Wij zijn ontstemd. Uw welhaast ziekelijke neiging om geregeld met uw populistische armen wild in het rond te meppen,  is ook ons niet ontgaan. Maar dat u heeft besloten ons daarvoor in de gouden wielen te rijden – nota bene naar aanleiding van onze jaarlijkse audiocolumn bij de NOS -, dat gaat te ver. Te zien aan uw laaggeletterde bericht op het zielloze medium Twitter, heeft u de portee van onze rede niet begrepen. Laat ons dit verhelderen.

Meneer Wilders, onze doelen verschillen niet zo veel van elkaar. U en wij, wij beiden staan voor de vrijheid. Van die van onszelf uiteraard. Uw Partij voor de Vrijheid is hoofdzakelijk de Partij voor uw vrijheid, nietwaar? U begrijpt, wij hebben een oog voor dit soort details. Voorts bedienen wij dezelfde groep. Met enige regelmaat tonen wij ons aan het volk. Met geveinsde nederigheid verklaren wij dat we het allemaal voor hen doen, om ons vervolgens weer in de achterkamertjes van het paleis of de Tweede Kamer te kunnen verschansen.

Wij komen beiden op voor de natuur. Wij hebben allebei een half-Duitssprekende naaste met losse handjes voor wie wij dit graag doen. Om van vroeg-seniele bomenknuffelaars maar niet te spreken. En wij willen beiden dat de welvaart eerlijk verdeeld wordt. Onze doelgroep verlangt dat van ons. Dat zowel u als ik daar zelf geen hinder van ondervindt, deert hen niks. U moet weten: het heeft er bij ons behoorlijk ingehakt, die crisis. Door de slechte economische tijden wil het volk dat ook wij bezuinigen. En dat willen we graag voor zijn.

Doe toch normaal, meneer Wilders, en gun ons ook ons populistische praatje. Oh, en meneer Wilders, wij hebben gebeld. Wij willen ons kapsel terug.

Hoogachtend,

Uw vorstin

Beeld: Hermínio Oliveira/ABr

Gandhi
Had ze ons bijna tuk hè? Sluwe ouwe muts dat het is. Bijna had ze de burger op de achterste benen, verontwaardigd verwijzend naar de Koninklijke Declaraties, de Koninklijke Airmiles, de Koninklijke Spelevaardingetjes en de Koninklijke Subsidies. Maar toen dreef ze het te ver door en ging Gandhi citeren. “De aarde heeft wel genoeg voor ieders behoefte maar niet voor ieders begeerte.”

Subtiel genoeg om Wilders over de zeik te helpen, maar duidelijk genoeg om bij de goed verstaander een brede glimlach op het gezicht te toveren. Terwijl ze de onderdanen briesend en stukjes kerststol sproeiend over zoveel wereldvreemde arrogantie in verwarring achterlaat, schopt ze haar pumps in een hoek en schenkt zich een borrel in. “Hee Majesteit, ga es bier halen?” grapt Irene, een grap met een baard, maar toch moet ze lachen en geeft haar zusje een biertje. Dan pakt ze haar telefoon en sms’t de paus: “Jij bent tegen glitter en ik tegen geld. Zal mij benieuwen wie het eerste door de mand valt! Verliezer betaalt een rondje. xB.”

Beeld: Emiel Ketelaar

Het is waarschijnlijk de mentaliteit “dat gebeurt niet in Nederland” die hier debet aan is. Minister Donner kan bijvoorbeeld gewoon op de fiets naar het Binnenhof. Leuk, maar het vormt een gevaar. Het is te gek voor woorden dat premier Rutte zonder beveiliging op een festival staat. Want laat u niks wijsmaken, er stond alleen wat politie op afstand. Eén malloot was voldoende geweest om nieuwe verkiezingen uit te schrijven.

Amateurisme
Zo ging het ook bij de koningin. Zelfs een simpele ingangscontrole bij elke ingang kon er niet vanaf. Het amateurisme was dan ook goed te zien op de beelden. De man staat twee minuten op het podium, wordt vervolgens door beveiliging van het concertgebouw afgevoerd en uiteindelijk komen twee mannen van de Dienst Koninklijke Beveiligingen stoer aanrennen en vragen om legitimatie. Vervolgens verklaarde de dienst fijntjes dat de koningin nooit in gevaar is geweest. Achteraf praten is namelijk erg makkelijk.

