Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noé, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Extreme cinema (7): Twentynine Palms
Bij de opleiding Geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam snappen ze hoe het moet. De historici van de toekomst moet je ook laten publiceren in de echte wereld en niet alleen in wetenschappelijke kringen. Daarom publiceert DeJaap de komende weken iedere dinsdag een artikel van een student van de cursus Actuele Geschiedenis.
Nostalgie, het is maar al te menselijk. Om aan de beslommeringen of sleur van het heden te ontsnappen willen we onze verlangens nog wel eens op het verleden projecteren. De mensen die erin blijven hangen kennen we allemaal. Die blijven maar doorgaan, over dat je vroeger de hele wereld kon kopen met een gulden. Ja, vroeger had alles wat het heden niet heeft. De truc is juist om er niet in te blijven hangen. Dan kunnen er mooie dingen gebeuren. Dat is in ieder geval de strekking van Woody Allens nieuwste film Midnight in Paris. Allen leert ons twee dingen Ten eerste dat nostalgie een valse emotie is. Ten tweede dat hiertegenover wel geldt dat het verleden als onuitputtelijke inspiratiebron kan dienen.
Lees verder »
Op 1 december verschijnt bij de vermaarde Uitgeverij Lebowski een nieuwe vertaling van The Rum Diary van literaire legende Hunter S. Thompson. In Rum Dagboek draait het om journalist Paul Kemp die in San Juan (Puerto Rico), gaat werken voor de krant The Daily News. Hij raakt verwikkeld in een schimmig complot vol (veelal door alcohol opgewekte) lust, liefde, jaloezie en bedrog. Hoewel Thompson nog aan het begin van zijn carrière stond – hij was 22 toen hij het werk schreef – bevat Rum Dagboek al veel kenmerken van Thompsons latere oeuvre: gewelddadige, maniakale, alcoholische, struikelend door het leven gaande personages die bang zijn om ouder te worden, en een stijl die zowel vol vaart als opzwepend is. Deze tweede roman van Thompson werd geschreven in de vroege jaren 60, maar pas in de VS uitgegeven in 1998. Zijn eigenlijke debuut, Prince Jellyfish, is tot op heden ongepubliceerd.
Lees verder »
Rondje van Pavlov’s Blogback
Jurassic Office
Geef een triceratops een stropdas, een bureaustoel en een gemankeerde PC en Dinosaur Office is geboren. Hoewel de kolossale kometenkoppers A) uit het Mesozoïcum tijdperk stammen en B) geen vingers hebben, redden ze zich nog alleraardigst met de moderne computertechniek. Een klein brein kan echter weinig gezeik verdragen. En dan schiet je soms toch weer automatisch in die prehistorische Pavlov stuip. Tsja…
DeJaap is elke dinsdagavond de gids die je door het oerwoud van nieuwe films loodst. De film die je vanaf donderdag moet gaan zien, is 50/50. Kanker, of een andere nare ziekte, is meestal één van de hoofdingrediënten van melodramatische Hollywood-tearjerkers. Dat het ook anders kan, laten regisseur Jonathan Levine en hoofdrolspelers Joseph Gordon-Levitt en Seth Rogen zien in hun kankerkomedie 50/50. Lees verder »
Black Friday. Normaliter zou ik moeten overlopen van enthousiasme, een dag ter ere van de door mij zo geliefde geluidsdrager gevierd op de plek waar ik vaker te vinden ben dan in de kroeg. Een dag waarop de platenzaak wordt overspoeld met speciale items in gelimiteerde oplage, speciaal voor de liefhebber van de fysieke drager bij uitstek; het vinyl. Een initiatief dat ik enkel kan toejuichen. Vandaar ook dat ik afgelopen vrijdag, 25 november, even binnen viel bij mijn lokale platenpusher, Sounds, in Tilburg.
Lees verder »
Ik? Was het maar waar! Kon ik maar dartel en onbevangen door het leven dansen als een Bas Heijne, een Paul de Leeuw, een Ed Nijpels of een Reinout Oerlemans. Nu moet ik toegeven dat ik wel heel vaak in de gay-karaoke Frogus aan de Estrella-straat in het centrum van Asuncion word gesignaleerd maar dat is altijd in het bijzijn van mijn verloofde. Goed, ik ga daar opvallend vaak zonder Paula naar het toilet en wat ik daar uitspook zal haar chorizo zijn. Lees verder »
Er zijn zorgvuldig geconstrueerde sprongen in de tijd. Er zijn minutieus uitgeschreven scenes van pijnlijke menselijke interactie. Er is humor. Er is een mooie gelaagde opbouw. De roman Alles Ruikt Naar Chocola zit eigenlijk prima in elkaar. En toch ontstijgt dit debuut van Sidney Vollmer vrijwel nergens het niveau van ‘veelbelovend.’
