Wie zijn arm of been verliest, kan nog jarenlang last hebben op de plek waar het ledemaat heeft gezeten. Wie ineens niet meer kan zien, verlangt vaak tot in den treure terug naar de tijd dat hij zijn geliefden nog kon bekijken. Of een zonsondergang. Of iets simpels als zijn eigen spiegelbeeld. Eigenlijk werkt het met gevoelens precies hetzelfde. Ook bij gevoelens die je daarvoor nooit hebt gehad.
Lees verder »
okt 192010
okt 122010
Toen ik acht was, viel ik van een paard en brak mijn arm. Een tante bracht me naar het ziekenhuis, ik zat op de achterbank en huilde tranen met tuiten. Toen de waterlanders na een kwartier nog niet waren verstomd, beet ze me toe: “Nu ophouden met dat gejank. Je bent toch een grote meid?” Flash forward naar 22 jaar later. Van buiten ben ik al lang en breed volwassen, aan de binnenkant nog steeds een bang achtjarig meisje. Dat niet durft te klagen omdat ze bang is dat mensen dan weggaan. Nooit hardop zeurt, want iemand zou daar eens aanstoot aan kunnen nemen. En zeker niet huilt, want janken is een teken van zwakte. Het enige verschil met vroeger: tegenwoordig deel ik de straf zelf uit. Lees verder »
Feuilleton: The Ana-files (28)
Column
Reageren uitgeschakeld
apr 062010
In de ‘gewone wereld’ is het doorgaans gissen wat mensen exact van je vinden. Natuurlijk, je kunt er gevoeglijk van uitgaan dat je vrienden niet al te veel slechte gedachten over je koesteren. Maar hoe ze je precies zien; dat blijft meestal onbesproken. Zo niet in de wereld der psychotherapie. