in Carmen, wat volgens haar een hoerennaam is. Nu mocht ik in heel mijn leven menig bordeel op de aardkloot uitwonen, maar ik ben nog nooit een commerciële sekswerkster tegengekomen die Carmen heette. Ik hoor haar nu roepen vanuit onze knusse caravan: Don Arturo, Don Arturo, en dan weet iedereen ondertussen wel hoe laat het is. De echtelijke plicht roept, het is hier immers vrijdagavond en volgens goed joods gebruik moet dan het oeroude sjabbesritueel van “the old in and out” worden uitgevoerd. Ik ben weg! Vaya con dios, amigo y amigas van El Jaap!

P.S.
Op de valreep wil ik nog even ingaan op verontruste lezerspost die als rode draad heeft dat ik zo mild ben geworden sinds ik mij heb teruggetrokken in de vrije natuur. Zo heb ik al een maand geen onvertogen woord meer gezegd noch geschreven over de mohammedanen. Welnu, ik heb nu even iets anders aan mijn cabeza (terwijl ik er normaal gesproken mee opsta en mee naar bed ga en ze tussen neus en lippen ook nog rauw oppeuzel als ontbijt). Dat u het maar weet! De wolven huilen en de karavaan trekt verder! Besos!

Jup, echt waar. Disco voor zwangeren. En niet alleen zwangeren mogen komen, nee, ook iedereen die het huilende zaakje er net uit geplonsd heeft of bevriend is met een zojuist bevruchtte baarmoeder op benen mag komen. Ik probeer me al zo’n 2,5 uur voor te stellen hoe het er dan aan toe gaat, bij zo’n Pregoparty.

Slowen
Het is zaterdagmiddag 14:30, het feest is al dik een half uur in volle gang. In een  gymzaal met oranje muren staan 52 vrouwen met een bierpens ongemakkelijk te zijn. Ook zijn er ruim twintig vrouwen met kinderen tussen de 0 en vier jaar. Zes vrouwen die meegekomen zijn als ‘intro’. Niet zwanger, toch daar.

Er wordt gedanst, zwoel, op de muziek van DJ Franky Dust. Celine Dion knalt met beleid uit de speakers. And I’dd whisper these words as you’d lie here by my side… Wat kan die man draaien. Die weet wat zwangere vrouwen willen. Er wordt heen en weer gewiegd. Sommige vrouwen proberen te slowen. Met elkaar. Het gaat niet, er zit een kind in de weg. Of twee. Er wordt wat ongemakkelijk gelachen. “Haha…”

Vruchtwatercocktail
In de hoek links achterin hangen wat kinderen van rond de drie jaar. Sommigen met, sommigen zonder moeder. Ze kijken hoe hun mama’s aan de bar hangen. Ze drinken cocktails. “Vruchtwatercocktails” hoor je José, de barman, grappen als je goed luistert. Weer wordt er gelachen, deze keer opgelucht. Die José. Mooi jongen trouwens. Zullen de hormonen wel zijn.

Zoals in eerder genoemd artikel te lezen is zijn er ook kraampjes “..met bijvoorbeeld verloskundigen en tips over haarverzorging.” Ik stel me voor dat er naast deze kraampjes ook een hoekje ‘Gynaecologie’ is. Kan je je even van binnen laten checken. Vindt niemand gek op het dolle festijn dat Pregoparty heet. Of even een echo laten maken tussen het muziekwiegen door, ook daar doet men niet gek over. ‘Die van jou heeft wel magere beentjes.’

Ajax
Middenin de zaal klettert vocht op de grond. Langs een stel mollige vrouwenbenen sijpelt een nat goedje de gymvloer op. Verdorie, die kinderen moeten hier maandag weer de koprol doen. Irritatie klinkt door in de stem van een van de organisatoren. “Ja, Ed? Ben jij Ed? Ed, luister… Nee, ik bel met de telefoon van je vrouw. Ed, de vliezen van je vrouw zijn gebroken. Het is beter als je haar nu komt halen. Nee, Ed, het bevalhoekje is vol, ze is de vierde vandaag, we hebben maar plek voor drie. Dan kijk je Ajax morgen maar terug. Tot zo Ed.”

Ja, zo zal het zijn. Zwangere lezeressen: veel plezier. Ik ben condooms kopen.

