Natuurlijk er wordt gebruikt in de wielersport. Misschien ook wel door Contador. Maar pak hem dan niet op Clenbuterol. Clenbuterol is een middel tegen paardenastma. Ja, je kan het als doping gebruiken. Al krijg je dan wel een zuurstofvergiftiging. Je kan het ook als maskeringsmiddel gebruiken. Dan wordt het alweer een stuk ingewikkelder. Het kan ook nog zijn dat clenbuterol via bloedtransfusies of plasma in je lichaam terechtkomen. Dat mag natuurlijk niet, dan heb je het namelijk over bloeddoping. Verder zijn er talloze manieren waarop je clenbuterol binnen kan krijgen. Daar hoort ook het fameuze stukje vlees bij, waarop Contador zijn verdediging stoelde.

Los zand
Er is helemaal niets onomstotelijk bewezen in deze zaak. Alberto Contador heeft, ondanks de talloze controles, de bloedpaspoorten, de verdachtmakingen en zijn nationaliteit geen doping gebruikt tijdens de tour van 2010. Althans, er is niets gevonden, er zijn geen harde aanwijzingen voor en al helemaal geen bewijzen. Hij is niet betrapt op een bloedtransfusie, hij is niet betrapt op doping. Er is alleen maar een miniscule hoeveelheid spul dat op de dopinglijst staat. Clenbuterol in zo’n kleine hoeveelheid ga je echt niet harder van wielrennen.

Als gevolg van deze uitspraak is Contador dus officieel besmeurd. Hij is nu een officiële gebruiker, voor altijd staat er dopage bij zijn naam. Dat door een ridicuul proces, dat honderden dagen duurde, en waarbij vooral de rechten van de mens zijn geschaad. Want Contador moest bewijzen dat hij iets niet had gedaan. Het is te hopen dat hij in hoger beroep gaat bij het Europees Hof van de Rechten van de mens De procedures in het wielrennen zijn namelijk inherent fout.

Een schande
De UCI en het WADA moeten zoveel mogelijk mensen controleren en zo streng mogelijk straffen. Maar net zoals in de echte wereld zouden aanklagers gewoon de schuld van de verdachte moeten bewijzen. Nu is het omgekeerde het geval en zo kan het dat een fantastische wielrenner is veroordeeld op het aanwezig zijn van sporen van iets wat eventueel kan bewijzen dat hij heeft gebruikt. Dat is een schande voor de beschaafde wereld. Dat verdienen wielrenners niet en dat verdienen zeker wielrenners met een heel klein beetje clenbuterol niet.

Huub Bellemakers hoopt dat Contador in september de Vuelta met minimaal 45 minuten verschil wint. En Cadel Evans moet stuk.

Engelenbak
Je hebt het als kijker wel te doen met De Boer. Hij heeft het al moeilijk met zijn kwakkelende ploeg. En dan zijn er ook nog verplichte randzaken. Voor de wedstrijd werd de Ajaxtrainer namelijk geïnterviewd door Humberto Tan, hoewel van een interview eigenlijk geen sprake is als Tan je voor zijn camera trekt. De Boer brabbelde routineus iets in de camera over “het spel willen maken en iedere wedstrijd proberen te winnen.” Nadat hij zich aan de presentator van Eredivisie Live had weten te ontworstelen, keek hij naar de Engelenbak. Daar zaten veel oud-spelers lekker bij elkaar een reünie na te bootsen, want tegenwoordig weet je niet meer wie bij welk kamp hoort en wie elkaar nou wel of niet de tent uitvecht. De Boer keek naar Jan Mulder, die uren later bij Studio Voetbal zou aanschuiven. ‘Dan is twee minuten met Humberto Tan eigenlijk nog een koopje,’ dacht De Boer.

Niet veel later begon de wedstrijd. Ajax had dan wel vaak de bal, maar deed daar eigenlijk helemaal niets mee. Terwijl FC Utrecht niet veel meer kon dan achteruitlopen en tegenhouden werd de kwaliteitsarme defensie niet echt getest, laat staan gekraakt. ‘Hoe kan dat nou toch?’ pijnigde De Boer zijn hersenen. Voor de buis hoopte je steeds dat de regisseur van dienst over zou schakelen naar De Boer. Hoe hij zittend naast de zwijgzame Dennis Bergkamp zich op zat te vreten over het waardeloze spel van zijn ploeg. Zijn gezicht ging steeds meer uit de plooi, de frustraties zichtbaar steeds groter wordend. En dat hij dan opstaat. Kort langs de zijlijn gaat staan. En gaat schreeuwen. Met dat prachtige accent van hem: “Foebulluh jongens, kom op nou!”

