Cute clay cats
Kleine katjes? Cute! Van klei? Cuter! Die met zijn allen in een filmpje spelen?! OMFG supercuuute!1!! Nou, niet dus, kjoetie-poetie poezelaars. Want er is niets schattigs aan Whiskasknagers die elkaar de hersens uit de pan knallen over een grote portie catnip. Hilarisch en knap gemaakt, daarentegen, is het wel.

Moeders om voor eeuwig dag te zeggen
We hebben hem weer gehad hoor, de Moederdag. Alsof je moeder er blij mee is dat je op haar enige vrije weekenddag een dienblad vol beschuitkruimels in haar bed komt storten. Desalniettemin, goed dat je als trouwe afstammeling het verplichte nummertje bent ondergaan. Wij kennen wel een aantal spruiten die, zodra ze de kans hebben, de navelstreng voorgoed door zullen knippen. En neem het ze eens kwalijk, met zulke terrormoeders.

Diepvrieskipfiletjes
Innovatie van het hoogste niveau in het land van de geisha’s. Probleemstelling: Hoe blijf je koel, als een energiecrisis voor de deur staat? Het enige juiste antwoord op deze prangende vraag is: knal de airco uit, kieper de kimono in de prullenbak en trakteer de borstjes op een supercoole bra. Beat the heat met diepvrieskipfiletjes.

Openbaring in beeld
Wat een wraakzuchtige man, die Christus. Geef je hem zijn zin niet, moet je tot in de eeuwigheid verschroeien, verbranden, verhongeren en word je opgezadeld met zweren, blaren en dorst. Boontje komt om zijn loontje, is het dan, en eigen schuld, dikke bult. Hoe de vierde offerschaal ongelovige mensen verbrandt als mieren door een deobus ziet u hier.

Vaderdag
Terwijl moeders de afgelopen week in het zonnetje werden gezet, stal een vader de show. De setting: China, een druk kruispunt in een grote havenstad. Een kind van vier jaar klautert enthousiast in de auto naar haar vader, de bestuurder, maar belandt via de deur pats boem op het asfalt. Onze hoofdpersoon twijfelt geen seconde en springt als een ware Bruce Willis uit de rijdende auto. Wonderwel raakte niemand bij de scene gewond. De auto kwam minder gelukkig tot stilstand tegen een boom.

Rondje van Pavlov geeft elke woensdag een overzicht van de meest opmerkelijke blogposts, interviews, muziek of filmpjes van de afgelopen week.

Berusting is de voornaamste eigenschap waardoor je arme sloebers, in het leger of ergens anders, er net zo gemakkelijk toe krijgt zich te laten afslachten als door te gaan met leven. Nooit of bijna nooit vraagt de kleine man naar de oorzaak van alles wat hij te verduren heeft. Ze haten elkaar, dat is voldoende.

pp. 168

‘t Is een triestig gezicht, mensen die naar bed gaan, je ziet dan pas goed dat het ze geen zak kan schelen dat de dingen zijn zoals ze zijn, je ziet dan dat die mensen niet eens probéren te begrijpen waarom we op de wereld zijn. ‘t Interesseert ze niets. Ze slapen wel, wat er ook aan de hand is, lefgozers zijn ‘t, stommelingen met een dikke olifantshuid, of ‘t nou Amerikanen zijn of niet. Ze hebben altijd een gerust geweten.

pp. 221

‘t Beste was het de straat op te gaan, een zelfmoord in het klein.

pp. 222

Filosoferen is alleen maar een andere manier van bang zijn en leidt eigenlijk uitsluitend tot laf gehuichel.

pp. 228

Het egoïsme van de mensen met wie je te maken hebt gehad in je leven, blijkt, als je – eenmaal ouder – aan ze terugdenkt, steevast te zijn wat ‘t in feite altijd geweest is, zo hard als staal, als platina, en nog heel wat taaier dan de tijd zelf.

pp. 232

Vergeven getuigt niet van moed, je vergeeft altijd veel te veel! En ‘t helpt niets, dat is wel bewezen. Van alle mensen wordt de dienstmeid, die ondanks alles altijd weer goeiig klaarstaat, ‘t laagst aangeslagen! Dat is niet voor niets. Dat moeten we nooit uit het oog verliezen. Je zou op een avond, alle gelukkige mensen, als ze maffen, de eeuwige slaap in moeten jagen om eens en voorgoed van ze af te zijn, en van hun geluk. De volgende dag zou geen sterveling meer met één woord reppen over hun geluk en dan zou het ons vrij staan om zo ongelukkig te zijn als we wilden, samen met de goeiige “meid”.

pp. 234

Als ‘t er om gaat te vreten, begrijp ik alles wat je wilt, dan worden m’n hersens van elastiek.

pp. 243

Hoe langer je op dezelfde plek blijft hangen, des te meer zie je de dingen en de mensen in al hun naaktheid; ze rotten weg en beginnen speciaal voor jou te stinken.

pp. 304

Goed beschouwd is de dood zo’n beetje hetzelfde als een huwelijk.

pp. 364

Ons spraakmechanisme is ingewikkelder en lastiger en kost ons meer inspanning dan het produceren van ontlasting. Onze mond, een krans van opgezwollen vlees, wringt zich in allerlei bochten om te sissen, hij slurpt lucht naar binnen, en gaat als een razende tekeer, hij stoot allerlei soorten slijmerige klanken uit door het stinkende hekwerk van rotte tanden. Wat een straf! En willen ze met alle geweld dat we zoiets op het ideële vlak overbrengen. Dat is niet makkelijk. We zijn niets anders dan een pak lauwe en half verrotte darmen en daarom zullen we wel altijd moeite hebben met ons gevoel. ‘t Is niet moeilijk om verliefd te zijn, maar hou ‘t nou ‘s bij elkaar uit, dat is heel wat lastiger. Drek probeert niet voort te duren of groter te worden. Op dat punt zijn wij heel wat ongelukkiger dan stront, door die bezetenheid van ons om in de toestand te willen blijven waarin we zijn, dát is wat ons zo ongelooflijk kwelt.

pp. 373

Het leven zonder meer is een hel! Het is een klas waar de verveling de schoolfrik uithangt, hij loert de hele tijd op je, je moet, hoe dan ook, net doen alsof je met iets opwindends bezig bent, anders komt hij op je af en vreet je hersens aan. Een dag die niets anders is dan een gewone dag van 24 uur, daar word je gek van. Een dag moet in feite één langdurig, bijna onverdraaglijk genot zijn, alsof je aan één stuk door klaarkomt, of je ‘t wilt of niet.

pp. 392

Liefde is nou eenmaal ellende en niets anders dan ellende, altijd weer dezelfde ellende, die door onze mond leugens komt vertellen, dat stuk etter, meer niet. Overal vind je die klerelijer, maak ‘m vooral niet wakker, zelfs niet voor de gein. Hij kent geen gein.

pp. 402

De duivel beschikt over alle foefjes om je in verleiding te brengen. ‘t Is onmogelijk ze allemaal te kennen. Als je maar lang genoeg leefde, zou je op het laatst niet meer weten waar naar toe te gaan om een nieuw geluk op te bouwen. Overal had je dan misbaksels van geluk achtergelaten, de hele aarde zou er van stinken en je zou het er zelfs benauwd van krijgen. Van de echte misbaksels die je in de museums vindt, daar worden sommige mensen al doodziek van, alleen al als ze er naar kijken, ze staan er bij te kokhalzen. En zo is het ook met onze walgelijke pogingen om gelukkig te zijn; ‘t is zo’n grandioze mislukking dat je er, lang voordat je er voorgoed aan sterft, compleet ziek van zou worden.

pp. 421

Wat het leven in feite zo dodelijk vermoeiend maakt is misschien de geweldige inspanning die we op moeten brengen om twintig, veertig jaar en nog wel langer redelijk te blijven, om niet gewoon volkomen jezelf te zijn, dat wil zeggen abject, wreed en absurd.

pp. 460

Geloof [dus] nooit iemand meteen, als hij zegt dat hij ongelukkig is. Vraag hem alleen maar of hij slapen kan… Zo ja, dan gaat alles prima. Dan weet je genoeg.

pp. 473

Alle vertrouwen ben je onderweg kwijtgeraakt. Je hebt het medelijden dat je nog over had angstvallig opgejaagd en weggestoten tot diep in je lichaam, net als een vieze pil. Je hebt het met je stront naar het einde van je ingewanden geperst. Daar zit het goed, denk je bij jezelf.

pp. 549

Bovenstaande citaten zijn afkomstig uit de Franse Bibliotheek-uitgave, achttiende druk in 2002, van uitgeverij G.A. van Oorschot te Amsterdam. De eerste druk hiervan verscheen in 1968 en werd uit het Frans naar het Nederlands vertaald door E.Y. Kummer, die daarvoor in 1972 de Martinus Nijhoff-prijs ontving. Uw eigen exemplaar bestelt u hier.

CC Photo: Blogbreather

Slechts één keer zag ik Menzo aan het werk als trainer en ik moet zeggen, erg gecharmeerd raakte ik daar niet van. Tijdens eens bekerwedstrijd met een amateurclub kreeg hij het nota bene aan de stok met een hoogbejaarde supporter, die nogal onschuldig liet merken dat hij niet gediend was van Menzo’s scheldkanonnades langs de lijn. De hopeloosheid en hoogmoedigheid die hij uitstraalde verraadde in de verste verte niet dat er een toptrainer schuilt in de oud-keeper.

Zelfreflectie
Zelfreflectie is een groot goed, maar slechts weinig mensen beschikken daarover. In plaats van in de spiegel te kijken en te concluderen dat de Nederlandse top te hoog gegrepen is voor hem, zet de Amsterdammer zijn joker in. Het feit dat er geen gekleurde trainers in de hoogste afdeling rondlopen zegt hem genoeg. Juist die opmerking sterkt mij in mijn gedachte dat Menzo niet de ingrediënten bezit om te functioneren binnen een club. Mensen met een bord voor hun kop zijn doorgaans niet degenen die netjes hun contract uitdienen.

