Deze screening heeft vanavond een handjevol Bekende Nederlanders over de vloer. Nico Dijkshoorn, James Worthy en Henk van Straten zullen tijdens de afterparty nog spreken. Arie Boomsma, Otto Wichers (Lucky Fons III), Wende Snijders en Hanna Bervoets zijn ook gespot. De laatste heeft plaats voor mij genomen en haar stoel een meter naar achteren geschoven. Als ik haar beleefd vraag of ze iets naar voren kan zodat mijn lange benen niet opgevouwen blijven, reageert ze geërgerd. Oh, wat is het gelijk weer duidelijk hoe het eraan toegaat hier in bekend Nederland. Ik probeer me er niet meer aan te ergeren. Bekende Nederlanders zijn ook maar mensen en die behoor ik ook net zo te beoordelen. Helaas, naarmate vanavond de drankconsumptie omhoog gaat, ga ik toch ongenadig de mist in. Lees verder »
The Rum Diary – Een gonzoverslag (2)
Rondje van Pavlov’s X(L)mas Blogback
Kindeke Jezus: the game
Al een tijdje lang vermaken de mensen van Het Nieuws: The Game ons met vermakelijke spelletjes die inspelen op de actualiteit. Dit keer gaan we 2011 jaar terug naar het begin der beginnen: het tijdperk waar kuthoeren overspelige vrouwen nog tegen hun man konden zeggen dat het onzichtbare zaadmonster langs is geweest. Het spel “Kerstverhaal” geeft een realistische blik op deze mijlpaal van een mindfuck. Tip tijdens het spelen: die put staat er niet voor niets en pas op voor Andries Knevel. Lees verder »
The Rum Diary – Een Gonzoverslag, gebaseerd op ware feiten (1)
Een verre echo galmt in het onderbewustzijn. “Ja hij is daar, ga maar naar hem toe”. Wie is dat in godsnaam? De deur zwaait open en daar staat de Meltyman. Neef annex grote broer annex trouwe strijder in het Amsterdamse nachtleven. Gedesoriënteerd vraag ik wat hij komt doen, “Ik had een gemiste oproep van je en een fiks aantal verontrustende sms’jes vanmorgen op mijn telefoon staan. Daarnaast neem je je telefoon niet op lul”. Als een hittegolf stroomt er informatie weer naar binnen. Als een razendsnelle reconstructie worden de grote lijnen van de vorige avond met zwarte inkt weer teruggeschetst. Paniekzweet breekt me even uit die op onvoorstelbare snelheid omschakelt naar een melige bulderlach. “Godverdomme”, antwoord ik. Een paar uur eerder hing ik nog boven een porseleinen pot, een tevergeefse poging tot kotsen te doen. De spierpijn is het gevolg van veelvuldig van mijn fiets vallen. Ik zie mezelf nog zitten op een paar stoeltjes voor een kroeg op het Koningsplein, mijn neef smeken om hulp, overtuigd dat de overtocht naar mijn huis in Noord mij fataal zal worden. Maar ik ben thuis in deze beschamende positie tegenover de Meltyman die even poolshoogte komt nemen van de fysieke en vooral mentale toestand van zijn drie jaar jongere neefje. Lees verder »
Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noé, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
DeJaap is elke dinsdagavond de gids die je door het oerwoud van nieuwe films loodst. De film die je vanaf donderdag moet gaan zien, is Mission Impossible: Ghost Protocol. Waarom? Bijvoorbeeld omdat de film is geregisseerd door Brad Bird, erkend specialist in het actie- en thrillergenre, met titels als Up, Ratatouille en The Incredibles. Lees verder »
Het einde van het jaar is weer nabij. Iedereen met een mening over muziek heeft zich al gebogen over de eindejaarslijstjes of zit daar nog zwetend boven. Op welke plek de nieuwe PJ Harvey te zetten, wat te doen met James Blake of hoe hoog de laatste Elbow te plaatsen, dat zijn de vragen die door het hoofd razen. En dus ook tijd om de balans van Nederlandse releases op te maken. Daarom hier onder een geheel willekeurige lijst zonder enige pretentie met enkel Nederlandse langspelers. Lees verder »
Nachttopic: de slavenkampen van Noord-Korea [video]
Bekijk alle delen van deze documentaire en meer over Noord-Korea via Vice.com.
Wat hebben kannibalen, rottende zombies, gemaskerde psychopaten, geile nonnen, nog geilere SS-dames, gemuteerde monsters, negroïde vampiers en andere rariteiten met elkaar gemeen? Juist, zij figureren in de onderbuik van de cinema, waar zij de exploitatiefilm bevolken. Exploitatiefilms zijn vaak wars van artistieke en maatschappelijke pretenties en worden door de meesten beschouwd als filmische rotzooi. Niet geheel onterecht overigens. Dit soort films zijn niet gemaakt om een verheven boodschap de wereld in te sturen of om de esthetische sensibiliteit van de gemiddelde kijker te prikkelen. Ze zijn gemaakt om geld te verdienen met een input (lees: budget) die nog lager is dan de output (lees: opbrengst).
