Ronde twee in het gevecht om de wereldtitel zwaargewicht boksen staat op het punt van beginnen. Muhammad Ali staart naar zijn tegenstander George Foreman aan de andere kant van de ring. Na een mislukte en beledigende aanval op zijn opponent weet The Greatest één ding zeker. Het monster is los. In plaats van met een vroege knock out het veld te ruimen is Foreman woest. Tijd om de tactiek te veranderen. Veel tijd heeft de bokser echter niet. Een pauze duurt immers maar één minuut en dat is te kort voor groot denkwerk. Toch heeft Ali een oplossing gevonden. Eentje die vriend en vijand verbaast. The Greatest kijkt naar zijn begeleiders en als de bel gaat. Ronde twee begint. Ali loopt naar het midden van de ring en Foreman begint te slaan.
Lees verder »
Goed. Nieuwe trainers kunnen natuurlijk lastig zeggen dat hun nieuwe club over het slechtste materiaal beschikt waar ze ooit mee gewerkt hebben. Maar enig realisme zou een nieuwe trainer sieren. Sommige oefenmeesters lijken zelfs volkomen van het pad af als ze het hebben over hun nieuwe baan. De hemel ligt voor de fans in het verschiet, de selectie is ondanks alles een geweldige selectie en de hele wereld is mooi. Als het seizoen straks begonnen is blijkt al snel dat trainers maar wat lullen. Hoort bij hun baan en de fans zijn er blij mee. Want wie wil niet dat hun team alle doelstellingen voor het komende jaar haalt?
Lees verder »
Le Tour de France: C’est fini!
Het zit erop, Parijs is bereikt. Na drie weken van “vallen en soms weer opstaan”, “de Tour op z’n kop zetten”, “Parijs is nog ver” en alle andere wielerclichés, is het tijd de balans op te maken. De vraag of het een grootse Tour was, is alleen aan Mart Smeets voorbehouden. Wij houden het op een sterrenteam. Het negental dat samen zorgde voor drie heerlijke weken fietsen. Lees verder »
Evans, de man die nooit een grote ronde zou winnen
Weet u nog, de afsluitende tijdrit van de Tour de France 2008? Carlos Sastre had dankzij een tactische meesterzet van Bjarne Riis de gele trui veroverd op Alpe d’Huez. Cadel Evans had een achterstand 1.34 op de Spanjaard en rekende erop dat hij dat wel zou ombuigen in de tijdrit. Net als de meeste wielervolgers. Het dragen van de gele trui maakte echter onvermoede krachten los en Sastre reed de tijdrit van zijn leven. Aan het eind hield hij meer dan een minuut over op Evans. Lees verder »
Tour: Eerherstel voor Europcar
Drie weken terug leek Europcar nog een echte Franse frikandelploeg. Niets wat er op wees dat ze in de Tour thuishoorden. Ze hebben het tegendeel bewezen. Niet alleen Voeckler, maar allemaal. Lees verder »
Alpe d’Huez: Hoezo Nederlandse berg?
Vraag eens ’n willekeurige Nederlander naar de meest bekende Tourcol. Wedden dat je als antwoord l’Alpe d’Huez krijgt? Je zou hierdoor het idee kunnen krijgen dat deze berg legendarisch, loodzwaar, enorm hoog of wonderschoon is. Maar niets is minder waar.Tweeduizend meter. Dat is ongeveer de grens, die de cols van de colletjes onderscheidt. Boven die grens hebben we in Europa fameuze puisten als de Galibier, Izoard, Agnello, Tourmalet, Iseran, Croix-de-Fer, Gavia, Grossglockner, Stelvio, Kronplatz, Pordoi, la Covatilla, Sierra Nevada en San Bernardino. De Alpe blijft steken op ‘slechts’ 1860 meter. Dan de historie. De Galibier dook in 1911 voor het eerst op in het Tourparkoers. Ook de Aubisque maakte al vroeg zijn debuut, waardoor het vandaag de dag de meest beklommen Tourcol is.