De vraag of zware beveiliging nodig is bij ministers en staatshoofden, is overbodig. Het ís in deze tijden helaas nodig, punt. Het is dan ook een typisch Nederlandse houding dat te onderzoeken. Men maakt een dreigingsanalyse en wanneer daar niets schokkends uitkomt, dan schroeft men de beveiliging terug. Geld besparen op veiligheid, hoe gevaarlijk ook, daar is men een kei in. Politici, zeker ministers en staatshoofden, dienen beveiligd te worden met de hoogst mogelijke prioriteit. Dit hoeft overigens niet te betekenen dat de bewegingsvrijheid tot een minimum beperkt wordt. Immers, zelfs Obama en Medvedev gaan rustig hamburgers eten als ze dat willen. Het lijkt alsof er geen beveiliging is, maar gelooft u mij, alles is drie dubbel gecheckt, inclusief het eten. Dat is het toppunt van persoonsbeveiliging: Maximale bewegingsvrijheid tegen maximale beveiliging.

Fortuyn
De Nederlandse overheid zou er dan ook goed aan doen eens serieus na te denken over de beveiliging van haar ministers en staatshoofd. Weg met de dreigingsanalyses en gewoon standaard zwaar beveiligen. Controleer bezoekers, zet voor mijn part dubbele detectiepoortjes neer, maar stop alsjeblieft met het naïeve denken. Dat dit wellicht ongemakken met zich meebrengt, het zij zo. De hoofdrolspelers weten nu eenmaal wat er kan gebeuren als men de post aanvaardt. Men zou moeten weten dat één gek voldoende is voor een catastrofe. Deze mensen lopen rond, daar kunt u zeker van zijn. Dat er, buiten Fortuyn, nog geen andere politicus vermoord is, heeft niet zozeer te maken met de goede beveiliging, maar meer met het feit dat de gekken onder ons nog geen actie hebben ondernomen.

Maandag
Die engerd van een Wilders. Als er iemand ver af stond van haar noodgedwongen in het geheim beleden politieke denkbeelden, dan was hij het wel. Op zijn verjaardag was hij ‘s avonds nog langsgekomen, met een echte Limburgse Vlaai nota bene! “Kijk eens mevrouw, hij is al voorgesneden!” Ze had vanzelfsprekend geweigerd, “ook op mijn leeftijd moet ik aan de lijn denken!” Toen hij bleef aandringen, moest ze zich inhouden om de room niet in zijn oogverblindende blonde kapsel te smeren. Het was toch al niet zo’n geslaagde dag geweest. Diverse politici waren die maandag 6 september bij haar langs geweest om over de ontstane politieke situatie te praten nadat diezelfde Wilders de voorafgaande vrijdag ‘de stekker eruit had getrokken’. Samenwerking tussen PVV, VVD en CDA leek niet meer mogelijk.

Het waren die maandag moeilijke gesprekken voor haar geweest. Ze had het gevoel dat ze geblinddoekt haar weg moest vinden in een onbekend en donker bos. Aan het einde van die veelbewogen maandag had ze op het punt gestaan om haar fiat te geven aan een voorstel van dat eeuwige studentje Rutte, om een conceptregeerakkoord te mogen schrijven waarop andere partijen konden ‘intekenen’. Als er iemand goed was in het schrijven van sprookjes – hij zei het zelf – dan was het wel Mark Rutte. Uiteindelijk bleek een beslissing nog niet nodig. De volgende dag gingen Rutte, Verhagen en Wilders immers weer verder op hun glibberige pad naar politieke samenwerking.

Koppen
Verhagen, de Nederlandse Machiavelli. Rattus Maximus Catholicus werd hij door zijn collega’s op het Binnenhof genoemd, zo had ze begrepen. Elke keer als hij op bezoek was geweest, telde ze voor de zekerheid haar vingers na. Eigenlijk was er op deze dag van het CDA-congres nog maar een persoon waarin ze vertrouwen had, alhoewel…  Tijdens de traditionele voetbalwedstrijd tussen een delegatie van Kamerleden enerzijds en politiek-journalisten anderzijds, was hij haar opgevallen.