Gelatenheid
Nog voor de rust kwam FC Utrecht op voorsprong. Het gejuich van Duplan, die de zoveelste blunder van Kenneth Vermeer pijnlijk wist af te straffen, was goed te horen. De gelatenheid in de Arena was triest en pijnlijk tegelijk. Kennelijk hadden de supporters van Ajax er vrede mee. In de Engelenbak bedacht Jan Mulder vast hoe hij diezelfde avond tegen Jack van Gelder zou gaan zeggen dat ‘t écht héél slécht was, Jack! En dat de supporters van Ajax de hele wedstrijd hadden gezongen voor Johan. De Boer ging richting de kleedkamer. Hij bedacht zijn strijdplan voor de tweede helft. Halverwege bedacht dat hij na afloop van de wedstrijd opnieuw moest gaan praten met Humberto Tan. Hij begon langzaam geïrriteerd te raken, zeker met dat vooruitzicht.

Na de thee was het allemaal niet veel beter. Theo Janssen was geblesseerd afgehaakt. Wéér een blessure. Dat was in de goeie oude tijd wel anders. Als je pijn had in je poot trapte je nog eens extra hard op de grond, dan ging de pijn vanzelf wel weg. “Nog maar eens wisselen dan,” zuchtte De Boer. Aanvallers Sulejmani en Bulykin werden ingebracht, maar het mocht niet baten. Duplan maakte uiteindelijk ook nog 0-2. Het hoofd van De Boer ging langzaam droef naar beneden. Hij deed zijn ogen dicht. Zag in gedachten hoe Danny Blind op een zwoele zomeravond de Champions League-beker boven zijn hoofd hield, en het volgelopen Museumplein in extase bracht. Het werd hem te veel. De onkunde van Enoh, de slechte passes van Anita en het gegrabbel van Vermeer. Hij wist het zeker: Cruijff heeft gelijk. Hier win je nooit geen bekers en schalen mee. Hij stond op, deed zijn das goed en maakte voort richting catacomben. Je zag de stoom uit zijn oren komen. Hij zag Humberto Tan en wist het toen zeker: dit was de slechtste zondag ooit.

Geen gekke dingen
Otman Bakkal is zo’n bruikbare speler. Functionele techniek, werklust en doet geen gekke dingen. Kelvin Leerdam trouwens ook. En Nelom, Mulder, Vlaar, Schaken. Je weet als coach of supporter wat je aan ze hebt. Het zijn waterdragers, ze lopen met hun man mee en spelen altijd goed in de discipline. Bonus: je hoeft niet de godganse dag twitteralerts te volgen om te kijken of ze nog iets outragous hebben getweet. Feyenoord heeft nogal wat bruikbare spelers, en hoewel Het Legioen wel degelijk een zwak heeft voor sierlijke solisten (Kalou, Van Persie) en vedetten (Guidetti, Van Hooijdonk), houdt de spreekwoordelijke havenarbeider uit Roffa ook echt van zijn werkpaarden.

In ‘de provincie’ heeft men ook een stal werkpaarden, gewaardeerd en soms zelfs vereerd. Jan van Dijk, Barry Opdam of Berry van Aerle zullen buiten Groningen, Alkmaar en Eindhoven weinig harten sneller doen kloppen, maar daarbinnen wordt hun naam met eer uitgesproken. De zo kenmerkende spot van de stadionganger is bij hen altijd liefhebbend, nooit neerbuigend. Vergelijk dat even met de Amsterdamse prawn sandwich brigade. Waar men Ajacieden Godenzonen noemt en de superioriteit ongezien de wereld in tweet. Ajax heeft ook bruikbare voetballers (of wilde u Anita, Blind en Enoh anders typeren?), maar de waardering voor ze is in Amsterdam zo dun en vluchtig als een argument van Cruijff. Nee, de Arena juicht toch vooral voor Van Basten, Cruijff of Bergkamp. Zelfs een voetballer die bijdroeg aan grote successen en al een half leven lang bij de club werkt –Danny Scholletje Blind– wordt met gemak geminacht of gehaat. Wout Brama, Timothy Derijck en Dirk Marcellis kunnen beter in de provincie blijven voetballen.

Aversie en hoongelach
Het verklaart een beetje waarom men daar zo’n aversie heeft tegen Ajax. Willem Vissers schrijft in de Volkskrant zelfs: “De aversie tegen Ajax neemt toe, terwijl de lust om van Ajax te winnen groeit. Tot in elke uithoek van het land is hoongelach te horen.” De stadions in Utrecht, Groningen, Alkmaar en Eindhoven zouden net zo ontploffen als de Kuip deed na een overwinning op Ajax.

Weinig krachten zijn in de sport immers zo sterk als het gevoel van de underdog tegen de reus. De bruikbare speler tegen de Godenzoon. Veel supporters hunkeren ernaar hij die op hen lijkt te zien overwinnen. Johan Derksen heeft er zijn succes aan te danken.