Tour: The Andyman on Tour
Zestig kilometer klimmen over de Agnel, de Izoard en de Galibier. De Koninginnerit. De enige passende omschrijving voor deze etappe. Duizenden hoogtemeters en vooral geen enkele meter vlak. En dan ook nog eens de hele dag volle bak wind tegen. Waar de Tour van dit jaar al 2,5 week op slot zat, zou vandaag de sleutel gevonden moeten worden door de grote namen in het klassement. Die gekke Voeckler reed immers nog steeds in het geel rond en de interviews na afloop van de etappe van woensdag beloofden vuurwerk. En vuurwerk kwam er. Lees verder »
Tour: De Col d’Izoard en fascistische invloeden
‘Weerzinwekkend’, ‘onmenselijk’ en ‘levensgevaarlijk’, slechts een greep uit de reacties nadat met de Ballon d’ Alsace, de Col Bayard en de Côte de Laffrey de eerste bergen in de Tour opdoken. ,,Fietsende dwergen krabbelen moeizaam tegen bergreuzen op’’, schreef Henri Desgrange in L´Auto, het organiserende blad. Nu, meer dan een eeuw later, is dat alles niet meer van toepassing. De bergen zijn geaccepteerd. De Col ‘d Izoard is één van die roemruchte Tourklassiekers. In 2011 staat hij weer op het program. De Izoard behoort dus tot de prehistorie van het cyclisme. Er zijn dan ook veel heroïsche verhalen geschreven, op de flanken van deze Alpenreus. En die zijn niet allemaal even fraai. In de Tour van 1923 doen de wildste complottheorieën de ronde. In de etappe over de Izoard moesten respectievelijk de Belgische favorieten Léon Scieur en Firmin Lambot opgeven om duistere redenen. De eerste had koffie in zijn bidon, waarna hij ongelooflijke maagkrampen kreeg. En van Lambot was het crankstel doorgezaagd. Ook een andere buitenlander, Ottavio Bottecchia, zwalkte over de flanken van de Izoard. Hij was ook vergiftigd, maar won desondanks de Tour. Vier jaar later vond Bottecchia op mysterieuze wijze de dood. Een boer bekende dat hij de Italiaan vermoordde, omdat hij druiven van zijn wijngaard at. Maar op het tijdstip van overlijden waren de druiven nog niet eens rijp. Een latere lezing gaf de schuld aan de maffia, maar de meest recente versie wijst de beschuldigingen aan jaloerse fascisten toe.
Vacansoleil-DCM steelt de harten van het Nederlandse wielerpubliek. Natuurlijk door het verhaal Johnny Hoogerland, maar ook door het aanvallende rijden van de hele ploeg. Lieuwe Westra, Borut Bozic, Bjorn Leukemans, allemaal proberen ze iedere dag mee te springen en er bij te zijn. Dat lukt nog vaak ook. Vandaag zaten ze weer met twee mensen van de zonvakantieploeg in de kopgroep van de dag. Het resultaat is echter tot nu toe nul. Lees verder »
Mooi hoor. We gaan het weer over Feyenoord hebben. Want waar elke Nederlandse club zich in alle rust voorbereidt op het nieuwe seizoen gebeurt het in Rotterdam. Terwijl een kleine groep fans er alles aan doet om Feyenoord het voetballen onmogelijk te maken, is de club hard op zoek naar een nieuwe trainer. Eerst de fans. Eentje greep een tijdje geleden speler Fer naar zijn strot omdat die er openlijk voor uit kwam weg te willen. Afgelopen week vond de voetballer een doodsbedreiging in de vorm van een op zijn naam gestelde rouwkaart in de bus. Er waren protesten rond oefenwedstrijden waarvan er dinsdagavond eentje werd gestaakt. Want vuurwerk. Gezelligheid alom. We richten ons op de nieuwe trainer.
Lees verder »
Sestriere: Met dank aan de Giro
Welbeschouwd is Sestriere geen echte Tourcol. Want het was de Giro, die de Italiaanse berg in 1911 voor het eerst bezocht. En ook dit jaar deed de Giro Sestriere weer aan, in een etappe die gewonnen werd door Vasili Kirijenka. Tijdens de 202 kilometer lange rit van Mondovi naar Turijn moest men de col beklimmen. ‘De Rossingnoli’s, Gerbi’s, Corlaita’s en Galetti’s werkten zich traag omhoog in een man-tegen-man-strijd, op de stoffige weg, die enerverend lang en bij herhaling ontzettend lastig was.’ Dat schreef de organiserende krant La Gazzetta dello Sport na afloop van de rit. Geen van voornoemde toppers kwam overigens als eerste boven, die eer was weggelegd voor Carlo Oriani. Twee jaar later zou hij de Giro winnen en nog een paar jaar later stierf hij, aan het front tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Thor Hushovd won vandaag zijn tweede etappe. Zijn tweede bergetappe eigenlijk. Dat is niet alleen heel knap van de ijzersterke Noor, het is ook een teken aan de wand. In de Tour de France worden geen cadeautjes meer uitgedeeld, winnen is alleen nog voor de allersterksten. Lees verder »
Tour: een coup in Gap
Je zou finisheur genoemd willen worden, al wist je niet eens wat het betekende. Ben je een finisheur, dan ben je een afmaker, daarvoor is niet veel fantasie nodig. Maar wat de Fransen liefkozend een finisheur noemen is veel meer dan een afmaker. Cavendish is vermoedelijk de beste afmaker ooit, finisheur zal hij nooit worden. Want een finisheur is zelfs de ultieme sprinter te snel af. De etappe van vandaag eindigt in Gap. Toen de Tour de France op 15 juli 1989 ook in Gap finishte, was er een Nederlandse winnaar. Jelle Nijdam uit Zundert, een finisheur van zeldzame klasse. Een finisheur is een wielrenner die in staat is in de laatste kilometer van de koers weg te rijden van het peloton en weg te blijven. Op het eerste oog is het het ultieme kat-en-muis-spel: een eenling die aan de greep van het monster ontsnapt, en die daar, op enkele tientallen meters, nog even mag spartelen.