Lees verder »
“Het leven is als een aubergine, Don Arturo. Éen keer krijg je hem in je hand en en tien keer krijg je hem in je reet.” Ik keek mijn elektronicaboer Mo ontroerd aan en liep vol van zoveel Libanese wijsheid. Ik was in een serieuze bui en grapte dus maar niet dat het helemaal niet erg hoefde te zijn, zo´n schitterende glimmende vrucht in de bips. Sidi Mo had net een partij Blackberries gekregen uit Ciudad del Este, de Paraguyaanse stad op de grens met Argentinië en Brazilië. “Van de vrachtwagen gevallen en de bebaarde mannen in jurken uit Ciudad del Este waren zo keurig om de partij tijdelijk bij mij te parkeren, Don Arturo. Lees verder »
Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noé, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Boekrecensie: Arnoud Engelfriet – Security
Met het boekje Security – Deskundig en praktisch ICT advies heeft Arnoud Engelfriet van juridisch adviesbureau ICTrecht weer een handig naslagwerk afgeleverd dat iedereen die iets met internet doet graag in huis zou hebben. Hoewel het internet soms een vrijplaats lijkt waar alles mag zijn er wel degelijk regels en wetten. Nu ‘computervredebreuk’ en ‘malware’ steeds vaker in het nieuws zijn is het voor vele mensen de vraag “of dat allemaal zomaar kan”. En hoe ver kan iemand eigenlijk gaan bij het in de gaten houden van jou als individu voordat hij toch echt te ver gaat? Arnoud geeft in dit boek op een duidelijke manier uitleg dit soort vaak voorkomende juridische vragen over computerveiligheid. Daarmee is Security is eigenlijk zo’n boek dat je misschien liever niet aanbeveelt, omdat je gewapend met dit werk zelf de show steelt als iemand vragen heeft. Lees verder »
DeJaap is elke dinsdagavond de gids die je door het oerwoud van nieuwe films loodst. De film die je vanaf donderdag moet gaan zien, is Sherlock Holmes: Games of Shadows, het vervolg op Sherlock Holmes uit 2009. Het eerste deel rechtvaardigde blijkbaar een vervolg, en opnieuw tekende Guy Ritchie voor de regie. Lees verder »
Het einde van het jaar is weer nabij. Iedereen met een mening over muziek heeft zich al gebogen over de eindejaarslijstjes of zit daar nog zwetend boven. Op welke plek de nieuwe PJ Harvey te zetten, wat te doen met James Blake of hoe hoog de laatste Elbow te plaatsen zijn de vragen die door het hoofd razen. En dus ook tijd om de balans wat betreft Nederlandse releases op te maken. Daarom hier onder een geheel willekeurige lijst zonder enige pretentie met enkel Nederlandse langspelers. Lees verder »
Ik was weer eens bij mijn electronicaboer Mo in het centrum van Asuncion wegens een pornovirus in mijn Blackberry en een aangekoekt toetsenbord. De Libanees zat tussen de kankerverwekkende Chinese meuk een boek te lezen, helemaal in zijn bubble, en ik roep: “habibi, ken je dat boek nou nog niet uit je hoofd na vijftig jaar?”
“Nee, nee, Don Arturo, het is niet wat u denkt! Dit is de Arabische vertaling van Marley & Me, u weet wel, over de lotgevallen van die grappige labrador in het land van de Grote Satan!” Lees verder »
Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noé, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Karel van het Reve was een groot schrijver. Niet omdat hij de grote broer was van de grote Gerard Reve. Beiden hadden een eigen, herkenbare en onnavolgbare stijl. Maar de Reve’s verschilden van elkaar in elk denkbaar opzicht. Karel was essayist en rationalist. Hij schreef met kleine woorden korte zinnen van grote helderheid. Gerard was mysticus en romanticus. Hij schreef archaïserend, op het barokke af. Karel van het Reve overleed twaalf jaar geleden. Zijn verzameld werk is inmiddels compleet. Op een avond in de Rode Hoed werd daar aandacht aan besteed. Veel mensen van weleer, vooral voor zover nog in leven. De vader van Aaf was er. De vader van Hugo was er ook. En zelfs een enkele liefhebber van het werk van Van het Reve. Lees verder »
Rondje van Pavlov’s blogback
Oh, de ironie! Beter dan de blogger van dit stuk kunnen wij het niet beschrijven: “Considering Facebook’s reputation on privacy, this is delicious irony.” De privékiekjes van Mark Zuckerberg zijn achterhaald via een oh zo zeldzame beveiligingsfout. Er zit helaas niets spannends tussen, maar wie had dat dan ook verwacht? Waar het hier om gaat is de ironie, mensen, de ironie! Lees verder »
Popcorn Preview: New Kids Nitro
DeJaap is elke dinsdagavond de gids die je door het oerwoud van nieuwe films loodst. De film die je vanaf donderdag moet gaan zien, is New Kids Nitro. De hoofden zijn weer opgeschoren en de groene Opel Manta is weer uit de loods gehaald, voor deel twee over het Brabantse aso-tuig. Lees verder »
Moslims en honden: never the twain shall meet. Ik moest aan Rudyard Kipling denken toen ik Mo deze week sprak. Mo is mijn Libanese electronicaboer in het centrum van Paraguay. Het is een aardige hardwerkende shi´iet en ik tel altijd even mijn vingers na als hij mij de hand heeft geschud. “Dus u verhuist met vijf honden van Paraguay naar Spanje, Don Arturo. Bij de baard van de Profeet!” “Ja, sidi Mo, en moeders de vrouw vliegt ook mee, en haar ticket is nog duurder dan die van de honden!”. Eens vroeg mij Mo op een samenzweerderig toontje of het waar was dat de ongelovigen met hun honden sliepen. “Jazeker, sidi Mo, kijk maar eens op dit kiekje in de Nokia die ik van jou heb gekocht en let maar niet op al die kiekjes van die familie die ik helemaal niet ken” (veel nering van Mo is van de camion gevallen maar dat spreekt vanzelf). Lees verder »
Laatste reacties