Michiel Verkoulen weet nog als de dag van gisteren hoe de bruikbare Edward Linskens in zijn eentje het Ajax van Bergkamp en Van Gaal klein kreeg.

Foto CC: pupismyname

Want in Rotterdam komt Ajax op bezoek. Komende zondag staat de Klassieker op het programma en dat is voor veel Feyenoorders aanleiding om wat teksten te roepen. Zoals bekend gaan de Ajacieden graag door het leven als Joden. Hebben ze zelf verzonnen, want een echte Jodenclub was Ajax nooit. De enkele Joden die daar nog rondlopen zijn op de vingers van één hand te tellen. Altijd al zo geweest. En zoals dat in het voetbal gaat wordt er altijd wat geroepen over de tegenpartij. Niks aan de hand als die tegenpartij zich boeren noemt. Of kakkerlakken. Als het in het geval van Ajax de mensen zich Joden noemen dan hebben we gelijk te maken met historische ellende.

Dat alles terwijl de rechtgeaarde Feyenoorder zegt dat het niets met antisemitisme te maken heeft. Roepen dat men op Jodenjacht gaat heeft immers niks te maken met welke holocaust dan ook. Dat heeft met Ajax te maken. De enkeling die nog roept van “Hamas, Hamas, Joden aan het gas” heeft zeker niet de bedoeling om mensen te kwetsen. Gevalletje vrijheid van meningsuiting en alles moet kunnen. Per slot van rekening hebben we het over voetbal en Ajax is de erfvijand. Dan kan alles. Zelfs geluiden van sissend gas op de tribune. En aan de gevoelens van miljoenen nabestaanden van vergaste Joden heeft men maling. Voetbal is immers groter dan de holocaust.

In aanloop tot de wedstrijd zullen de Ajacieden het moeten ontgelden. Jodenjacht was al trending op Twitter. En idioten zullen het blijven roepen. Dit is voetbal. En daar gelden andere regels. Bestuurders zullen in de media roepen dat het maar eens afgelopen moet zijn met die teksten. Roepen ze al decennia lang. En nog steeds gebeurt het. Jammer voor de gevoelens van de nabestaanden. Jammer voor die zes miljoen doden. Want dit is voetbal en een mooie week voor Jodenjacht.

Ook in die tijd gold de wet van het grote geld. Toen de Eindhovense Voetbal Vereniging in 1961 een bod van 40.000 gulden uitbracht op Teeuwen vertrok hij. De club zag zo iets terug van de investering in de speler. Dit alles tot grote woede van de trainer die meteen opstapte. Later ging Teeuwen bij VVV als scout aan de arbeid. Tot hij in 2003 op drieënzeventigjarige leeftijd overleed. Miljonair werd hij niet van de sport. Wel hoefde hij nooit in een fabriek te werken. Dat was belangrijk voor de man.

Kapelaan
En afgelopen maand kreeg VVV de trieste mededeling dat erelid en kapelaan Leo Brueren was overleden. Die trainde in de jaren vijftig van de vorige eeuw gewoon mee met de spelers van de club. Die gaf de voorzetten nog aan legende Teeuwen. Als geestelijk verzorger stond hij de club sinds 1963 bij. De man was bovendien een belangrijk figuur in Noord Limburg. Hij ontplooide initiatieven voor daklozen en mensen in nood. Toen hij ernstig ziek werd sprak hij de legendarische woorden niet te sterven voor VVV in de eredivisie speelde. Hij mocht dat meemaken. Zijn ziekte kon hem niet verhinderen op de laatste Nieuwjaarsreceptie van VVV Venlo te verschijnen. Hij sprak uit dat de club dit jaar in de eredivisie blijft.

Voordat de wedstrijd tegen Feyenoord van start ging werd de kapelaan herdacht. Een spandoek ontrolde zich op het veld, mensen op de tribune pinkten een traantje weg en de stilte was indrukwekkend. De geest van de kapelaan was aanwezig in het stadion. Ook die van Herman Teeuwen. Want zijn as ligt verstrooid in de zestien. Van zoveel steun uit het hiernamaals kan niemand winnen. Kapelaan Brueren kan gerust zijn. VVV Venlo blijft in de eredivisie.

Bovendien stond aan de andere kant van de bal een heuse moslim. Die riep zijn heer in de hemelen aan, waarop Mohammed de seks met de alweer tiende maagd van die dag even onderbrak. Want Mohammed is net als zijn christelijke tegenhanger god een enorm fan van voetbal. Hij kijkt echter via een illegale stream naar de wedstrijd. En ook Mohammed constateert dat zijn pupil goed in het leven staat. Want die wast regelmatig zijn voeten, gaat zes keer per dag met de kont omhoog, bezoekt elke vrijdag de moskee en voert elke avond zijn restjes halal-burger aan de eenden. En zijn vrouw draagt een burka. De bal krijgt dus een islamitisch steuntje in de rug en knalt in het net. Allah weet het immers beter.
Maar ook Allah bestaat niet.