Menzo verwijst naar Engeland, waar een onderzoek is geweest naar dit issue. De FA heeft clubs opgedragen ook gekleurde trainers een kans te geven tijdens sollicitatiegesprekken. Voor mij slaan ze daarmee de plank volledig mis. Uitgenodigd worden, juist omdat je wél een kleurtje hebt  zou ik als een grotere belediging ervaren dan nooit eens gebeld worden. Onze Stanley ziet dat anders. Hoongelach en gezichtsverlies neemt hij voor lief, zolang hij ooit maar eens op zondagavond zijn koppie aan voetbalminnend Nederland mag tonen. Ik hoop oprecht dat geen enkele voorzitter zwicht voor deze drogredenatie.

Deze column verscheen eerder op TekstRoulette

Mazzeltje voor de kleine vis in het kroegwezen: Roken in kleine cafés zonder personeel blijft voorlopig toegestaan. Het ministerie van Volksgezondheid bevestigde dit naar aanleiding van een uitspraak van de Haagse rechtbank. Dat betekent pech voor Clean Air Nederland, die een bodemprocedure tegen de staat waren gestart om de uitzondering terug te draaien.

Rook verder op Biz.DeJaap.nl >>>

Wat. De. Fuk. Weet ík veel. Wat zijn dit voor vragen? Wie van jullie bij Lust dacht: “God, er zijn al eeuwen lang mondiale problemen met relaties op afstand, we mailen Tim even met 35 vragen omtrent dit onderwerp, die weet dat wel.” Nou, ik weet het dus niet. Hoezo, “Stel je partner gaat naar het buitenland, hoe houd je je relatie in stand?” Je zogenaamde liefje gaat naar het buitenland. Dat is volgende mij een teken dat je ‘t zaad kan krijgen en dat werk belangrijker is. Geeft niks, maar dan is het toch gewoon over zou ik denken. En dan de vraag over hoe vaak je dan per week moet bellen en mailen als je een relatie op afstand hebt…

Wat willen jullie nou? Dat ik zeg: “Goh ja, probeer het eens met 9 mailtje verspreid over de week en als je er aan toe bent kan je ook op zondagmiddag eens bellen, doe dit een maand of vier, en als het niet helemaal lekker voelt, praat er dan goed over.” Dat? En de belachelijkste vraag in mail was “En hoe eerlijk moet je tegen elkaar zijn als je tijdelijk een relatie op afstand hebt?” Nou, NIET. Liegen is neuken, zo luidt een oud gezegde.

Lieve mensen, de langste relatie die ik ooit had, was met een stuk pizza waarvan ik niet zeker wist of ik er wel trek in had. Het heeft 2,5 uur op de salontafel, zo’n 35 centimeter van me vandaan, gelegen. We hebben nul keer gebeld, nul keer gemaild. We hebben nu ook geen contact meer.

Kortom, productiestagiaire van Lust, ik heb geen idee, en heb geen antwoord op jullie vragen. Deze week geen column dus. Probeer het volgende week nog eens. Nu wil ik even alleen zijn, we Skypen nog wel.

Liefs,
Tim

P.S. Jullie maken een leuk programma.

Elke week schrijft Tim Hofman voor het programma Lust! (zaterdagnacht tussen 01:00 en 04:00) op Radio 1 een column over het thema van die uitzending. Het resultaat van deze week beluistert u hier.

In de hoop een oplossing te horen, bezocht ik een debat over deze actuele problematiek, waarbij Tweede Kamerleden Matthijs Huizing (VVD) en Tanja Jadnanansing (PvdA) aanwezig waren. Na afloop teleurstelling alom. Aspecten van de huidige problematiek kwamen duidelijk naar voren. Voldoende sollicitatietips waren gegeven en, als kers op de taart, een poëtische samenvatting ter afsluiting van Wout Waanders. Maar, waar bleef nou die oplossing? Al was het maar een glimpse…

Tom Poes
Huizing (VVD) zei: “Tom Poes, verzin een list! Maar wel een list die geen geld kost.” Hiermee gaf hij te kennen dat de VVD geen oplossing heeft voor dit probleem. Tanja Jadnanansing (PvdA) ging hier tegenin door aan te geven dat als je iets tot stand wil laten komen, je altijd geld moet uitgeven en dat het dus een illusie is om te zeggen dat een nieuwe list geen geld kost. Lijkt mij bijzonder logisch; investeren is immers essentieel voor ontwikkeling. De VVD is van mening dat als ze investeren in ondernemingen, die ondernemingen dan wel weer investeren in werkgelegenheid. Lekker makkelijk. Geld geven aan een ander om jouw problemen op te lossen. Afschuiven op een ander. Is dit nou het liberale gedachtegoed?

