Vandaag en de komende drie zaterdagen op DeJaap: een serie over de Amerikaanse opnames van John Lomax en zijn zoons John jr. en Alan. John Lomax legde een indrukwekkende collectie veldopnames aan van Amerikaanse volksmuziek en zijn invloed op de hedendaagse folk, blues, Americana, country en bluegrass kan bijna niet overschat worden. De opnames aan de chain gangs in Amerikaanse gevangenissen, zijn ontdekking van blueszanger Leadbelly en vroege opnames van de Carter Family zijn enkele juweeltjes uit die collectie. Vandaag deel 1: John A. Lomax
Lees verder »
jan 152011
jan 132011
De tweede film van Anton Corbijn, The American, is ongrijpbaar. Het is een thriller met een nogal middelmatig verhaal, uitgewerkt als trage arthouse-film. Als thriller is de film niet geslaagd, als drama ook niet. En dat is jammer. Van een kunstenaar als Anton Corbijn zou je meer mogen verwachten. Het script van The American is gebaseerd op de roman A Very Private Gentleman van Martin Booth. Voor een moeilijk verhaal heeft Corbijn dus niet gekozen. Lees verder »
jan 112011
Natuurlijk, in 2011 gaat Lady Gaga een paar grote hits scoren, en ook Editors en Kings of Leon zullen wel vlot doorgaan. Dat 2011 het jaar wordt van James Blake is ook niet echt een gewaagde voorspelling. Als zijn ep’s van het afgelopen jaar en zijn geweldige cover van Feists ‘Limit to your love’ daarvoor niet indicatie genoeg waren, dan wel het feit dat hij in de eindejaarslijstje van de popjournalisten steevast als the coming man genoteerd stond. Daarom hier drie ietwat meer obscure tips waar u de komende maanden goed op moet letten. Lees verder »
Cartoon: Bandirah
Cult
Reageren uitgeschakeld
jan 092011
Door: Bandirah.
jan 082011
27 februari aanstaande worden de jaarlijkse Academy Awards weer uitgereikt in het Kodak Theatre in Hollywood, Californië. Maar liefst 24 van die gouden beeldjes gaan er uit de door PricewaterhouseCoopers verzegelde envelopjes komen, tijdens een spectaculaire show die uren duurt maar slechts minuten boeit. Natuurlijk, het is interessant om te weten welke kledingkunstenaars dit jaar de beste kostuums in elkaar hebben gebreid, welke technicus net wat beter met beeld en geluid kan schuiven dan alle anderen, of welke korte documentaire rond een controversieel politiek onderwerp er nu weer met het goud vandoor gaat. En iedereen wil wel weten wie er het afgelopen filmjaar het beste was met schmink en pruiken. Dus geven ze deze of gene acteur of komiek een microfoon (dit jaar Anne Hathaway en James Franco), en laten ze hen alle 34 centimer lange gouden beeldjes aan elkaar grappen en grollen. Terwijl iedereen toch weet dat er maar een handjevol Oscars zijn die er daadwerkelijk toe doen. Lees verder »
jan 072011
“Wie schrijft, bepaalt”, zou je denken als het gaat om een auteur en zijn werk. In vertalingen kan wel eens een enkele nuance wegvallen, maar over het algemeen wordt aangenomen dat in de originele tekst geen aanpassingen worden gedaan. Dit is echter niet het geval in Amerika, waar 100 jaar na zijn dood, twee boeken van Mark Twain een kleine doch essentiële verandering hebben ondergaan. Het woord ‘nigger’ is in de boeken Adventures of Huckleberry Finn en The Adventures of Tom Sawyer vervangen door het woord ‘slave’ vanuit het argument dat het als racistisch beschouwde ‘nigger’ lezers ervan weerhoudt de boek te lezen. Een pseudo-argument. Lees verder »
jan 062011
Het is alweer een aardige tijd geleden dat Thomas Vinterberg, Lars von Trier en sympathiserende regisseurs zich strikt hielden aan de Dogma 95-doctrine. Bij het filmmaken commiteerden ze zich aan de ‘Eed van Zuiverheid’ met zijn tien regels, zoals het afzweren van effecten, oppervlakkige actie en filmmuziek. Het leverde prachtfilms op zoals het veelgeprezen Idioterne van Von Trier, en natuurlijk de eerste echte Dogma 95-film: Festen van Vinterberg. Maar wat is er daarna van Vinterberg geworden?
jan 012011
2011 is een krappe dag oud, dus de hoogste tijd om vooruit te blikken. Wat draagt hipster-Nederland het komende jaar? Met welk drankje kan je anno nu echt niet meer worden gezien? Wat doet u in uw spaarzame vrije tijd? Hoe moet het met de kinderen? Waar dient u naartoe op vakantie te gaan om nog een beetje leuk mee te kunnen doen in de vriendenkring? Design- en modemeisje Rianne Meijer en opvoed- en allroundgoeroe Annabel Nanninga – beiden ook nog eens DeJaap-redacteur – nemen 2011 vast met u door. Wat is hot en wat is most definitely not?