Op 4 februari zal de eerste echte Prego Party plaatsvinden in LCC Larenlamp, Slinge 303 in Rotterdam. Entree 7,50. Aanvang: 14.00- 17.00 uur. DJ Franky Dust draait lekkere zwoele muziek. Zwangere vrouwen mogen één (niet zwangere) vriendin introduceren. @debroervanroos gaat ook.

Elke donderdagmiddag een Paintcartoon van Bas Paternotte geënt op de actualiteit. Deze donderdag: wat Kustaw Bessems zegt.

Het leven van een antiheld vertelt over een jonge antiheld die in een demonstratie oog in oog komt te staan met de Mobiele Eenheid. Het is een test voor de antiheld op goed verstand, deugdzaamheid, moed, lijdzaamheid, standvastigheid en passie. Ze raakt in gevecht met zichzelf en haar idealen. In deze strijd tegen de windmolens besluit ze het heft in eigen handen te nemen. Hoe groots kan een kleine revolutie zijn?

Linda Duits, onderzoeker van populaire cultuur, betoogde afgelopen week in haar column op DeJaap dat de revolutie in Nederland tot dusver is uitgebleven, maar dat het wel degelijk tijd is voor ‘generatie IK’ om in actie te komen. Deze antiheld komt in actie en denkt iets te veranderen in de wereld door te demonstreren. Met het onderzoeken van mijzelf als antiheld ondervond ik een zeker pragmatisme en ironie.

Ik ga nog steeds de barricaden op en vecht voor mijn idealen, maar tot op zekere hoogte. In plaats van te vechten tegen ‘het systeem’, maak ik me liever op voor een ander systeem. De revolutie voor de kunsten die zich kort op 26 en 27 juni manifesteerde moet worden gecontinueerd. Een nieuw verhaal ontspint zich nu.

Deze korte documentaire is afgelopen week vertoond op de Generatie IK-kunstmanifestatie in De Balie.

Overbodige reünies
Vieringen van archaïsche en verzonnen tradities, een verlangen naar een rustiek en vertrouwd verleden. Voor een gevoel van saamhorigheid en herkenning. Maar ook daarover is al voldoende over geschreven, die hang naar het verleden. Een hang die in de muziek zich al een paar jaar openbaart in al dan niet geheel overbodige reünies. Bands die al in twintig jaar niets meer hebben laten horen die nu ineens de (financiële) noodzaak zien weer te gaan optreden.

Is dat erg? Uiteraard niet. Er zijn genoeg mensen die gaarne geld neer leggen om vergane glorie in levende lijve te aanschouwen. Omdat ze het vroeger niet hebben gezien, te jong waren of het nog eens willen zien, want ooit was het legendarisch. Weliswaar keer op keer met als gevolg de deceptie, maar dan heb je de band in ieder geval gezien (en is de illusie gebroken). En ook dat is niet erg.

Alleen zo jammer dat de groep die op het heden jaagt en weids naar de toekomst gebaart slinkende is, verdwijnt. Uit de concertzalen, uit het openbare leven en uit het politieke leven. Liever staan we een hele avond stil bij Hare Majesteit of vergapen ons aan echo’s en konijntjes. Vandaag zien we over twintig jaar wel.

Tjeerd van Erve schrijft op onmogelijk veel plekken, maar bundelt tegenwoordig alles op zijn eigen blog.

Populaire boys zijn het, met een opvallend breed publiek. In een afgeladen Klokgebouw zie je jonge hipsters tussen oude rockers en zuipende dertigers. Mooie meisjes genoeg, maar vooral veel blij kijkende, mannelijke head-bobbers (u weet wat ik bedoel, de mannenvariant van dansen) en – zo valt me op tijdens een loopje naar de bar – veel meezingers, ook bij de minder poppy nummers.

Magische formule
Ze lijken in ieder geval een magische formule te pakken te hebben, Dan Auerbach (zang en gitaar) en Patrick Carney (drums). Laatstgenoemde neemt in met zijn haast bezeten, trefzekere speelstijl en grimassen in zijn eentje overigens 90 procent van het visuele aspect van de show voor zijn rekening, ondanks de aanwezigheid van projectieschermen en een uitgebreide en smaakvolle lichtshow. Voor het nieuwere materiaal reizen twee aanvullende muzikanten met de Black Keys mee. Ze krijgen geen plekje in de spotlights, maar spelen bij het nieuwe materiaal – vooral met de spijkerharde, stofzuigerachtige baspartijen – een bepalende rol voor de sound.