Probleem
Er kwam weinig nieuws naar voren wat betreft de huidige problematiek. De net afgestudeerden hebben te weinig werkervaring en geen ervaring met solliciteren. Er zijn meer hogeropgeleiden op de arbeidsmarkt dan vroeger, hierdoor lijkt voorlopig een verzadigingspunt bereikt, in ieder geval in de huidige economische situatie. Het studiekeuze-argument kwam ook langs: er zijn teveel studenten die een studiekeuze maken die bij voorbaat weinig perspectief op werk geeft. De vraag hierbij is dan in welke mate een scholier de ruimte heeft om zijn of haar eigen keuze te maken. Huizing zei dat het niet logisch is als een scholier kiest voor een studie waar hij bij voorbaat geen baan in kan vinden. Dit is toch tegengesteld aan het liberalisme? Vrijheid van het individu, daar pleit de VVD toch altijd voor? Als ik het goed begrijp, heb je bij het maken van een eigen keuze dus geen steun meer vanuit de overheid. Ga je Afrikaanse talen en culturen studeren en je weet dat de kans op een baan kleiner is dan met economie, vindt de VVD dus dat als je in de problemen raakt je geen steun mag krijgen vanuit de overheid.

Oplossingen
Als oplossing opperde Huizing (VVD) dat een student zichzelf uniek moet maken, alle kansen moet grijpen om naast zijn of haar studie zichzelf te ontplooien. Ter aanvulling voor je curriculum en voor het uitbreiden van je netwerk. Iemand uit het publiek stelde de vraag of Huizing dit nog realistisch vond, in deze tijd dat alles eraan wordt gedaan studenten zo snel mogelijk door een opleiding te loodsen. Hij reageerde verbaasd en zei dat er ook nu naast je studie nog voldoende tijd is. Het bekende riedeltje. Een grijze politicus van middelbare leeftijd die zelf ruimschoots de tijd heeft genomen over zijn studie, vindt dat de huidige student zo flexibel is dat hij naast zijn studie met gemak zichzelf ‘uniek’ kan maken.

Doorslaggevende strategie
Wij hopen een concrete oplossing te horen vanuit de politiek. Een oplossing om uit deze vicieuze cirkel te komen. De cirkel waarin zowel jonge- als oudere hogeropgeleiden werkloos thuis zitten. Thuis op de bank, duimen te draaien en Monsterboard af te struinen. Het lijkt erop dat geen van de aanwezige een oplossing heeft om uit deze situatie te komen. De gouden oplossing bleef uit.

De politiek heeft, met 150 stemmen voor, de motie Hamer aangenomen. Hiermee willen ze het signaal afgeven dat Nederland bij de beste vijf kenniseconomieën van de wereld wil horen. De politiek heeft echter nog nog geen idee hoe ze dit moet realiseren. Typisch gevalletje van Haagse politiek. Moties aannemen zonder vooraf al waterdichte en onderzochte strategieën te hebben klaarliggen. Op kortetermijnplannen scoren ze goed, maar zijn de moties wel doordacht en realistisch de langere termijn? Zou het niet een idee zijn om de werkwijze een keer volledig om te draaien. Een concreet plan bedenken hoe we ervoor gaan zorgen dat onze werkloosheidspercentage onder jongeren niet, zoals in Spanje, de 52 procent bereikt. En DAN pas de motie in te dienen?

Schuif het niet af op Tom Poes. Breng ‘s Nederlands beste strategen en deskundigen bij elkaar en ga een langetermijnplan opstellen over hoe we de stijging tegengaan.

Met gebogen hoofd liepen de werkloze studenten en ouderen na afloop van het debat richting de bar om één uitkeringspilsje te drinken. Weer geen stapje verder richting een florissant toekomstperspectief.

Matthijs’ en Tanja’s sollicitatietips:
Deze avond hebben beide politici enkele tips gegeven voor de werkloze hogeropgeleiden onder ons:

• Denk aan hoe je overkomt tijdens de sollicitatie. Vooral met betrekking tot kleding, houding en sociale vaardigheden.
• Oefen bij mensen in je omgeving. Ben je in staat sterk over te brengen waar jouw talenten liggen?
• Vraag na een afwijzing om feedback.
• Pak alles wat je pakken kan, elke ervaring is goed voor je curriculum en voor je netwerk.
• Maak gebruik van netwerkorganisaties, zoals Dutch Versity en volg beschikbare en vaak gratis trainingen en workshops.

In de oude Griekse tragedie was de onthulling van het plot altijd de inleiding naar de uittocht. Het koor, dat al zingend een belangrijke rol speelde in de conclusie van het stuk, verliet dan het toneel. Als je kijkt naar de ontwikkelingen binnen het Griekse politieke veld, tegen de achtergrond van vijf jaar recessie, dan is een dramatisch einde voor de Grieken bijna onafwendbaar geworden.

Gisteren werd bekend dat in juni opnieuw de gang naar de stembus gemaakt moet worden. Ondanks meerdere, verwoede pogingen lukt het de politieke partijen en de president van Griekenland Papoulias niet om een coalitieregering te vormen.

Bungelen boven de afgrond
De Grieken en hun politiek leiders zijn verdeeld in twee kampen. De partijen die willen vasthouden aan de gemaakte afspraken met de Trojka (EU, IMF en ECB) in ruil voor geldinjecties met daar tegenover draconische bezuinigingsmaatregelen. En aan de andere kant de partijen die onder de overeenkomsten willen uitkomen om verdere barbaarsheid, zoals de kiezer wordt voorgehouden, te voorkomen, maar wel in de EU willen blijven. Omdat de Griekse kiezer zich bedrogen voelt door de politiek leiders heeft geen enkele partij genoeg zetels gekregen om een meerderheid te vormen. Daarmee hebben de Grieken hun eigen patstelling gecreëerd en bungelen ze hulpeloos boven de afgrond.