Tour: Rustdag – Balansdag
Waar de helden van het asfalt vandaag een welverdiende rustdag hebben is het voor de Tourvolgers vaak het moment om de balans op te maken van de eerste twee weken Tour de France. De renners hebben vandaag tijd voor hun partner, wat interviews en het laten behandelen van al hun kwaaltjes en verwondingen. Ze worden geprepareerd voor een slopende laatste Tourweek. De volgers hebben de tijd om de was te doen, hun huis schoon te maken en wat tijd te besteden aan hun sociale leven. De laatste Tourweek zal zich grotendeels in de Alpen afspelen. Hoe staan de grote favorieten ervoor en hoe hebben de Nederlanders tot op heden gepresteerd? Tijd om de balans op te maken en vooruit te kijken naar hopelijk een spannende laatste Tourweek. Lees verder »
Het is nog steeds 30 oktober 1974 als Muhammad Ali de ring betreed om voor de tweede keer de wereldtitel zwaargewicht boksen te veroveren. Als hij althans in staat is om de vechtmachine die George Foreman heet aan de kant te zetten. Makkelijk wordt het niet. The Greatest is op dat moment tweeëndertig jaar oud. Zijn tegenstander was zeven jaar jonger en had op dat punt in zijn carrière nog geen partij verloren. Bovendien was hij sterker dan Ali. Het was een beest. Een monster die tegenstanders in korte tijd tegen het canvas sloeg. Ali wist wat hem te doen stond.
Lees verder »
De vijftiende etappe van deze Tour de France werd in het rondeboek omschreven als een overgangsetappe. Waarom is onduidelijk, of het moet een nieuwe omschrijving zijn voor een etappe voor de rustdag. Waar de renners vreesden voor waaiervorming, hoopten de kijkers hier juist op. En hoe harder we hopen, hoe minder er van terecht komt. Zoveel is deze Tour de France wel duidelijk. Nederlands succes lijkt namelijk verder weg dan ooit en kopmannen die elkaar bestrijden in zware bergetappes is helemaal een illusie. Vandaag werd duidelijk dat kopgroepjes die om de zege strijden aan dat rijtje toegevoegd kan worden. De Lars Ytting Baksen werden door topsprinter Mark Cavendish al na een half uur koers op kop gezet en mochten er voor gaan zorgen dat de voorsprong van de kopgroep, met daarin onder andere de Nederlander Niki Terpstra, niet boven de vier minuten uit zou komen. Lees verder »
Le Tour de Titi?
