Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noé, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Rondje van Pavlov’s Blogback
1. Chuck Nor is een nerd
Wie dacht dat de Chuck Norris grap een gepasseerd station was, moet de nieuwste World of Warcraft commercial maar eens kijken. De baarddragende arrogantiemachine zet zichzelf namelijk flink te kijk in de reclame van ‘s werelds populairste multiplayer RPG. Eerder al leenden culthelden als Ozzy Osbourne, Mr. T en Verne Troyer hun gezicht aan de geek game. Of de fans er meer van gaan spelen? Dat doen ze toch wel.
“Hij had het lastig, heeft gevloekt en De Internationale gezongen in de kerk.” Lachend analyseert Mei Li Vos, voormalig Kamerlid voor de PvdA en momenteel werkzaam als zzp’er, de zojuist bijgewoonde kerkdienst met Eberhard van der Laan als voorganger. Elk jaar leiden vijf ‘dominees van deze tijd’ een kerkdienst tijdens De Preek van de Leek. Iedereen preekt, van columnisten en cabaretiers tot politici. Zolang het maar mensen zijn die zich op een onverwachte en dappere manier in het publieke debat mengen. Lees verder »
DeJaap is elke dinsdagavond de gids die je door het oerwoud van nieuwe films loodst. De film die je deze week moet gaan zien, is Nova Zembla. De film beleefde gisteravond zijn koninklijke première in de RAI en is vanaf donderdag in de reguliere vertoning te zien. Nova Zembla is de eerste Nederlandse 3D-film ooit en dat zou op zichzelf al genoeg moeten zijn om de gang naar de bioscoop te maken. Lees verder »
Als serieuze muziekliefhebber kan je natuurlijk niet met David Guetta aan komen zetten. (En voor de Guettafans met zure reacties komen, ik ben niet de enige die er zo over denkt.) En pubers, er komt een leeftijd waarop je je te volwassen gaat voelen voor LMFAO. Echt. Maar toch heb je soms behoefte aan wat stampende beats en vlotte raps. En geef toe, die laatste van Justice zuigt ballen. Daarom hierbij twee artiesten die op het gladde veld tussen mainstream en muzikaal interessant weten te balanceren: Pictureplane en Theophilus London. Lees verder »
Beste DeJaap, ik krijg op gezette tijden post van lezers die mij op verontruste toon schrijven: mijnheer van Amerongen, is het leven in Zuid-Amerika nou niet heel erg eng, hangt uw bestaan vaak niet aan een zijden draadje? Ik leg dan eerst altijd even subtiel uit dat ik niet Martin van Amerongen ben (mijn vader heeft het ondermaanse al enige tijd geleden verlaten) en vervolgens schrijf ik dat ik een medisch wonder ben. Ik heb de volgende kwaaltjes inmiddels al overleefd: cholera, knokkelkoorts, hepatitis A & B, malaria, hondsdolheid, builenpest, tyfus, gele koorts, schistosomiasis, toxoplasmose, de ziekte van Chagas, leishmanisasis, het Hantavirus long-syndroom, leptospirosis, echinococcus, brucellosis, fascioliasis, onchocerciasis en verder nog wat alledaagse kwalen en aandoeningen zoals schurft en hoofdluis en natuurlijk de vertrouwde reizigersdiarree. Wat de soa’s betreft houdt ik mij altijd erg op de vlakte vanwege mijn Spaanse verloofde, ik bedoel, die schimmels zijn niet iets om trots op te zijn en bovendien zeer hardnekkig, zoiets vertel je gewoon niet aan je partner. In de meeste quilomobos wordt condoomgebruik aangeraden maar bij mij scheuren de kapotjes altijd omdat ze niet berekend zijn op Europese mannen (en dan weet jij waar ik het over heb). Lees verder »
Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noe, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Vandaag in de Volkskrant: een kloeke spread met daarin een interview met Rianne Meijer, auteur van het boek De Ana-files (uitgeverij Prometheus). En inderdaad, Rianne Meijer begon hier, op dit weblog (u bent nu op DeJaap.nl) met het schrijven over anorexia. Kijk maar, hier staan ze nog allemaal. Nu zijn haar DeJaap-bijdragen dus een boek, uitgegeven door een prestigieuze uitgeverij. Een droom van heel veel schrijfmeisjes. Of schrijfjongens. En nog 999.999 Nederlanders die dromen van het uitgeven van een boek. Daarvoor hoef je dus niet een manuscript op te sturen naar de uitgeverij en onderop de stapel te belanden om na maanden afgewezen te worden, je kunt gewoon gaan bloggen. Het internet als podium. Webloggen als talentenjacht. Het werkt. Wat Esmee Denters kon met zingen op Youtube, kon Rianne Meijer met schrijven op een weblog. Mooi hè, dat internet? Het is een kwestie van ergens in geloven. En van een beetje onbescheidenheid. Niet heel makkelijk voor de gemiddelde Nederlander. Toch kan het. Probeer het ook eens. Geloof ergens in. Schrijf mee. Het kan. Ook zonder anorexia. Straks gaat dat internet nog groot worden en wordt het een belangrijk medium. Kwestie van geloven. En willen.