Op zondag 6 mei rekende de Griekse kiezer massaal af met het politieke tweepartijenstelsel dat een systeem van corruptie, belastingontduiking en cliëntelisme ontwikkelde. Genadeloos werden de gevestigde partijen Pasok (socialisten) en Neo Demokratia (conservatieven) afgestraft en tegelijkertijd liet het Griekse volk ook zijn afkeuring zien aan het zware bezuinigingsbeleid. Ze zochten hun toevlucht in de radicaal Linkse partij Syriza met de jonge charismatische leider Alexis Tsipras (38) en in de nieuwe extreem-rechtse partij de Gouden Dageraad. Veel jongeren die voor het eerst mochten stemmen brachten uit protest een stem uit op deze geruchtmakende groep neonazi’s die tot ieders verbazing de kiesdrempel van 3% ruim overschreden en met 21 gekozen leden dreigend en blaffend in de deuropening van het parlement stonden.

Met de rug tegen de muur
Met name de Griekse jongeren zijn slachtoffer van het destructieve systeem dat Griekenland in de economische crisis heeft gestort. Een systeem dat corruptie in de hand werkt en zichzelf daarmee decennia lang in stand hield. En met de trage hervormingen die niet of nauwelijks worden doorgevoerd door dezelfde politici, is de corruptie samen met de elite in Griekenland nog steeds een machthebber. In de afgelopen twee jaar gingen de Griekse jongeren massaal de straat op om te ageren tegen hun leiders en tegen Europa. Maar er is niemand die die hun stem verwoord omdat de politici het contact met deze generatie hebben verloren, waardoor een antagonistische relatie is ontstaan.

De jonge generatie staat met de rug tegen de muur. Met de dag stijgen de werkeloosheid cijfers. Ruim 1 op 2 jongeren is werkloos. Het basissalaris is door de bezuinigingen gekelderd tot 592euro per maand en staat opnieuw op de tocht. De kosten van levensonderhoud daarentegen stijgen buiten proporties. De huur van een klein appartement in Athene ligt op een minimum van 300euro per maand. De jongeren trekken weer bij hun ouders in, maar ook zij zien hun inkomens een vogelvlucht nemen. Desastreuzer is de uittocht. Meer dan 200.000 Griekse jongeren hebben hun land de rug toegekeerd en zijn geëmigreerd. Daarmee verliest Griekenland een hoop kennis, want de meeste Griekse jongeren zijn hoog opgeleid en als de regering niet snel in actie komt gaat een hele generatie verloren.

Pokerspel
Maar hebben de jongeren een keuze? Hoe verander je een corrupt systeem dat onder druk van Europa hervormingen en bezuinigingen moet doorvoeren met dezelfde leiders die meegeholpen hebben aan de oprichting van een zelf verrijkend systeem waarin de wet nog steeds rugdekking biedt in de vorm van politieke onschendbaarheid. De jongeren willen weg met de oude politiek. Maar wat is het alternatief?

Nieuwe peilingen wijzen uit dat de jonge Griekse kiezers vasthouden aan hun afkeer tegen hun oude leiders en opnieuw uit protest op het radicale links van Syriza zullen stemmen.  Deze partij kan zelfs weleens de grote winnaar worden. Maar de leider, Alexis Tsipras, heeft na de uitslag van 6 mei gevaarlijk poker gespeeld door zich de woede van Europa op de hals te halen met zijn kiezersbelofte geen bezuinigingen meer te willen doorvoeren en de overeenkomsten met Europa te verbreken. Daarmee is een ander scenario dichterbij gekomen: een exit uit Europa.

Patstelling
De nieuwe verkiezingsronde is opnieuw een keus uit twee kwaden. In Europa blijven met nog meer bezuinigingen en uitzichtloze jarenlange zware lasten of Europa de rug toe keren en in een vrije val terecht komen. Niemand heeft het antwoord voor de beste oplossing. Maar de Grieken zijn dichter dan ooit bij een Grexit. De uitslag van de verkiezingen in juni zou wederom een patstelling kunnen opleveren als Syriza de grootste wordt. Welke partijen gaan samen Europees pokeren? Op hetzelfde moment is het geld van Griekenland op. De tragedie duurt te lang het Europese publiek is het zat en wil niet langer meebetalen aan een eindeloos durend drama. Wie trekt er uiteindelijk aan het langste eind? De Griekse jongeren in ieder geval niet, wat de uitkomst ook is voor hen is er geen toekomstperspectief.

En daarmee schrijven de Grieken anno 2012 hun moderne tragedie waarin zijzelf meer dan ooit de lijdende mens zijn. Wanneer die lijdensweg tot een einde komt weet niemand. De exodus vindt al plaats. De grote vraag is, waar niemand antwoord op heeft, wanneer de verlosser zich zal melden.

Daphne Timmers is freelance journalist (oa. Eenvandaag en KRO Brandpunt) en schrijfster, maakt deel uit van de The Media Sisters, en werkt op Skopelos, Griekenland, als weddingplanner.