Maagden
En toch ging die bal erin. Logisch, weten de fans op de tribune. Want die bal werd loeihard geschoten en precies naast de paal geplaatst. Bovendien ging de keeper de verkeerde kant uit. Volkomen normaal dus dat de penalty werd benut. Toch zal de christelijke keeper een keer extra naar de kerk gaan en wat vaker bidden. Zijn gebeden zijn immers niet verhoord. De maker van de goal kan een stapje minder doen. Allah weet het beter en zonder Allah wordt er niet gescoord. Vraag dat maar aan die tweeënzeventig maagden die zich elke dag weer opofferen ten behoeven van de overleden islamiet.
Totale nonsens.

Ballen gaan er gewoon in. Of ze gaan er niet in. De invloed van god, Jezus of Allah in het voetbal is nihil. Zoals dat overal nihil is. Want niet bestaande entiteiten hebben slechts invloed in het hoofd van degenen die ze verzonnen hebben. Pure waanzin die niet op de velden hoort.

Omdat hij zijn naam te danken had aan overigens zeer fatsoenlijke slavendrijvers veranderde hij dat ding. Hij werd meteen moslim, zodat fatsoenlijke Christenen hem ook niet meer moesten. Cassius Clay werd Muhammad Ali. Die kreeg het vervolgens aan de stok met nog veel meer fatsoenlijke mensen. Want Ali verdomde het om deel te nemen aan de oorlog in Vietnam. No Vietcong ever called me nigger, zo verklaarde hij. Waardoor hij ook weer mot kreeg met fatsoenlijke mensen die de destijds heersende apartheid in bepaalde delen van de Verenigde Staten in stand wilden houden. Ook fatsoen kent zijn normen en waarden. Zijn wereldtitel werd afgenomen en een veroordeling tot vijf jaar gevangenisstraf was het gevolg. Want Ali was onfatsoenlijk.

Geen helden
Ali werd straatarm. Verloor vrienden. Verloor alles. Midden jaren zeventig keerde hij terug. En opeens was daar de fatsoenlijke wereld die hem omarmde als de grote held. Elk fatsoenlijk mens beschikt immers over een gezonde dosis hypocrisie. Ali had daar maling aan. Die bleef gewoon zijn eigen ding doen. Mainstream of niet. Als onfatsoenlijk mens. Vandaag wordt hij zeventig. En toont daarmee aan dat grote mensen altijd winnen van het fatsoen, zoals de hele wereld groot geworden is door mensen die zich niks aantrokken van de vigerende normen en waarden in een land. Fatsoen is aardig voor de middelmaat. Voor mensen met een veilig leven. Volgers. Geen helden. Muhammad Ali toont hun ongelijk aan. Door zeventig te worden en al hun oprechte felicitaties in ontvangst te nemen.

Vandaar dat The Justin Campaign – een organisatie die zich inzet voor homorechten in het voetbal – woest was. Die schreven de club van Steele aan om hem te ontslaan. Aldus geschiedde. Oxford City ontbond het contract van de humoristische voetballer zonder aarzelen. Natuurlijk tot grote vreugde van The Justin Campaign. Want die hebben hun naam ontleend aan Justin Fashanu. Een homoseksuele voetballer die ook nog zwart is en vanwege het pesten zelfmoord pleegde. Die arme Justin is dus driedubbel zielig. Een mens kan niet alles hebben in het leven.

Ajax
Maar ook in eigen land is het gedoe met de homo’s rond het voetbal. Want nadat een hooligan tijdens Ajax – AZ het veld betrad besloot de KNVB dat die wedstrijd zonder publiek overgespeeld moest worden. Nadat Ajax opperde dat de wedstrijd alleen door vrouwen en kinderen bezocht mocht worden pikte de voetbalbond dat idee op. Inmiddels is een aangepaste versie van kracht waarin alleen kinderen op de tribunes worden toegelaten. Maar niet voordat homoseksueel Nederland zich met de zaak bemoeide. Die vonden dat homo’s wel op de tribune mochten, want die gedragen zich immers altijd keurig. Als een gediscrimineerde groep discrimineert is dat nooit discriminatie.

En natuurlijk werd van het hele land verwacht dat men zou lachen. Want dat was natuurlijk humor. Homo’s die zomaar stellen dat zij de pacifisten van onze samenleving zijn. Maar kunnen die mensen dan zelf niet lachen? Dat als er iemand zegt van ik wil niet niet met een homo in bed liggen, dat men dan niet meteen in een kramp schiet? Op deze manier is er nog veel zendingswerk te verrichten aan de kant van de homo’s. Laat mensen die een grap maken in hun waarde. Misschien dat de acceptatie van homo’s in het voetbal dan eindelijk een feit is. Want dat zoiets noodzakelijk is moge duidelijk zijn.