In het midden van de show mogen de twee ‘steunmuzikanten’ even van het podium en laten de hoofdrolspelers met wat oud materiaal even horen waar ze ook alweer vandaan komen. De voorste rijen gaan echter het meeste los bij het meer recente materiaal, zoals het openingsnummer Howlin’ for You van het album Brothers en de uptempo single Lonely Boy van het nieuwste album El Camino. Tijdens de toegift komt er bij het nummer Everlasting Light tot overmaat van show een grote discobol naar beneden en even later ontsteken – heel toepasselijk in de oude Philips-fabriek – een paar honderd gloeilampen op de backdrop, om de naam van de band quasi-megalomaan uit te lichten en ons deze even goed op het netvlies te prenten voordat we onze jassen gaan halen.

Hard
Het is een erg geslaagde show; tot op het steenkoude perron van Eindhoven Beukenlaan hoor je mensen de Keys-rifje neurieën of fluiten. Hard was het ook, potverdikkie. Maar dat hoort wel bij deze muziek, misschien. Wat akoestiek betreft is het Klokgebouw bepaald niet optimaal, maar de negatieve effecten daarvan weet de geluidsman binnen de perken te houden.

Nadrukkelijk suboptimaal is het geklooi met de jassenkluizen bij het Klokgebouw. Hierdoor moest uw recensent een deel van voorprogramma Band of Skulls missen. Snelle kennismaking met die band: trio, begonnen op een Engels college, combineert Amerikaanse stevige gitaarsound met intelligente, vaak tweestemmige zanglijnen. Smaakmaker is de enigszins onderkoelde bassiste/tweede vocaliste Emma Richardson. In Eindhoven heeft vooral de drummer te kampen met geluidsproblemen, maar dit blijkt de pret bij het publiek niet te drukken als de Britten kraker Death by Diamonds and Pearls inzetten.

Nu hopen dat beide bands deze zomer nog wat festivalweides onveilig komen maken.

Nieuwe Watchmen op papier
Voor sommige fans zal het vloeken in de kerk zijn, nieuwe comics gebaseerd op het allerbeste en meest invloedrijke stripboek allertijden: Watchmen (trailer). De geruchten werden in 2010 al bevestigd door co-creator Alan Moore, maar die spuugt tegenwoordig op alles wat Watchmen is. Maar voor wie geen genoeg van Watchmen kan krijgen, moet hier meer lezen over de zeven nieuwe series geschreven en geïllustreerd door the industry’s finest.

Schapen-cycloon
Dat krijg je dus als je schapen gaat zitten klonen. Dan krijg je op een gegeven moment dit soort doorgedraaide, doorgefokte bizarro-schapen:

Modern warfare volgens Churchill
Winston Churchill deed meer dan alleen maar nazi’s stompen en sigaren roken. Vandaag bleek dat de beste man in 1924 al de drones voorspelde die de VS op dit moment in bijvoorbeeld Pakistan en Jemen inzet. Opperbaas Churchill had nogal een grote fantasie, ontaardde Wired uit de archieven van de Journal of The Churchill Center and The International Churchill Societies (pdf).

Heroes boven NYC
“Look, up in the sky! It’s a bird, it’s a plane, it’s a human-shaped RC plane!” De gasten in het onderstaande filmpje doen even een aflevering van Heroes na. Met hun zelfgebouwde vliegtuigjes in de vorm van mensen laten ze de voetgangers in New York in verbazing achter.

Iran poept op het internet
Wat een partypoopers in Iran zeg. Ben je webdeveloper en wordt jouw code (zonder toestemming) gebruikt door een pornosite, word je terloops door de autoriteiten ter dood veroordeeld. Maar zelfs het opzetten van een simpel potje ‘Hot or not’ kan je een one-way trip richting gevangenis opleveren. En vergeet die arme barbies in Iran niet, die mogen ook al niks.

Heteroseksualiteit erkennen, onderdrukken en zelfs genezen tot heil des volks!

Dawn of the dead

Plagiaat?
Een kenmerk van exploitatiefilms is dat wordt ingehaakt op succesvolle eerder uitgebrachte films, waarbij het de kunst is om de film uit te brengen voordat een hype weer voorbij is gewaaid. Zombi kwam snel na het zombie-epos van Romero in de bioscopen en haakte perfect in op de zombie-gekte die deze had teweeggebracht.