CC-Foto: ‘Ville Miettinen‘

Lees verder in de WarRoom >>

Geschifte toef slagroom op de zure biologische taart
Niemand minder dan Wijnand Duyvendak is uit zijn – ongetwijfeld zwaar gesubsidieerde -  ivoren toren neergedaald om Dibi de maat te nemen. Duyvendak godbetert, die in 2008 zijn partij bijkans onherstelbaar beschadigde door trots op te scheppen over een inbraak in een ministerie zou enige bescheidenheid passen. Toch maakt hij een move, rara hoe kan dat? GroenLinks-mastodont Bas de Gaay Fortman (75) sluit zich bij het ach en wee brullende koor aan en meldde vanaf het cricketveld dat Dibi volgens hem lijdt aan zelfoverschatting. De geschifte toef slagroom op de zure biologische taart is oud-partijvoorzitter Herman Meijer die zich beklaagt over de ‘timing’ van Dibi. Terwijl verkiezingen het aangewezen moment zijn om een greep naar het leiderschap te doen. Wanneer anders?

De enige die hedenochtend in de Volkskrant positief is, is Jojanneke Vanderveen, voorzitter van jongerenorganisatie Dwars. Enige nadeel is dat zij met haar rode haren gelijk een Elsbeth Etty 2.0 de schuld bij de media legt; die zouden ‘karaktermoord’ op Dibi plegen. Er volledig aan voorbijgaand dat het haar eigen moederpartij is die dat doet.

GroenLinks doet het inmiddels dramatisch in de peiling van Synovate: vijf virtuele zetels met de groeten van Jolande Sap. Het Kunduzakkoord is daar debet aan. Het openbaar vervoer wordt duurder, zorg- en huurtoeslagen blijven bevroren terwijl de premies en huren gaan stijgen. BAM, dat krijg je natuurlijk terug in je virtuele groenlinkse gezicht.

Dibi legt de vinger op de zere plek
Maar waar komt die wrevel over Dibi’s optreden vandaan? Omdat hij de vinger op de zere plek legt. De achterban kan zo hard brullen als ze wil over de vermeende successen van Sap met haar Kunduz-akkoord maar dat verhult niet haar matig leiderschap. Als dat akkoord er niet was gekomen was het leiderschap van Sap hoe dan ook ter sprake gekomen. GroenLinks zou zichzelf een dienst bewijzen door de kandidatuur van Dibi te omarmen en geheel in lijn met die progressieve blijheid die de partij wil uitstralen enkele lijsttrekkersdebatten te organiseren. Het preventief affikken van Dibi en het negeren van de olifant in de kamer die het leiderschap van Jolande Sap heet leidt tot niets. Nu ja, tot nul zetels wellicht.

Hup Dibi.

De column in Metro over het falen van PostNL was nog geen halve dag oud of Hanne Kluck, woordvoerder van PostNL, zat in mijn mailbox. Nou ja, in de mailbox van de redactie van Metro. Die zo vriendelijk was om de mail door te sturen, waarin Hanne Kluck en PostNL spijtig constateren “dat Ebru Umar de afgelopen jaren nooit is ingegaan op ons verzoek om haar klachten nader toe te lichten.”

Toch vrij lullig
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik in een deuk lag. Ik had inmiddels een week of twee geleden een tweet de wereld ingestuurd – zeg maar een Wildersje gedaan – dat mijn post niet aankomt. Stápels post met toegangskaarten en parkeerbewijzen voor de Libelle Zomerweek. Toch vrij lullig als je tig keer gebeld wordt door politici en artiesten die komen optreden en je bellen met de vraag: “Umar, waar zijn mijn kaarten?!”

Dus één tweet wordt volgens Hanne Kluck een klacht die al jaren ligt te zweren. Dat zou kunnen kloppen, maar heus, it wasn’t me. Ik klaag net twee weken en ik krijg een reactie van PostNL webcare. Of ik een DM wilde sturen met NAW et cetera, dan zouden ze het uitzoeken. Dié DM heb ik niet verzonden. Ik heb geantwoord dat zowel post verzonden uit 020 als vanuit Hoofddorp niet aankomt. Nader speurwerk mijnerzijds leverde de aanvullende informatie op dat A4 enveloppen niet bezorgd worden. De A5’s komen na een dag of zeven wél aan. Redelijk kansloos, in beide gevallen. Dus wat valt er dan nog meer te reageren?! Bovendien, waarom zou ik reageren op iemand die mailt naar Metro, in plaats van naar mij, het slachtoffer?

De klachten op een rijtje
Gelukkig kreeg ik wél lezersreacties in mijn mailbox. Allemaal klachten over PostNL. Ik kan Hanne Kluck van PostNL mededelen dat
1. bulkpost verdwijnt
2. post niet de volgende dag bezorgd wordt
3. post met grote regelmaat verdwijnt of in de bosjes eindigt
4. track en trace niet werkt: adressen bestaan volgens het systeem niet en post wordt elders bezorgd
5. de postbezorging een landelijk probleem is – de klachten komen uit heel Nederland.