Lees verder »
Martin Scorsese (5): Full circle
Cult
Reageren uitgeschakeld
dec 312010
Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteerde DeJaap sinds maandag iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Vandaag het slot. Lees verder »
Dolf Jansen staat bekend als geëngageerd, ja zelfs als ‘verschillig’ cabaretier. In de Kleine Komedie gaf hij zijn visie op 2010, geen gemakkelijk jaar voor de links-georiënteerde medemens, in een oudejaarsconference simpelweg getiteld Oudejaars2010. Omdat in een recensie over Dolf Jansen-conferences het woord ‘sneltreinvaart’ natuurlijk niet mag ontbreken: 2010 was een roerig jaar en Jansen heeft veel te vertellen en te zingen en te improviseren, dus in sneltreinvaart ging het. Lees verder »
Martin Scorsese (4): Always wanted to be a gangster
Cult
Reageren uitgeschakeld
dec 302010
Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteert DeJaap sinds maandag en tot en met morgen iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Lees verder »
Martin Scorsese (3): Water in wijn
Cult
Reageren uitgeschakeld
dec 292010
Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteert DeJaap sinds maandag en tot en met vrijdag iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Lees verder »
Onderstaande weblogs (platforms, crossmediale experiences, whatever) zijn de weblogs die volgens ondergetkende de Nederlandse blogosphere bepalen en groot genoeg zijn om voldoende invloed op de (online) opinie uit te oefenen. Ze staan bij mij in het vaste mapje dagelijks te bezoeken weblogs in de RSS-reader en doen er toe omdat ze interessant zijn, goed geschreven, regelmatig worden voorzien van nieuwe topics en origineel genoeg zijn om er toe te doen. Uiteraard is dit mijn persoonlijke, subjectieve, roundup en wij van DeJaap horen graag in de comments welke weblogs volgens u ontbreken. Het moeten wel weblogs zijn, dus geen sites, en het moet tenminste een beetje karakter hebben (webloggen over katten, je vriendje P., je gestolen Kronan of over stilstaande reigers is enorm 1999). Sites van dag- en weekbladen, buitenlandse sites of voor de hand liggende sites als “nu.nl” of “rtlnieuws.nl” kunt u uiteraard buiten beschouwing laten. Het gaat echt om weblogs van, voor en door webloggers. Kunnen we 2011 mooi beginnen met een in kaart gebrachte Nederlandse blogosphere. Een handig begin om de zoektocht te starten is overigens juixx.nl.
Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteert DeJaap sinds gisteren tot en met vrijdag iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Lees verder »
Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteert DeJaap vanaf vandaag tot en met vrijdag iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Lees verder »
dec 242010
Het was een bewogen jaar voor de katholieke kerk. Internationaal ging het deksel van de beerput en stuk voor stuk kwamen de meest verschrikkelijke verhalen over kindermisbruik door katholieke priesters en bisschoppen naar buiten. De scherpe geur van smerigheid werd extra weeïg gemaakt door belangrijke jurken binnen de kerk, die de verhalen bagatelliseerden, ontkenden of die aan hun onderdanen opdroegen dat ze er over moesten zwijgen. Lees verder »
dec 192010
Kunst op zondag: fijne foto’s van fotografe Jeanique Kats. Kats maakt vooral zelfportretten. Met haar serie “Project 365” verwierf zij bekendheid op het internet en ver daar buiten. Meer werk van Jeanique Kats is te vinden op haar site en uiteraard haar Flickr. Lees verder »
David Robert Jones, geboren in Brixton, Engeland op 8 januari 1947 en beter bekend als David Bowie, is een muzikant in hart en nieren. Zelden in de spotlights of op de rode loper, altijd met muziek bezig en met een discografie van 25 studioalbums tussen 1967 (David Bowie) en 2003 (Reality) een productief heerschap, vooral als daar de bijna vijftig compilaties en een paar handen vol aan liveplaten bij opgeteld worden. Beroemd geworden als zanger, acteur (toneel en film), liedjesschrijver (ook voor vele anderen) en flamboyante verschijning die alle pieken en dalen van een getormenteerd artiest doormaakte, inclusief het gebruikelijke ge- en misbruik van whiskey en drugs. Lees verder »
Doodgaan is gedoe. Het ruikt, het maakt nare geluiden (hoewel – tip! – de doodsreutel met een reispleistertje achter de oren ook zo weer verstomt) en het vlekt. ‘Alles bij elkaar is het een morsig gebeuren,’ noteerde de Amerikaanse arts Sherwin Nuland in zijn bestseller How we die. Waardig overlijden? Mocht u willen. Als door een verzwakte bloedcirculatie uw gezicht lelijk invalt, de ontreddering de kop op steekt en de stoelgang nog voor uw ziel het lichaam verlaat, dan raakt de ars moriendi (de kunst van het sterven) nogal op de achtergrond. Er zijn mensen die ogen en oren gesloten houden voor de ontluisterende componenten van het sterfbed. De meeste mensen. Er zijn ook lieden die al in paniek raken van de gedachte dat ze aan de dood moeten denken. De thanatofoben. Als Boudewijn de Groot op de autoradio Verdronken vlinder zingt, liggen zij bij het volgende refrein ondersteboven in de berm. Lees verder »
dec 152010
De liefhebbers hebben lang moeten wachten op de derde speelfilm van de Franse beroepsprovocateur Gaspar Noe. Na het schokkende, verguisde Irréversible, heeft het maar liefst acht jaar geduurd voor Noe met een opvolger kwam. Na eindeloze postproductie is daar dan Enter the Void. Tokio gezien door de ogen van een dode. Lees verder »
Laatste reacties