Lees verder »
Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noé, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Rondje van Pavlov’s Blogback
1. Chuck Nor is een nerd
Wie dacht dat de Chuck Norris grap een gepasseerd station was, moet de nieuwste World of Warcraft commercial maar eens kijken. De baarddragende arrogantiemachine zet zichzelf namelijk flink te kijk in de reclame van ‘s werelds populairste multiplayer RPG. Eerder al leenden culthelden als Ozzy Osbourne, Mr. T en Verne Troyer hun gezicht aan de geek game. Of de fans er meer van gaan spelen? Dat doen ze toch wel.
“Hij had het lastig, heeft gevloekt en De Internationale gezongen in de kerk.” Lachend analyseert Mei Li Vos, voormalig Kamerlid voor de PvdA en momenteel werkzaam als zzp’er, de zojuist bijgewoonde kerkdienst met Eberhard van der Laan als voorganger. Elk jaar leiden vijf ‘dominees van deze tijd’ een kerkdienst tijdens De Preek van de Leek. Iedereen preekt, van columnisten en cabaretiers tot politici. Zolang het maar mensen zijn die zich op een onverwachte en dappere manier in het publieke debat mengen. Lees verder »
DeJaap is elke dinsdagavond de gids die je door het oerwoud van nieuwe films loodst. De film die je deze week moet gaan zien, is Nova Zembla. De film beleefde gisteravond zijn koninklijke première in de RAI en is vanaf donderdag in de reguliere vertoning te zien. Nova Zembla is de eerste Nederlandse 3D-film ooit en dat zou op zichzelf al genoeg moeten zijn om de gang naar de bioscoop te maken. Lees verder »
Als serieuze muziekliefhebber kan je natuurlijk niet met David Guetta aan komen zetten. (En voor de Guettafans met zure reacties komen, ik ben niet de enige die er zo over denkt.) En pubers, er komt een leeftijd waarop je je te volwassen gaat voelen voor LMFAO. Echt. Maar toch heb je soms behoefte aan wat stampende beats en vlotte raps. En geef toe, die laatste van Justice zuigt ballen. Daarom hierbij twee artiesten die op het gladde veld tussen mainstream en muzikaal interessant weten te balanceren: Pictureplane en Theophilus London. Lees verder »
Beste DeJaap, ik krijg op gezette tijden post van lezers die mij op verontruste toon schrijven: mijnheer van Amerongen, is het leven in Zuid-Amerika nou niet heel erg eng, hangt uw bestaan vaak niet aan een zijden draadje? Ik leg dan eerst altijd even subtiel uit dat ik niet Martin van Amerongen ben (mijn vader heeft het ondermaanse al enige tijd geleden verlaten) en vervolgens schrijf ik dat ik een medisch wonder ben. Ik heb de volgende kwaaltjes inmiddels al overleefd: cholera, knokkelkoorts, hepatitis A & B, malaria, hondsdolheid, builenpest, tyfus, gele koorts, schistosomiasis, toxoplasmose, de ziekte van Chagas, leishmanisasis, het Hantavirus long-syndroom, leptospirosis, echinococcus, brucellosis, fascioliasis, onchocerciasis en verder nog wat alledaagse kwalen en aandoeningen zoals schurft en hoofdluis en natuurlijk de vertrouwde reizigersdiarree. Wat de soa’s betreft houdt ik mij altijd erg op de vlakte vanwege mijn Spaanse verloofde, ik bedoel, die schimmels zijn niet iets om trots op te zijn en bovendien zeer hardnekkig, zoiets vertel je gewoon niet aan je partner. In de meeste quilomobos wordt condoomgebruik aangeraden maar bij mij scheuren de kapotjes altijd omdat ze niet berekend zijn op Europese mannen (en dan weet jij waar ik het over heb). Lees verder »
Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noe, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Vandaag in de Volkskrant: een kloeke spread met daarin een interview met Rianne Meijer, auteur van het boek De Ana-files (uitgeverij Prometheus). En inderdaad, Rianne Meijer begon hier, op dit weblog (u bent nu op DeJaap.nl) met het schrijven over anorexia. Kijk maar, hier staan ze nog allemaal. Nu zijn haar DeJaap-bijdragen dus een boek, uitgegeven door een prestigieuze uitgeverij. Een droom van heel veel schrijfmeisjes. Of schrijfjongens. En nog 999.999 Nederlanders die dromen van het uitgeven van een boek. Daarvoor hoef je dus niet een manuscript op te sturen naar de uitgeverij en onderop de stapel te belanden om na maanden afgewezen te worden, je kunt gewoon gaan bloggen. Het internet als podium. Webloggen als talentenjacht. Het werkt. Wat Esmee Denters kon met zingen op Youtube, kon Rianne Meijer met schrijven op een weblog. Mooi hè, dat internet? Het is een kwestie van ergens in geloven. En van een beetje onbescheidenheid. Niet heel makkelijk voor de gemiddelde Nederlander. Toch kan het. Probeer het ook eens. Geloof ergens in. Schrijf mee. Het kan. Ook zonder anorexia. Straks gaat dat internet nog groot worden en wordt het een belangrijk medium. Kwestie van geloven. En willen.