Concluderend mail PostNL
Gezien het bovenstaande is het ook niet raar dat de woordvoerder van PostNL, Hanne Kluck, naar Metro mailt in plaats van via PostNL een brief verzendt. Ze weten daar zelf als geen ander dat de kans dat je post binnen de deadline aankomt – laat staan überhaupt bezorgd wordt – vrijwel nihil is.

Maar ik weet het goed gemaakt. Ik ben geen Youp. Ik ben klaar met ombudsman spelen. Klachten over PostNL graag naar PostNL sturen.

Enneh Henk, dank voor de inspiratie.

Ebru Umar (Den Haag, 20 mei 1970, de zon begon te schijnen, de vogels zongen hun hoogste lied) schrijft wekelijks over wat ze meemaakt in de breedste zin des woords. Umar is columniste voor onder meer dagblad Metro en het opinieblad voor de sportieve man Men’s Health.

De-ver-van-mijn-bedshow
Natuurlijk willen de bewoners van de wijk niet dat er een tuigdorp in hun buurt gevestigd wordt. Dan zijn hun vrijstaande huizen misschien ineens een stuk minder waard. Problemen die normaliter een ver-van-mijn-bedshow zijn, staan nu bij hen op de stoep. Het schorriemorrie, uit wijken die door de buurtbewoners van Maarschalkerweerd waarschijnlijk over het algemeen worden gemeden, zou bijna bij hen in de straat komen wonen. Bescherm uw kinderen en protesteer. Dat dit tuig hulp nodig heeft lijkt niet uit te maken.

Het verwijderen van mensen die klaarblijkelijk diep in de problemen zitten en hen met nog vijf andere overlastveroorzakers in een kamp stoppen is echter niet direct de oplossing. Deze mensen bevinden zich in een vacuüm waar geen passende ondersteuning of begeleiding voor schijnt te bestaan. Ze wonen driehoog achter, hebben vaak geen opleiding afgemaakt, genieten van de bijstand en zijn waarschijnlijk nooit in aanraking geweest met iemand die hen ander gedrag heeft laten zien. Kortom de hele familie en omgeving houdt het probleem in stand. Hetgeen vaak wel versterkt wordt door overmatig drank- of drugsgebruik.

Hen in een container stoppen aan de rand van de afgrond zal voor herintegratie in de maatschappij, hetgeen de gemeente graag wil, niet helpen, tenzij er daadwerkelijk goede begeleiding wordt gegeven. Want pas dan kunnen de mensen kennis maken met ander gedrag waardoor de vicieuze cirkel doorbroken kan worden. Dat dit echter op een zeer mensonterende manier moet verschieten is belachelijk. Ook al hebben de mensen voor overlast gezorgd in de buurt waar zij woonden, niemand verdient het om weggemoffeld te worden in een ellendige zeecontainer. Daarnaast is het afwachten hoe goed de begeleiding gaat zijn. Want die kan in Nederland nogal teleurstellend zijn waardoor dit hele project inderdaad mis kan lopen en deze mensen eerder op de wachtlijst van het Pieter Baan kunnen komen te staan.

Voorbij schuifelende zwervers
Wanneer bewoners van een wijk lucht krijgen van projecten met drugsverslaafden, daklozen of tuig denken zij in eerste instantie aan hun eigen hachje. Natuurlijk is dit begrijpelijk want er zijn genoeg beangstigende verhalen op te noemen. Wat echter vaak vergeten wordt, is dat het Leger des Heils al tal van jaren succesvolle sociale pensions heeft waar dak- en thuislozen met psychiatrische problemen wonen. In Utrecht zijn twee van dit soort pensions te vinden in rustige woonwijken. Eén is midden in het centrum gevestigd, op de Nieuwegracht. De andere is gevestigd in de wijk Pijlsweerd waar voornamelijk gezinnen wonen met kleine kinderen en waar zich om de hoek van het pension een kinderdagverblijf bevindt. De bewoners van het pension zeggen vriendelijke gedag wanneer zij voorbij schuifelen, met oud en nieuw worden er gezellig sterretjes afgestoken en de buurtbewoners worden vaak uitgenodigd op de koffie. Er is totaal geen sprake van overlast, ontvoerde kinderen of rondslingerende drugsspuiten.

Misschien komt het doordat ze christelijk zijn en iedereen zich Majoor Bosshardt nog wel herinnert, want wie kan daar nou nee tegen zeggen. Voor succesvolle projecten moet dus óf meer geld worden uitgetrokken voor echt goede begeleiding óf het tuigdorp moet worden ondergebracht bij het Leger des Heils, aangezien zij hebben aangetoond dat er te werken valt met dergelijke problemen en mensen. En dan hoeven al die bange buurtbewoners niet meer zo bang te zijn.

Het is ook een schoolvoorbeeld van een self-fulfilling prophecy: financiële markten gedijen bij vertrouwen. Is dat eenmaal weg, dan helpt er geen lieve moeder meer aan. Het is als bij een bank: zodra iemand zegt dat die niet meer goed is voor zijn geld, haalt iedere spaarder er zijn geld weg en volgt onvermijdelijk het bankroet.