Een Zeeuw met een markante kop, zo te zien niet voor een kleintje vervaard, die in het team van de Kamerleden als spits fungeerde. Ver in de tweede helft bij de stand 0-0 kwam van links een voorzet op maat die keurig neerdaalde in de mond van het vijandelijke doel. Ze leefde fel mee en vergat van pure emotie het hele protocol. Koppe Jan! had ze met overslaande stem geroepen naar de Zeeuwse spits en deze – alsof hij haar had gehoord – maakte een prachtig doelpunt met zijn hoofd. Sindsdien was ze Ad Koppejan blijven volgen. Hij oogde sterk, een echte spits, maar ja spitsen moeten ook wendbaar zijn, zeker binnen een politieke partij als het CDA.

Weg
Maar Wilders bleef toch haar grootste probleem. Zijn politieke beweging stond haaks op die cocktail van normen en waarden waaruit ze voor menig kerstboodschap rijkelijk had geput: respect, verdraagzaamheid, naastenliefde, gelijkwaardigheid van religies. Helaas leken deze begrippen steeds minder te beklijven in een verloederende maatschappij, waarin geweld hoogtij vierde en het gezag voortdurend werd uitgedaagd. In haar meest sombere buien vroeg ze zich wel eens af waarom ze op haar 72ste nog steeds regeerde over een land met kennelijk zoveel ontevreden mensen. Was het land haar inspanningen nog wel waard? Zou zij niet liever regeren over een samenleving waarin mensen nog idealen hadden, waar burgers nog met elkaar praatten in plaats van alleen maar dat onbenullige getwitter!

Ze keek peinzend naar buiten. Veel van die landen waren er niet. Maar toch, laatst had ze op de TV beelden gezien van een land waarin ogenschijnlijk gelukkige mensen zomaar op straat met elkaar dansten, een land waarin het Gezag nog het respect kreeg dat het verdiende, een land waarin een allesverterend materialisme nog niet zijn verwoestende werk had gedaan. Hoe heette dat land toch in Godsnaam? Tweeënzeventig  en een geheugen als een vergiet. Ze zou toch niet dezelfde kant op gaan als haar moeder zaliger? Achter haar kraakte een plank. “Alex”, vroeg ze zonder zich af te wenden van het raam, “is er vanaf Schiphol eigenlijk een rechtstreekse lijnvlucht naar Noord-Korea?”

Hossen voor 39,6 miljoen
Op een handjevol landen na hebben de meeste regeringen hun Koninklijke families al lang aan de kant gezet. Te duur, onnodig, niet meer van deze tijd. In tijden van financiële crisis is dat hoge prijskaartje een interessant punt. Maar liefst 39,6 miljoen euro kosten ze namelijk < > elk jaar. Ter vergelijking: voor dat bedrag koop je meer 250 redelijke eengezinswoningen buiten de Randstad. Veel geld dus. Zeker als je bedenkt dat we voor dat geld niet zoveel meer terugkrijgen dan wat doorgeknipte lintjes, obligaat gezwaai vanuit een koetsje, gezellig Oud-Hollands vertier als zaklopen op 30 april en wat gênant beschonken gehos met “onze” topsporters tijdens de Olympische Spelen.

Vanzelfsprekend zijn de pleitbezorgers van de Familie van Oranje Nassau het daar niet mee eens. Zij zien de Nederlandse Koninklijke familie als een onmisbaar onderdeel van de Nederlandse identiteit en traditie. ‘Het jaar is niet compleet zonder Koninginnedag,’ pareren de voorstanders, waaronder talloze Oranjeverenigingen, steevast zodra er kritiek klinkt op het hoge kostenplaatje. ‘Bovendien geeft het Koningshuis ons aanzien in het buitenland.’ Maar of dat klopt, is nog maar de vraag. Geeft het ons aanzien als Prins Pils aankondigt een buitenhuis in Afrika te laten bouwen en die plannen later weer moet afzeggen vanwege allerhande (geld)schandalen? Geeft het ons aanzien als de inmiddels overleden Juliana haar hart verliest aan een schuinsmarcherende generaal? Als haar dochter kiest voor een Duitser die in zijn jeugd lid was van de SS en diens nazaat de troonopvolger zijn blik laat vallen op de dochter van een voormalig minister uit de militaire junta regering van Jorge Videla?