Gisteren sprintte Thor Hushovd met de cadans van een tijdrijder bergop een Fransman voorbij. De zware, gespierde Noor – die vorig jaar wereldkampioen werd door een massasprint te winnen – won met overmacht de Pyreneeënrit. Een verrassende en indrukwekkende prestatie, maar de Fransen riepen massaal boe. Prima dat al die buitenlanders naar hun Ronde komen, maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat ze Franse renners de vernieling in rijden. Het moet wel leuk blijven. Lees verder »
Tour: Plateau de Beille, pijn tussen de pijnbomen
Vier keer eerder lag de finish van een etappe op Plateau de Beille. Vier keer eerder won de uiteindelijke tourwinnaar die etappe. Dat belooft! Plateau de Beille is een wintersportoord in de Franse Pyreneeën. De plaats ligt in de regio Midi-Pyrénées in het departement Ariège. Het wintersportstation ligt op een hoogte van 1780 meter, dicht bij de Spaanse grens. De statistieken zijn indrukwekkend: Een gemiddelde over twee kilometer van bijna 10 procent, 1255 hoogtemeters in een kleine 16 kilometer én een gemiddeld stijgingspercentage van bijna 8 procent. De col doemt dan ook als een muur op, wanneer je in het dorpje Les Cabannes het marktplein opdraait. Toch is Plateau de Beille een groentje in dit overzicht van fameuze Tourcols. Het debuut van de col in 1998 zorgde meteen voor spektakel. Marco Pantani reed er de gedoodverfde Tourwinnaar Jan Ullrich op achterstand. Het was de voorbode van wat zou volgen in de rit naar Les Deux Alpes, waar Pantani de Duitser nog meer minuten aansmeerde en daardoor de Tour kon winnen. In 2002 bereikte opnieuw een groot renner als eerste de meet op de Pyreneeënreus: Lance Armstrong. Heras en Beloki konden de Amerikaan lang volgen, maar moesten in de finale het hoofd buigen. Twee jaar later eenzelfde scenario, al was het nu Ivan Basso die Armstrong voor moest laten gaan. In 2007 was Plateau de Beille voor het laatst het decor van een schitterend schouwspel. Alberto Contador en gele trui-drager Michael Rasmussen knalden de berg op alsof het een massasprint was. Slag om slinger demarreerden Contador en Rasmussen bij elkaar weg, totdat de Deen het opgaf. Contador mocht winnen, eindwinst in de Tour was immers toch al zo goed als zeker. De uiterst pijnlijke afloop is bekend.
Een week lang leefden de wielervolgers tussen hoop en vrees over het vormpeil van Gesink. De “wielerjournalist” Peter Middendorp probeerde vandaag nog een karaktermoord op de Achterhoeker te plegen. Mosterd na de maaltijd, want het sociale medium Twitter is zoveel sneller. En datzelfde twitter werd gisterenavond al overspoeld met datgene waar het steeds meer voor wordt gebruikt: Het ongenuanceerd fileren, zonder gehinderd te worden door enige kennis van zaken, van een renner die zijn ambities had uitgesproken voor aanvang van deze Tour de France. Gesink sprak zijn ambities uit. En wordt daar nu keihard op afgerekend. Want zo zijn wij Nederlanders. Het is zelfs onze eigen nationale topsport: Toon je geen ambitie, dan ben je geen winnaar. Toon je deze ambitie wel en kan je niet voldoen aan die verwachtingen (al dan niet door een val) dan hakken we met liefde je hoofd van je romp als je die boven dat welbekende maaiveld hebt gestoken. Cijfers en statistieken liegen nooit. Maar op dit moment is het zinloos om ze in de strijd te gooien. Dat Gesink de afgelopen 4 jaar (tot juni van dit jaar) in al zijn rittenkoersen waar geklommen werd in de top 10 eindigde is tegen dovemansoren gezegd. Er is al geoordeeld. En vooral veroordeeld. Lees verder »
Tour: Col d’Aubisque: Wimme!
De Aubisque staat in de schaduw van zijn hogere buurman de Tourmalet, maar verder doet hij niet voor hem onder. De Tourmalet en de Aubisque hebben tezamen vele vroege Tours gekleurd. Sinds de jaren negentig van de vorige eeuw is de Tourmalet vaker verkozen boven de Aubisque. Het is nog steeds de meest beklommen berg uit de Tourhistorie. Door de ‘geringe’ hoogte van de col is de top vaak in nevelen gehuld, de wolken blijven hangen tussen de hoger gelegen bergen. Toch is de berg erg lastig. De eerste vier kilometers stijgen rond de vijf procent. Als het dorp Eaux Bonnes bereikt wordt stijgt het naar acht procent, even buiten het dorp zelfs tot 13 procent. Het beboste dal van de Valtentin wordt almaar nauwer tussen de bomen. Na het skidorp Gourette loopt de route het smalle dal uit. Vanaf daar klimt het nog even verder. De laatste kilometers zijn nog lastig met continue stijgingspercentages tussen acht en tien procent. Het is vaak hondenweer op de Aubisque wat voor een incidentrijke, bijna mythologische, Tourgeschiedenis heeft gezorgd. Zo werd in de jaren ‘70 een herder door de bliksem getroffen terwijl de renners passeerden. De man was op slag dood, de renners merkten er niets van.
Laatste reacties