Vanaf de invoering van de euro is het Brusselse beleid ten aanzien van EU-lidstaat Griekenland beheerst door wensdenken, niet door overwegingen die stoelden op de realiteit of tenminste realistische aannames. Dat begon al met de beoordeling van de vraag of Griekenland wel aan de toetredingsvoorwaarden van de eurozone voldeed. “De prestaties van Griekenland zijn buitengewoon indrukwekkend. In 1993 was er een begrotingstekort van 13 procent en dat is nu teruggebracht, en dan spreken wij over realisaties en niet over voornemens, tot 1,5 procent,” aldus toenmalig Minister van Financiën Gerrit Zalm in een brief aan de Tweede Kamer. Toen twee jaar geleden de Griekse economie begon te schuiven – de fantastische prestaties van de Grieken bleken uitsluitend op papier te bestaan – gingen er nog weinig alarmbellen rinkelen.

In de loop van 2011 ging de Griekse economie definitief onderuit en kon een technisch faillissement nog slechts worden afgewend door grootschalige balanssteun van de overige EU-landen en – bien étonnés de se trouver ensemble – de Zwitsers, wier banken, het nobele Credit Suisse voorop, een enorme exposure bleken te hebben aan Griekse obligaties. De voorwaarden waaronder deze steun werd verleend behelsden gigantische bezuinigingen op het opgeblazen staatsapparaat van Griekenland en draconische hervormingen op sociaal-economisch terrein. Het op zich briljante idee van toenmalig premier Papandreou om een referendum uit te schrijven was niet naar de smaak van Merkel en Sarkozy. Anticiperend op een vernietigend NEE van de Griekse bevolking werd dit Papandreou snel uit het hoofd gepraat. Hieruit bleek reeds: niet het welzijn van de Griekse bevolking heeft in Parijs en Berlijn prioriteit, maar dat van de Franse en Duitse banken.

Uiteindelijk bleek dit slechts uitstel van executie: zoals straks in september in Nederland ook, waren de jongste verkiezingen in Griekenland een referendum voor of tegen Europa. Het Griekse volk zei massaal NEE. Nu hedenmiddag ook de laatste overlegronde bij de president in Athene is mislukt, rest nog slechts de wanordelijke aftocht van de Grieken uit de eurozone die vorig jaar nog met tientallen miljarden moest worden afgewend.

Hans van der Liet is oud-voorzitter van het CDA Amstelveen

CC-Foto: ‘Villiamcurtis‘

In hoeveel woorden kun je een plaat beschrijven? De tendens de laatste tijd is om steeds korter te worden in beschrijvingen, 100 woorden in de krant, 200 in het blaadje en 300 op het net. Langer hoeft niet, want langer leest men niet. Eigenlijk is het erg kort, waardoor altijd waarnemingen, beschrijvingen of belangrijke gegevens ontbreken. Toch denk ik dat het nog korter kan, en probeer het hier in vijf regels, weliswaar eenentwintig jaar te laat, over een plaat die mij muzikaal vormde: Slint – Spiderland.

Het is de ruimte tussen de noten die het meeste spreekt,
Je zou willen dat een drummer vaak zo intens zweeg.
Verlangen, spanning en verwachting verpakt in stilte
Totdat deze over tergend scherpe gitaren worden uitgeschreeuwd;
I am sorry…. and I MISS YOU!!!!!!!!!!

6 sterren.

Tjeerd van Erve schrijft op onmogelijk veel plekken, maar bundelt tegenwoordig alles op zijn eigen blog.

Toenadering
Een voorbeeld: als een Nederlandse vrouw langs een stel negers – of anderszins xenofobie opwekkende figuren – loopt, dan zie je haar vaak haar pas versnellen, de handtas onder de arm klemmen, de ogen neerslaan en het blonde haar zo onopvallend mogelijk langs de primitief toenadering zoekende mannen loodsen. Een Marokkaanse vrouw doet dat niet. Zij draagt áltijd haar hoofddoek, zodat zij in alle gevallen met een gerust hart langs een groepje mannen kan lopen. Neger of niet.

De Marokkaan kent een lange traditie waarin ras er niet toe doet. Álle vrouwen zonder hoofddoek zijn hoeren, álle ongelovigen zijn varkens, álle homo’s zijn vies en ga zo maar door. Hell, ze neuken zelfs met geiten, hoe open-minded wil je het hebben?

Surinamers
Nee, Bart Schut, Marokkanen zijn niet racistisch. Weet je wie racisten zijn? Surinamers. Met hun eeuwige ‘emancipatie van de zoewarte mens’ en de ‘overheersing van de witte man’. Altijd weer die nadruk op afkomst. Ik dacht dat we dat nu toch wel zo’n beetje achter ons hadden gelaten, maar nee hoor… overal willen ze monumenten voor de geknechte neger of het zwarte erfgoed. Misselijkmakend, als je er bij stil staat.

Surinamers verwijzen ook altijd naar hun Afrikaanse roots. Nee, zeg ik dan, je bent in Suriname geboren en getogen, net als je ouders en hun ouders, dan ben je een Surinamer. Hoe lang wil je de nadruk blijven leggen op je ras?

Het lijkt mij goed als Bart Schut eens naar Suriname trekt en daar aan den lijve ondervindt wat racisme is. Dan piept hij wel anders, de volgende keer in Marokko.