Bemoeials
Alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, halen de Oranjes het ook nog in hun hoofd zich te bemoeien met de Nederlandse politiek. ‘Geef elke basisschool zijn eigen vakdocent gymnastiek’, orakelde Prins Willem IV vorige week tijdens de Olympische Spelen. Dat de gemiddelde school blij is voldoende geld te hebben voor de gewone leraren is natuurlijk niet zijn probleem. Ook zijn moeder heeft nogal moeite met haar beperkte rol, zo bleek toen een aantal vooraanstaande ex-politici zich vorig jaar liet ontvallen dat Bea een belangrijke rol speelt in de benoeming van topfunctionarissen . Dergelijke bemoeienis gaat lijnrecht in tegen de democratische rechtsstaat. De Oranjes zijn niet gekozen, dus hebben ze zich afzijdig te houden van de politieke arena. Als ze dat te saai vinden, is er maar een oplossing: afschaffen. Kan Willem Alexander zich voortaan fulltime aan zijn watermanagment wijden, mag Beatrix eindelijk van een rustige oude dag genieten en houden we voortaan bijna 40 miljoen per jaar over. Weg met het Koningshuis, leve de Republiek!

‘In de schaduw van de tijden schijnt het licht van Kerstmis. Het kerstverhaal speelt in sombere dagen van onderdrukking en zorg. Het is het verhaal van het Christuskind. Op zoek naar onderdak klopten Jozef en Maria aan bij een herberg waar voor hen geen plaats bleek te zijn. Maar hun werd toch een veilige plek in een stal gegund. Daar is Jezus geboren. Met zijn komst straalt in onze wereld het licht van de liefde die ons verbindt met God en met onze medemensen.’

Tja, redelijk clichématig begin. Er zijn ook mensen die helemaal niks hebben met dit verhaal.

‘Wezenlijk is de aloude opdracht: hebt uw naaste lief als uzelf.’

Dat is geen onsympathieke gedachte, inderdaad.

‘Vandaag is het minder duidelijk wat dat betekent. Weten we nog wie onze naaste is? Het is een ieder die op onze weg komt: de medemens in ons leven. Maar zien wij die ook? Laten wij wie wellicht onze steun en hulp nodig hebben aan hun lot over of staan wij open voor toenadering en contact en bieden we een helpende hand? Hoe goed professionele zorg ook is, we blijven aangewezen op een samenleving waarin mensen oog hebben voor elkaar. Bij tegenslag en verdriet is nu eenmaal niet alles alleen te verwachten van overheid en maatschappelijke instellingen. Gelukkig zijn er dan ook velen die zich inzetten wanneer dat nodig is.’

Hier heeft de majesteit volledig gelijk. Ik heb geen idee hoe mijn buren heten. Aan de andere kant: dat vind ik helemaal niet erg. Echter: wanneer hun huis in brand vliegt ben ik de eerste die gaat helpen blussen. Ik hoef mijn buren niet te kennen, dat wil niet zeggen dat ik ze niet uit de brand wil helpen wanneer dat nodig is.

‘In deze tijd van mondialisering zijn snelheden vergroot en afstanden verkleind. Technische vooruitgang en individualisering hebben de mens onafhankelijker’

Klopt! En dat is goede zaak.

‘en afstandelijker gemaakt.’

Klopt niet! Denk aan Skype!

‘We zijn meer en meer op onszelf aangewezen.’

NEE!

‘Toch blijft een plek waar wij ons thuis voelen, vertrouwen kunnen hebben in de mensen om ons heen en mogen uitgaan van solidariteit enorm belangrijk. Misschien is wel de grootste uitdaging hoe individu en gemeenschap weer met elkaar te verbinden en vertrouwen te herstellen.’

Hier heeft ze een punt. De maatschappij is verhard. Bevolkingsgroepen staan tegen over elkaar. En dat is dus slechte zaak.

‘Ook de crisis van vandaag leert ons dat.’

Dit is bullshit, moest ze uitspreken van premier Balkenende, kan niet anders.

‘Wanneer de zorgen groot zijn, wordt de behoefte aan een gezamenlijk perspectief sterker gevoeld. Godsdiensten en levensovertuigingen wijzen op verantwoordelijkheid voor de naaste. Vroeger was er vrijwel overal burenhulp en vormde nabuurschap de basis van de samenleving. Men kende elkaar.’

Jazeker, maar dat waren de jaren vijftig. Dat is ook de tijd van de verzuiling. Dat is de wereld van Het Dorp. Een tijd dat homoseksualiteit niet werd geaccepteerd, socialisten en papen tegenover elkaar stonden en het land naar een enorme spruitjeslucht rook.

‘Maar de moderne mens lijkt weinig aandacht te hebben voor de naaste.’

Dat waag ik dus te betwijfelen. Kom ik zo op terug.

‘Nu is men vooral met zichzelf bezig. We zijn geneigd van de ander weg te kijken en onze ogen en oren te sluiten voor de omgeving. Tegenwoordig zijn zelfs buren soms vreemden. Je spreekt elkaar zonder gesprek, je kijkt naar elkaar zonder de ander te zien. Mensen communiceren via snelle korte boodschapjes.’

DE MAJESTEIT HEB HET OVER TWITTER!

‘Onze samenleving wordt steeds individualistischer.’

En daar is niks mis mee. Wat mij betreft is het individu het hoogste goed.

‘Persoonlijke vrijheid is los komen te staan van verbondenheid met de gemeenschap. Maar zonder enig ‘wij-gevoel’ wordt ons bestaan leeg. Met virtuele ontmoetingen is die leegte niet te vullen; integendeel, afstanden worden juist vergroot.’

Volledige bullshit, door de internets, Twitter, LinkedIn etc. heb ik contacten gelegd die ik op geen andere manier had kunnen leggen. Dit is een teken dat koningin Beatrix weinig kaas heeft gegeten van moderne communicatiemiddelen. De afstanden worden juist verkleind.

‘Het ideaal van het bevrijde individu heeft zijn eindpunt bereikt. We moeten trachten een weg terug te vinden naar wat samenbindt. Steeds minder roept de medemens bij ons solidariteit en compassie op. Om te kunnen mee-leven is tastbare nabijheid nodig. Echt contact ontstaat in daden en woorden. Taal is onmisbaar bij het opbouwen van vertrouwen. Maar wie het gesprek niet aangaat, sluit zichzelf uit. Zo kan een middel om mensen tot elkaar te brengen ook een barrière zijn voor wie niet begrijpt en niet begrepen wordt. Dan komt er geen saamhorigheid en blijven naasten buitenstaanders.’

Onzin, D66-europarlementariër Sophie in ’t Veld twitterde hier net al interessante dingen over.

‘Via woord en beeld komt veel verdriet van anderen tot ons, maar dat is vaak ver weg en roept eerder gevoelens van onmacht op. Teveel informatie stompt mensen ook af.’

Dat is uw mening, niet de mijne.

‘Zo zijn we misschien wel doof en blind geworden voor de naaste. Meeleven wordt weggedrukt. Gemeenschapsgevoel gaat verloren.’

Volledig mee oneens. Majesteit heeft met Koninginnedag iets vreselijks meegemaakt. Als kritisch-monarchist voelde ik op dat moment een grote verbondenheid met de Koninklijke Familie en de slachtoffers. En ik was niet de enige.

‘De moderne technische mogelijkheden lijken mensen wel dichter bij elkaar te brengen maar ze blijven op ‘veilige’ afstand, schuilgaand achter hun schermen. Wij kunnen nu spreken zonder te voorschijn te komen, zonder zelf gezien te worden, anoniem.’

Ze heeft het nu over GeenStijl.nl, mind you.

‘Domweg, grofweg emoties uiten is makkelijk geworden. Op spreken zonder respect wordt niemand meer afgerekend. Niet het vreemd zijn maakt de ander agressief maar agressiviteit maakt de ander tot vreemde.’

Neen, mevrouw! Negentig procent van de reaguurders, op welke website dan ook, is volledig gestoord. Dat weten de lezers en dat weten de makers. De invloed van reaguurders wordt overdreven. Dit land gaat écht niet kapot aan de commenters op GeenStijl.nl.

‘De naaste lijkt dus vervreemd en ver weg, maar bij rampspoed zien we plotseling hoe medegevoel wordt opgeroepen waardoor mensen zichzelf wegcijferen, aarzeling overwinnen, eigen angst of afkeer opzij zetten en alles over hebben voor een medemens in nood. In de moeilijkste omstandigheden kan barmhartigheid zich uiten in daadwerkelijke naastenliefde.’