Aan de andere kant was hij erg close met bepaalde sporters. Hij had zijn vriendjes. Lance Armstrong kon op bijna goddelijke verering rekenen van De Mart. Ria Visser vond in hem een smakelijke partner in bed. Dat kwam hem op kritiek te staan, omdat hij niet onpartijdig was. Zijn weinig kritische houding over doping in de sport werd eveneens door velen aangegrepen om hem aan te vallen. Zoals ook de leiding van NOS hem ontsloeg om hem later met hangende pootjes weer terug te vragen. Want De Mart presteert. En natuurlijk is daar de legendarische arrogantie. Want Smeets is van niets in het leven zo overtuigd als zijn eigen vakmanschap.

Afschaffen
En dat is terecht. Er zijn weinig mensen die het zolang volhouden op televisie als hij. Vele boeken kwamen van zijn hand. Radiouitzendingen. Specials. Documentaires. En ondanks dat er veel niet klopt aan Smeets is het een grootheid. Achter de rare truien, de vreemde overhemden, het grijze haar en het gezwollen taalgebruik schuilt een expert. Eentje die we straks als hij met pensioen gaat node zullen missen. Sterker: de Tour de France is al minder leuk sinds zijn oude maat Jean Nelissen stierf. Sterft Smeets, dan kunnen we de Tour net zo goed afschaffen.

Maar ook daar ging het mis. FC Twente is een ploeg die gewend is de druk op de tegenstander op te bouwen om zo de boel op eigen helft vast te pinnen. Doelpunten vielen op de manier in het verleden als vanzelf. Het door Adriaanse gepredikte aanvallende spel maakte de Tukkers onzeker. Met als toppunt van de waanzin een zeer aanvallend ingesteld team dat dacht dat het PSV in de beker lastig kon maken. Niet dus. Adriaanse werd uit het toernooi gegooid. Waarna de heibel losbarstte.

Gek
En ineens werd iedereen wakker bij Twente. De spelers zagen het niet meer zitten met de trainer. Er was ruzie met de rest van de technische staf. Toen stond Co op een morgen op en die keek eens op internet. Het nieuws was gelekt. Ontslagen! Woedend reed hij naar het stadion waar hij de bevestiging hoorde. Münsterman gaf toe dat hij een inschattingsfout had gemaakt bij de aanstelling van de trainer. En die fout maakte hij nu goed door Adriaanse te ontslaan.

Maar is Münsterman gek? Het lijkt erop. Want de reputatie van Co Adriaanse snelt hem altijd vooruit. Overal waar hij werkte vertrok hij met ruzie. Alleen zijn ideeën gelden. Met reputaties heeft hij niks te maken. Het gaat zoals hij wil, en vooral niet anders. Er rest dus geen andere conclusie. Münsterman is gek. Gek van zijn eigen idee om van FC Twente een topclub te maken. Gek omdat hij denkt dat iedereen daar naadloos inpast. Het is voor alles wat Enschede is te hopen dat de nieuwe trainer McLaren de proeve van bekwaamheid die hij twee jaar geleden aflegde met gunstig gevolg voortzet. Zodat Münsterman straks als de grote jongen kan doen alsof hij niet gek is.

Voetbal
Het Nederlands elftal moet komende zomer pas pieken. Het is dus prima om nu een keer van de Duitsers te verliezen. Met de – tot zijn blessure -  gestage ontwikkeling van Affelay bij het nog altijd oppermachtige Barcelona  en de supervorm die Van Persie heeft bij Arsenal, gaat dat Nederlands elftal helemaal goedkomen. Winnen van de Duitsers in de finale, nadat zij met Spanje hebben afgerekend in de halve finales, dat gaat helemaal goedkomen.

Maar wat de gemoederen pas echt bezig hield het afgelopen jaar, is de totale gekte rondom Ajax. Al die mensen die zeggen het beste met de club voor te hebben, zijn allemaal grote ego’s die juist niets voor de club over hebben. Des te knapper dat ze kampioen zijn geworden.

Wielrennen
Natuurlijk was de val van Jonny Hoogerland spectaculair, maar de wielergebeurtenis van 2011 was natuurlijk de dood van Wouter Weylandt in de Giro. Wat daarna los kwam, van collega-renners, van supporters in heel Italië en de hele wereld, was prachtig. Peter Post, de grootste ploegleider ooit, en Xavier Tondo overleden ook, maar dat viel in het niet bij nummer 108.