(De Ana-files, Prometheus, 224 pagina’s, ISBN 9789044618693 is vanaf vandaag overal verkrijgbaar.)
Rondje van Pavlov’s Blogback: Batman, Occupy en baby’s.
Batman is de 1%
Bruce Wayne is Batman. En is rijker dan God. Tja, hoe leg je dan uit aan boze Occupy Wall Street-gekkies dat de zogenoemde ’1%’, ofwel de ‘job creators‘ die eigenlijk helemaal geen werkgelegenheid creëren, bij de good guys horen.
DeJaap is elke dinsdagavond de gids die je door het oerwoud van nieuwe films loodst. De film die je vanaf donderdag moet gaan zien, is The Thing. Er zijn niet zoveel Nederlanders die de kans krijgen een Hollywood-productie te regisseren, maar Matthijs van Heijningen jr. is het gelukt met deze horrorfilm. Lees verder »
Gonzo-held Hunter S. Thompson mag dan dood zijn, we hebben altijd Arthur van Amerongen nog. Ooit werd hij bijna bekend, beroemd en rijk door het winnen van de AKO-literatuurprijs voor zijn schokkende en onrustbarende non-fictie boek Brussel: Eurabia waarin hij verslag doet van een ontluisterende vorm van islamisering in de Brusselse buitenwijken, maar helaas bleef het slechts bij een nominatie van die AKO-literatuurprijs. Had hij maar iets artyfarty corrects met veel multiculturele dingen moeten schrijven. Van Amerongen woonde de afgelopen vier jaar afwisselend in Paraguay en Rio de Janeiro, met zijn Spaanse verloofde Paula, zes honden en nog wat katten. In februari 2012 komt bij Nijgh en Van Ditmar Mambo Jambo uit, de Latino-versie van Kluun. Daarna vertrekt Van Amerongen y familia naar Andalucia, waar hij Reconquista gaat schrijven, een pseudo-wetenschappelijk boek over de voor- en nadelen van de aanwezigheid van Moren in Europa. Omdat hij van internet houdt, en van DeJaap, en van drugs, alcohol, gokken en wijven maar dat terzijde, zal hij voortaan iedere week de DeJaap-bezoeker trakteren op het betere ruige werk uit zijn woonplaats Asunción (dat ligt in Paraguay te Zuid-Amerika). Wij garanderen: met Arthur van Amerongen uw week beginnen is net zo heilzaam als ontbijten met drie flessen wodka en een halve kilo speed. Hieronder een hoofdstuk uit Paranoia Paraguy, ook al zo’n dijk van een Van Amerongen-werk. Lees verder »
(Foto: BritFloyd.com)
Pink Floyd imiteren is geen kwestie van een gitaar oppakken en de eerste akkoorden van Wish You Were Here tokkelen. Want minstens zo belangrijk als de überhaupt al niet makkelijke muziek met afwijkende maatsoorten en ingewikkelde solo’s, zijn de beelden die het verhaal bij de liedjes vertellen. Velen hebben zich er in bekwaamd, zoals het Nederlandse Pink Project of The Australian Pink Floyd Show. Uit die laatstgenoemde is Brit Floyd voortgekomen, een gezelschap muzikanten dat bekend en vertrouwd is met het werk van de legendarische Britse band, onder leiding van Aussie Floyds muzikale leider Damian Darlington. Met dit project, waar nieuwe animatie voor gecreëerd is, stond hij vrijdagavond in de Rabozaal van de Melkweg. Lees verder »
Laatste reacties