Yes ma’am, dat betoog ik nou juist. Als er echt iets aan de hand is komen we voor elkaar op, daar ben ik van overtuigd.

‘Dan komt het mooie in mensen naar boven: de bereidheid onbaatzuchtig hulp te bieden, er te zijn voor onbekenden, hen te steunen in wanhoop en pijn. Mededogen verbindt ons met de naaste in nood. Een vastgehouden hand, een stem die moed inspreekt en ogen gericht op contact kunnen de boodschap van naastenliefde indringend overbrengen. In vrijwillige inzet voor anderen kent ons land een grote traditie.
Onze wereld heeft mensen nodig met passie en betrokkenheid, die een plaats geven aan wie zijn buitengesloten, die klaar staan voor hun medemensen en die blijven geloven in het goede.’

Eensch.

‘Kerstmis brengt ons in een sfeer van warmte en nabijheid. In de stal bij een volle herberg wordt de bescheiden plek gevonden waar Jezus’ leven begint. In het donker van die nacht schijnt het licht van vrede op aarde en liefde voor de naaste.’

Majesteit, kap nou, niet iedereen is gelovig.

‘Ik wens U allen een gezegend Kerstfeest toe.’

Ik u ook. En doe ook de groetjes aan Wim-Lex en Maxima.

Bas Paternotte is kritisch-monarchist, fan van Prins Bernhard en Twitterfascist.

Natuurlijk, three strikes and you’re out. De eerste twee kennen we, namelijk deze en deze. Maar toch. Hij studeerde Contemporaine Geschiedenis aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, evenals Politicologie. Voordat hij in de Kamer kwam mocht hij toenmalig VVD-minister Henk Kamp van de VVD adviseren (of met hem meedenken, wat u wilt) over het defensiebeleid. Daarnaast was hij een graag geziene gast in menig actualiteitenprogramma. En nu is hij uit de VVD getrapt omdat hij uit de school klapte over een gesprek met koningin Beatrix.

Beatrix
Wat heeft Boekestijn eigenlijk gezegd? We kijken naar de uitzendingvan RTL Nieuws. En vatten zijn uitspraken even samen.

‘Het was een intellectueel gesprek op hoog niveau. (…) Het Europa-verhaal ging maar door, politici van verschillende politieke pluimage zaten gebroederlijk naast elkaar. (…) Nee, het was een echt inhoudelijke bijeenkomst. Kloof tussen kiezer en gekozenen. Het was heel goed om daar van gedachten over te wisselen.’

Hij zei niets over de kwestie Mozambique, troonopvolging of dubieuze belasting-vehikels in paleis Noordeinde. De koningin overigens ook niet. Nee, het was een ‘inhoudelijke bijeenkomst’ en ‘een heel goed gesprek.’

Hyperigheid
Hebben we het een keer over inhoud en dan krijg je dit. De Koningin mag niks zeggen. Boekestijn wel. En daarom is hij nu weg. U ziet de ironie hiervan in? Boekestijn is slachtoffer geworden van een hype. Zijn eigen schuld inderdaad, maar toch. Ik denk zelfs dat RTL-verslaggever Frits Wester hier niet trots op is.

We sluiten af met woorden van het gevallen Kamerlid, en vermoedelijk die van de koningin: ‘De hyperigheid is groter dan tien jaar geleden.’

Zou je nog enig begrip kunnen opbrengen voor de kwestie “foto-momentjes”, het verhaal Mozambique is andere koek. Zonder op de details in te gaan, die zijn bij de meeste van u wel bekend, de kroonprins blijkt een vervelend drammertje te zijn, die geen enkel benul heeft van wat er leeft onder zijn “onderdanen”.

Dat is meer dan zorgelijk. Niet alleen brengt hij de premier in een hopeloze spagaat in deze, de schade die toegebracht wordt aan de monarchie zoals wij die nu kennen is vele malen groter. Een schade die op termijn wel eens het einde van de monarchie zou kunnen betekenen. Wat dat betreft zou hij weleens wijlen zijn opa Benno naar de kroon kunnen gaan steken.

CC-foto: FaceMePLS