Nederlanders deden het goed, maar niet top. Alleen Langeveld en Weening wonnen iets groots, respectievelijk de Omloop Het Nieuwsblad en een Giro-etappe. Gesink volhardde in de tour, en kreeg daar te weinig respect voor, overige talenten deden het leuk tot heel goed, maar dik gewonnen werd er niet. In 20112 nieuwe kansen, mits de Raboploeg bij zinnen komt, de tijdrijderstour laat voor wat ie is en al die klimtalenten inzet op de Giro en Vuelta.

Volleybal, hockey, handbal
Nederland was traditioneel een land voor teamsporten. Dit lijkt afgelopen. Ja, de dames-hockeyploeg gaat bij gebrek aan concurrentie goed, de overige teams faalden in hun missie. Op een kleine kans voor de vrouwenvolleybalploeg na gaan ze de Olympische spelen missen. De mannenhockeyploeg gaat wel naar London, maar de resultaten van deze mannen lijken weinig goeds te beloven.

Atletiek
De grootste gebeurtenis in de atletiek van het afgelopen jaar was de valse start van Usain Bolt op het WK. Volgens sommigen zelfs met opzet, zodat hij volgend jaar kan excelleren. De WK was dan ook geen groots evenement. Verder was er een nieuw wereldrecord op de marathon, van de Keniaan Patrick Musyoki. Een tijd van 2.03.38 lopen op 42.195 meter is heel erg knap, maar een stadsmarathon op tijd heeft weinig met echte sport te maken.

Turnen
Ook het turnen had geen groots jaar. Epke Zonderland, de teruggekeerde Yuri van Gelder en Jeffrey Wammes haaalden podiumplaatsen, maar plaatsten zich nog niet voor de Olympische spelen. Dat Epke Zonderland de nationale troetelsporter is maakt echter een hoop goed. Een lach of een traan van de ultieme jongen van Jan de Witt en Nederland voelt zich  weer goed.

Zwemmen
Ja, zwemmen, daar is Nederland wel goed in De 4x 100 meter estafette winnen we makkelijk, in elke opstelling, Individueel zijn Femke Heemskerk, Ranomi Kromowidjojo Inge Dekker en Marleen Veldhuis wereldtop, wat ze bewezen met individuele medailles bij de wereldkampioenschappen. Bij de heren is Nederland minder sterk, maar zorgen Michael Phelps en wie weet de teruggekeerde Ian Thorpe wel voor spektakel.

De rest
Dan heb je nog de rare restsporten. Bas Verwijlen scherm heel goed. Nog beter, maar met iets grotere wapens, deden de honkballers iets heel goed, door het wereldkampioenschap (zonder de grote Amerikaanse jongens) te winnen, Heel knap, het is helaas niet Olympisch. Schaatsen valt ook onder deze categorie, aangezien Nederlanders daar altijd wel een keer kampioen in worden. Prachtige sport, maar nu ook de Amerikanen nauwelijks meer presteren wordt het internationale aanzien wel steeds minder. Niet voor niets is de terugkeer van Sven Kramer eigenlijk het grootste schaatsnieuws. We hebben wat zeilers die het goed doen, de paardrijders doen het aardig zolang de goede paarden niet weggekocht worden en Edwin van Calker suist weer heel aardig naar beneden.

Op naar 2012
Inderdaad, dit is geen vrolijke opsomming. Nederland presteerde op sportgebied matig tot slecht. Ook internationaal waren er weinig heel bijzondere prestaties. Maar niet getreurd: het is een pre-olympisch jaar. Volgend jaar zijn de Olympische Spelen in Londen. Vroeger presteerden Nederlanders nog wel eens super buiten het Olympische seizoen. Positief gesteld: Iedereen lijkt heel goed te pieken. Ja, dat doet de rest van de sportwereld ook, maar wie weet lukt het de Nederlanders dit keer iets beter te pieken. Als ze dat nu ook op het EK-voetbal doen en in de juiste wielerkoersen, kan 2012 nog best aardig worden.

Huub Bellemakers heeft nu al zin in sportzomer 2012, of Nederlanders nou wel of niet gaan pieken.

Balotelli is een geval apart. De Italiaan is, om met een understatement te spreken, een wispelturig type. Overgoten met voetbaltalent, maar ook met de gekte in zijn hoofd. De lijst met incidenten en affaires is voor een 21-jarige jongeman immens, want bijna iedere dag raakt Balotelli weer in opspraak. Gooit hij niet met dartpijlen op jeugdspelers van Manchester City, dan pakt hij weer een boete van 180.000 pond. Waarom? Omdat hij de avond voor de belangrijke derby met stadsgenoot met Manchester United in een exclusieve club zat en dat vond de technische staf van City toch niet de juiste voorbereiding op een wedstrijd. Balotelli vond dat overduidelijk wél, en bewees dat ook. Met twee doelpunten had hij in een groot aandeel in de eclatante 1-6 overwinning. Na zijn doelpunt trok hij zijn shirt omhoog, waarna de tekst ‘why always me?’ te lezen was op een shirt dat hij droeg onder het wedstrijdtricot. Bestaan er grotere narcisten dan Super Mario?