(De Ana-files, Prometheus, 224 pagina’s, ISBN 9789044618693 is vanaf vandaag overal verkrijgbaar.)
Rondje van Pavlov’s Blogback: Batman, Occupy en baby’s.
Batman is de 1%
Bruce Wayne is Batman. En is rijker dan God. Tja, hoe leg je dan uit aan boze Occupy Wall Street-gekkies dat de zogenoemde ’1%’, ofwel de ‘job creators‘ die eigenlijk helemaal geen werkgelegenheid creëren, bij de good guys horen.
DeJaap is elke dinsdagavond de gids die je door het oerwoud van nieuwe films loodst. De film die je vanaf donderdag moet gaan zien, is The Thing. Er zijn niet zoveel Nederlanders die de kans krijgen een Hollywood-productie te regisseren, maar Matthijs van Heijningen jr. is het gelukt met deze horrorfilm. Lees verder »
Gonzo-held Hunter S. Thompson mag dan dood zijn, we hebben altijd Arthur van Amerongen nog. Ooit werd hij bijna bekend, beroemd en rijk door het winnen van de AKO-literatuurprijs voor zijn schokkende en onrustbarende non-fictie boek Brussel: Eurabia waarin hij verslag doet van een ontluisterende vorm van islamisering in de Brusselse buitenwijken, maar helaas bleef het slechts bij een nominatie van die AKO-literatuurprijs. Had hij maar iets artyfarty corrects met veel multiculturele dingen moeten schrijven. Van Amerongen woonde de afgelopen vier jaar afwisselend in Paraguay en Rio de Janeiro, met zijn Spaanse verloofde Paula, zes honden en nog wat katten. In februari 2012 komt bij Nijgh en Van Ditmar Mambo Jambo uit, de Latino-versie van Kluun. Daarna vertrekt Van Amerongen y familia naar Andalucia, waar hij Reconquista gaat schrijven, een pseudo-wetenschappelijk boek over de voor- en nadelen van de aanwezigheid van Moren in Europa. Omdat hij van internet houdt, en van DeJaap, en van drugs, alcohol, gokken en wijven maar dat terzijde, zal hij voortaan iedere week de DeJaap-bezoeker trakteren op het betere ruige werk uit zijn woonplaats Asunción (dat ligt in Paraguay te Zuid-Amerika). Wij garanderen: met Arthur van Amerongen uw week beginnen is net zo heilzaam als ontbijten met drie flessen wodka en een halve kilo speed. Hieronder een hoofdstuk uit Paranoia Paraguy, ook al zo’n dijk van een Van Amerongen-werk. Lees verder »
(Foto: BritFloyd.com)
Pink Floyd imiteren is geen kwestie van een gitaar oppakken en de eerste akkoorden van Wish You Were Here tokkelen. Want minstens zo belangrijk als de überhaupt al niet makkelijke muziek met afwijkende maatsoorten en ingewikkelde solo’s, zijn de beelden die het verhaal bij de liedjes vertellen. Velen hebben zich er in bekwaamd, zoals het Nederlandse Pink Project of The Australian Pink Floyd Show. Uit die laatstgenoemde is Brit Floyd voortgekomen, een gezelschap muzikanten dat bekend en vertrouwd is met het werk van de legendarische Britse band, onder leiding van Aussie Floyds muzikale leider Damian Darlington. Met dit project, waar nieuwe animatie voor gecreëerd is, stond hij vrijdagavond in de Rabozaal van de Melkweg. Lees verder »
Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noe, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Rondje van Pavlov’s Blogback
Waarom Batman schor praat
De grootste kracht van superhelden is toch wel hun bescheidenheid. Hoeveel baby’s ze ook voor rollende vaten chemisch afval vandaan trekken, het masker blijft op. Om zich zo min mogelijk in de kijker te spelen vervormt Batman zelfs zijn stem tot een grom, zo zagen we in The Dark Knight. Maar waarom heeft hij eigenlijk voor dit rauwe stemgeluid gekozen? Een reconstructie!