Toch was Fulci’s variant op het zombiehorrorgenre geen goedkoop plagiaat. Romero’s film speelde zich –zoals bij velen bekend- af in een supermarkt, kende schaars geschminkte “menselijke” zombies en had dus een maatschappijkritische subtekst. Fulci’s film heeft een Caribische, zonnige setting met rottende halfvergane zombies, compleet met in oogkassen krioelende wormen. De zombie als onmenselijk monster dus. Dawn was daarnaast geïnspireerd door rampenfilms en had een apocalyptische inslag. Fulci baseerde zijn film naar eigen zeggen op Jacques Tourneur’s I Walked With a Zombie (1943) en was meer een klassieke –zij het voor die tijd erg bloederige- griezelfilm.

What’s in a name?
Dawn of the Dead werd in Italië uitgebracht als Zombi. Om te suggereren dat Fulci’s film de opvolger was, werd de film in Italië omgedoopt tot Zombi 2, terwijl de films weinig met elkaar gemeen hebben. In de Verenigde Staten kreeg de film de titel Zombie. Bij wijze van publicatiestunt werden in de Amerikaanse bioscopen kotszakjes uitgedeeld voor bezoekers met een al te zwakke maag. De film kreeg daarnaast de beroemde tagline ‘We are going to eat you’.

In Engeland werd de film begin jaren tachtig uitgebracht als Zombie Flesh Eaters, in een geknipte versie. Het zou uiteindelijk tot 2005 duren voordat de film daar volledig ongesneden op DVD zou verschijnen. In de jaren tachtig werden nog een aantal “delen” geproduceerd, die narratief amper iets te maken hadden met het origineel en kwalitatief sterk achterbleven.

Splinter in het oog
Een scene waarin een onfortuinlijke vrouw een grote houtsplinter door der oog krijgt is in horrorkringen een soort van legendarisch geworden, vooral omdat het in close-up te bewonderen valt. Fake, maar aangenaam expliciet. Deze scene werd iconisch voor de filmmaker Lucio Fulci en zijn (horrorfilm) oeuvre.

(hier kunt u de hele scene bewonderen)

Een andere opmerkelijke scene is een fraai gerealiseerde, surreële zombie versus tijgerhaai sequentie, waarvan velen zich afvragen hoe Fulci en crew dit voor elkaar kregen en hoe ze er überhaupt op kwamen.

Zombie vs. tijgerhaai

Verval
Na het succes van Zombi uit 1979 kwam Fulci’s carrière in een stroomversnelling, waarna hij onder andere nog genreklassiekers als City of the Living Dead, The Beyond en House by the Cemetary zou maken. Helaas kwam de Europese genre film o.a. door de opkomst van homevideo in de loop van de jaren tachtig in verval, net zoals de kwaliteit van de films van Fulci, die leden onder karige budgetten en gebrek aan inspiratie. Het toepasselijk getitelde Door into Silence (1991) was zijn laatste film voordat hij in 1996 bezweek aan diabetes.

Tom Scheers is historicus, maar dat verklaart allerminst zijn fascinatie voor culturele randverschijnselen als instrumentale death metal-jazz-fusion crossovers of zachtplastieken zombies.

DeJaap is elke dinsdagavond de gids die je door het oerwoud van nieuwe films loodst. De film die je vanaf donderdag moet gaan zien, is The Descendants. Waarom? Het is hoogstwaarschijnlijk de film waarmee George Clooney dan eindelijk de Oscar voor Beste Mannelijke Hoofdrol gaat pakken. 

Drama en komedie
De regisseur van The Descendants strekt eveneens tot aanbeveling. Alexander Payne vestigde zijn naam met het Oscar-winnaar Sideways en maakte eerder films als Election en About Schmidt. In Sideways wist hij drama en komedie op geslaagde wijze met elkaar te verbinden. Hij doet dat door personages op te voeren die niet de man of vrouw zijn geworden die zij zelf zouden willen zijn. Droog maar betekenisvol, feitelijk maar ontroerend en verlossend zonder religieuze bijklank. Bepaalde scène’s in The Descendants zijn godsgruwelijk mooi. Een trappenscène roept associaties met Escher op en zou niet misstaan als ‘still’ aan de muur. De scène waarin George Clooney op slippers door de bocht rent is schitterend. Director of photography Phedon Papamichael levert na zijn werk voor The Ides of March, ook met (én van) George Clooney, opnieuw vakwerk af. Payne en Clooney baseerden The Descendants op de roman van Kaui Hart Hemmings, een in Hawaï geboren schrijfster. The New York Times noemde haar debuut uit 2007 een “emotionele wervelstorm vol puin die op de lezer wordt afgevuurd.”