Lanterfanten
Ik had dus het voorrecht om dichtbij het veld te zitten, die maandagmiddag in een niet al te koud Birmingham. De warming-up van de sterren van City vond ook nog eens recht voor mijn neus plaats, het kon niet beter. De perfecte gelegenheid om Balotelli eens uitgebreid te volgen. De feiten: hij kwam als laatste van alle City-spelers het veld op. Droeg als enige een lange broek, met zijn kousen hoog opgetrokken over zijn broek. Het trainingjasje wijd open, zodat zijn gouden (en waarschijnlijk zeer dure) ketting goed te zien was. Ook zijn gouden oorbellen vielen nadrukkelijk op. De warming-up zelf was ook schitterend. De venijnige sprintjes van de profs vielen in het niets bij de arbeid die Balotelli verrichte. Lanterfanten kreeg tijdens de Kerst van 2011 een volledig nieuwe betekenis.

Om 15.00 uur Engelse tijd floot de scheidsrechter voor het begin de wedstrijd. Het stadion zat afgeladen vol, de meegereisde fans uit Manchester zongen hun Italiaanse manager Mancini uitgebreid toe en een man achter me riep dat Balotelli een ‘fucking black cunt’ was. Balotelli zelf trok zich daar niets van aan. Hij speelde zijn eigen spel. Hief zijn armen ten hemel wanneer een pass niet bij hem aankwam, of wanneer verdediger Jonas Olsson hem te snel af was. Terecht dat Balotelli daar boos over werd, want bij Olssen’s vorige club NEC was de Zweed niet of nauwelijks op een goede actie te betrappen. Nu was hij een aanvaller met een maandsalaris van enkele tonnen te vlug af. Toch liet de Italiaan zo nu en dan wat trekjes van zijn klasse zien. Wanneer hij aanzet voor een sprint, drie verdedigers van zich afschudt en besluit met een hard schot zie je waarom Manchester City hem al zijn streken vergeeft. Hij kan wel degelijk goed voetballen.

Nonchalant
Zoals ook dat moment in de tweede helft waarop hij geen afspeelmogelijkheden zag. Zelfs de Spaanse meesterstrateeg David Silva stond niet vrij. Balotelli had er genoeg van, legde de bal goed voor zijn rechter en vuurde de bal op het doel van Ben Foster, de keeper van West Brom. Foster zag de bal aankomen, maar had toch geen antwoord. Gelukkig voor Foster teisterde de bal de bovenkant van de lat. Balotelli reageerde met een nonchalant wegwerpgebaar. Het uitverkochte stadion van WBA met een hard hoongelach. De man achter mij riep dat Balotteli een ‘fucking black cunt’ was. Ik weet niet of Balotelli het gehoord heeft, maar als hij heeft gehoord zou hij schouderophalend reageren.

Yelle Tieleman is (sport)journalist. Hij is te volgen via @yelletieleman

Volgens de regels van de KNVB zou de actie van deze gek dus nog geloond hebben ook. De Nederlandse voetballerij mag Gert-Jan Verbeek héél dankbaar zijn dat hij in anderhalve tel de beslissing nam zijn team van het veld te halen. Doorspelen had de facto maar één ding betekend: een vrijbrief aan iedere gestoorde gek om de volgende competitieronde hetzelfde te doen.

Integriteit wedstrijd is heilig
Een beetje lafjes verdedigde Nijhuis zijn beslissing. Hij had immers geen andere keus gehad dan de rode kaart trekken en doorgaan of er niets aan de hand was. Hij had namelijk wel degelijk een andere keus: onmiddellijk de wedstrijd staken en niet meer terugkeren. Let wel: een van de spelers was out of the blue aangevallen door een buitenstaander. Dat kan hem, zijn team, en daarmee de wedstrijd beïnvloeden, waardoor het uiteindelijke resultaat weinig meer te maken heeft met de sportieve verwikkelingen op het veld.

Het kan best zo zijn dat regel 12 (PDF-alert) voorschrijft dat een speler die gewelddadig optreedt tegen wie dan ook de rode kaart moet krijgen, maar het is echt bizar dat er geen regel lijkt te zijn die voorschrijft dat bij dit soort geweldsincidenten de wedstrijd onmiddellijk definitief gestaakt moet worden. Als die er echt niet is, moet die morgen worden ingevoerd. Voetbal moet een sport blijven, en de integriteit van de wedstrijd is heilig.