Popcorn Preview: Margin Call
DeJaap is elke dinsdagavond de gids die je door het oerwoud van nieuwe films loodst. De film die je vanaf donderdag moet gaan zien, is Margin Call. Overal ter wereld bonken Occupy-bewegingen tegen de spiegelende ruiten van de wolkenkrabbers in het zakendistrict. Het systeem moet worden hervormd, maar hoe ziet het er eigenlijk uit? Wie dat wil weten, moet Margin Call kijken Lees verder »
De Triomftocht van Joris Christern
De aantrekkelijk gebeeldhouwde mediapersoonlijkheid Joris Christern is een merk geworden. Hij weet ‘t. En omdat hij ‘t weet en de afschuw die het oproept goed weet in te schatten, verkondigt hij overal dat hij het vreselijk vindt om een merk te zijn. Dat het uiteindelijk gaat om hele andere dingen in het leven, maar dat het in deze barre tijden, met haar misselijkmakende aandacht voor het vluchtige en vulgaire, soms handig is een merk te zijn bij het verkondigen van bepaalde boodschappen en het krachtig door laten klinken van hoogstnoodzakelijke levenslessen. Bovendien, legt Joris Christern tijdens zijn zoveelste tv-interview aan een miljoenenpubliek uit, als je zoals hij nou eenmaal een merk bent geworden en de media blijven vanuit alle hoeken en gaten steeds op je duiken, groeit er een bepaalde verantwoordelijkheid tegenover dat monsterlijke merk. Je kunt het natuurlijk weggooien, betoogt Christern met een intelligente glimlach, maar hij is een maatschappelijk betrokken iemand (“ik wil een stukje sociale coherentie mee helpen opbouwen”), hij is daarnaast altijd nieuwsgierig geweest, heeft een avontuurlijke inborst en wil mensen, als het even kan, aan het denken zetten. Neem nou het wij-zij-denken! Daar heeft hij als verlichte geest zo’n hartgrondige hekel aan! Als Joris Christern daar iets tegen kan doen zal hij het niet laten, al moet hij tot de laatste centimeter in het merk kruipen dat hij met tegenzin is en zijn tot de laatste vezel afgetrainde wasbordje in de strijd gooien: als hij het verderfelijke wij-zij-denken een slag kan toebrengen door zijn T-shirt uit te doen of een stukje op te rollen, hoeft hij niet lang te aarzelen. Dan doet hij ‘t gewoon. Want ook daarin wil Joris Christern, zoals in alles, heel open zijn: hééé, zijn hart zit op de goeie plaats! Lees verder »
Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noe, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Misschien wel de beste film van het jaar. Nicolas Winding Refn (Bronson) biedt de in de filmwereld nog immer exploderende Ryan Gosling een cinematografisch perfect ingekleurd podium om te laten zien wat hem zo interessant maakt, en klimt daarmee zelf ook wat treden op de Hollywoodladder. De synopsis van Drive leest als een introductie van de wereld van iedere andere auto-gerelateerde actiefilm. Ryan Gosling is stuntcoureur in de films, die bijklust als bestuurder van vluchtauto’s. Hij wordt verliefd op z’n buurvrouw Irene (Carey Mulligan), een jonge moeder die onwetend wordt meegesleept in de onderwereldpraktijken van haar man. Wanneer een klus verkeerd loopt, moet de chauffeur doen waar hij goed in is om Irene, haar zoontje en misschien zichzelf te kunnen redden. Gebaseerd op bovenstaande denk je deze filmlogischerwijs wel over te kunnen slaan. Lees verder »
Rondje van Pavlov’s Blogback
Remi Gaillard is terug
We dachten al bijna dat ie dood was. Remi Gaillard, fop-Fransman extraordinaire. Na zijn fratsen als Super Mario, als voetballer bij de Coupe de France en als irritante buitensporter probeert hij nu carrière te maken als alpinist op de Mount Everest. Maar dan in een liftschacht.
Vanaf 20:30 uur, live en rechtstreeks vanuit De Balie in Amsterdam: de Avond van de Polemiek. Tien polemisten strijden om Het Scalpel, de prijs voor de beste polemiek. Uiteraard niet geheel toevallig op de sterfdag van Theo van Gogh. U gaat zien: Martin Bosma, Ties Prakken, Hafid Bouazza, Karin Spaink, Thomas von der Dunk, Bert Brussen, Annemarie Oster, Meindert Fennema, Thierry Baudet, Ad Fransen en Kees Tamboer die strijden om Het Scalpel. Met in de jury: Theodore Holman, Pierre Vinken, Jaffe Vink, Barbara van Beukering en Yoeri Albrecht. En Hans Teeuwen doet een extragratis optreden. Leuker kan een avond met een verzameling hufters niet worden! Hashtag voor vanavond is: #polemiek Lees verder »
Laatste reacties