De marketeers van Fox Searchlight, distributeur van The Descendants van regisseur Alexander Payne, vonden het wel een geestige vondst: ‘Trouble in the Tropics’. Deze alliteratie uit de promotiecampagne gaat vooral over de vorm van de film en niet over de inhoud van het verhaal. Aan de verhaallijn van The Descendants is, openingsscène uitgezonderd, weinig verontrustends. Tot problemen die in snel tempo uit de hand lopen komt het niet. The Descendants gaat dan ook niet over problemen, maar over meer fundamentele breuken en veranderingen. Op de klanken van de Hawaïaanse hula kabbelen scènes vreedzaam over het witte doek. De meest exotische van de vijftig Amerikaanse staten is slim ingezet om de film aantrekkelijk te maken voor een breed publiek. Dat hadden die marketeers wél goed gezien.

That I may live in interesting times! En zo geschiedde. Zo was ik samen met Gabriel Kousbroek het afgelopen weekeinde wederom op het kasteel van Gerrit Komrij in het verre Portugal, voor besprekingen over De Portugal Post, in het diepste geheim. Bij de Portugal Post is ook Bert Brussen betrokken, de Nederlandse Rupert Murdoch. Pero bueno. Van de redactievergadering kwam niets terecht omdat de levenspartner van Komrij, Charles Hofman, ons onschuldige knapen volgoot met drank met als gevolg dat ik samen met Gabriel Kousbroek in een ouderwets ledikant op de vierde verdieping belandde en dat was nou ook weer niet de bedoeling.

Midden in de nacht stond Gabriel op en riep: “Hou godverdomme nou toch es met dat snurken en knarsentanden, gast”.
Even later stond een zeer ongeruste mijnheer Gerrit Komrij voor onze deur, in pyama en ochtendjas, en vroeg met zijn karakteristieke stem of de veldwachter gebeld moest worden, of wellicht een ambulance. Bij het ontbijt hebben Gabriel en ik het uitgepraat maar toen stond de schrijver Philip Testas alweer voor de deur. Die deed toen ongevraagd zijn persiflage op de Socialistische Partij (Mao die de Duitse groet maakt) en toen waren de rapen gaar. Charles Hofman liep naar de kelder om zijn jachtgeweer te halen, onderwijl schreeuwend: “De Wannsee-conferentie en de 120 dagen van Salo waren een picknick in vergelijking met de liederlijke bende die jullie op ons keurige kasteel hebben veroorzaakt!”.

Maar dat zal t.z.t allemaal in de Portugal Post te lezen zijn. We besloten de redactievergadering met een klein neutje om het af te leren en toen pakten we maar snel en met stille trom de trein terug naar onze stulp in de Algarve. Kousbroek kreeg ineens een flashback in de Milky Bar in de trein en brulde: “Als de bar niet onmiddellijk opengaat, pak ik mijn handzame mobiele kettingzaag van het merk Husqvarna en zaag ik alle ledematen af van die stompzinnige Portugese pendelaars.” [DIT IS EEN OPZICHTIGE LINK NAAR DE STRIP VAN GABRIEL KOUSBROEK!]

Eenmaal terug in de Algarve zag ik mijn verloofde Paula weer en die zei: “Je hebt mijn familie wel heel erg herkenbaar beschreven in Mambo Jambo, is het mogelijk dat je alle passages omtrent mijn dierbaren er uit laat?”
Toen antwoordde ik quasi-bescheten: “Nou, dan heb ik geen boek meer over en ik denk dat mijn uitgever Vic van de Reijt en de drukker daar niet erg geamuseerd door zullen zijn.”
Toen zei Paula: “Talk to my laywer.”

Op het moment dat ik dit schrijf is de stemming in de paradijselijke Algarve op zijn zachtst gezegd lichtelijk gespannen en uiterst ontvlambaar, maar dat komt allemaal in De Portugal Post. Leest die krant!