En nu?
Maar wat met de gestaakte wedstrijd? Het is wellicht pijnlijk voor de fervente Ajacieden onder ons, maar de KNVB kan eigenlijk maar één ding doen, en dat is een reglementaire 0-3 overwinning toekennen aan AZ. Het zou een nobrainer moeten zijn, want het is staand beleid van de UEFA: in 2007 gebeurde hetzelfde met de wedstrijd Denemarken – Zweden, die was verstoord door een Deense gek die na een gegeven penalty de arbiter te lijf ging. Denemarken moest tevens een tweetal wedstrijden op 140 kilometer van Kopenhagen spelen. In 1989, u herinnert het zich nog, gebeurde hetzelfde na het beroemde ‘staafincident’, waarbij keeper Franz Wohlfahrt geraakt werd door een stuk ijzer dat hem vanuit het vak met Ajax-supporters werd toegeworpen. Ajax, toentertijd nog wel een Europese topploeg, werd een jaar lang uitgesloten van Europees voetbal.

Het is misschien unfair voor de vele fans en voor de club zelf, maar het is wel duidelijk: wie zijn supporters niet in toom weet te houden, moet boeten, en wie zijn club wenst te helpen door de tegenstander fysiek uit te schakelen, bereikt daarmee het omgekeerde. Standaard beleid van maken, dat scheelt veel gedoe. Als de KNVB ze er niet uit zet, moet Ajax misschien zelf maar overwegen zich terug te trekken voor de rest van het bekertoernooi.

Gertjan Verbeek. Die bleef vooral zichzelf en dreef AZ tot grote hoogte. Ook een groot man. Ronald Koeman. Niemand die verwacht had dat Feyenoord nog kon presteren. En Feyenoord is ineens een heuse kampioenskandidaat. Maar ook die mannen zijn niet de voetbalman van het jaar.

Fluwelen revolutie
Messi. Ronaldo. Geniale voetballers waarvan niemand in de de schaduw kan staan. Die hoeven we dus niet te behandelen. Die twee haalden voortdurend het wereldnieuws. Niet in het minst vanwege de epische gevechten tussen Barcelona en Real Madrid. Maar ook zij bepaalden het beeld van 2012 niet.

Bestuurders dan. Martin van Geel maakte in Rotterdam furore omdat hij ineens wel voor weinig de spelers kon aantrekken die Leo Beenhakker niet kon aantrekken. Voor de voetbalman van het jaar komen we echter uit in Amsterdam. Johan Cruijff begon daar zijn fluwelen revolutie. Een revolutie die al snel ontaarde in een totale oorlog op meerdere fronten. Zijn grootste tegenstander bleek die kale meneer Ten Have. Die loog. Bedroog. Belazerde de boel. Moest weg van iedereen die Ajax een warm hart toedraagt. En wat doet meneer Ten Have? Die gaat gewoon in beroep tegen de uitspraak in een kort geding dat door Johan Cruijff tegen hem was aangespannen. En als je dat kunt, het bord voor de kop zo groot is en je handelt alleen vanuit je eigen ego dan is het waar. Dan is Ten Have de voetbalman van het jaar.

Toen kwam Ronald Koeman. Benaderd door die nieuwe technisch directeur Martin van Geel die ook geen enkele verstand van de materie had kwamen de stadionbewoners van de regen in de drup. Want nogmaals. Als Been het niet kon, kan helemaal niemand dat. Nadat alle voors en tegens ampel waren overwogen kon het niet anders. Feyenoord zou in het linker rijtje eindigen en degradatievoetbal spelen.

Spiegel
Goede en slechte wedstrijden wisselden elkaar af. Maar gek genoeg haalde Feyenoord punten. Men ging bij Ajax op bezoek en speelde zowaar niet terecht gelijk. Fans waren dol van vreugde en wachtten de spelers op om hen te vergasten op een heuse taart. PSV kwam langs en werd door Feyenoord gedecideerd aan de kant gezet. Gisteren nog. FC Twente werd één helft lang volledig van de mat gespeeld. De tweede helft was minder, maar de royale marge van drie doelpunten die Feyenoord in de eerste helft had opgebouwd bleek voldoende.

Tijd dus om in de spiegel te kijken. Diep adem te halen. Mezelf recht in het gezicht kijken. En zeggen. “Engel, godzijdank heb je die ene keer dit jaar ongelijk gehad. Eén keer. Het grootste ongelijk van het jaar”. Dat kost enige moeite, maar zijn het niet de grote mannen die kunnen toegeven dat ze ongelijk hebben. Dat zijn het. En als Feyenoord volgend jaar op de Coolsingel staat en de Kampioenschaal aan een dol geworden menigte toont is alles weer vergeten. Ook het grootste ongelijk van het jaar.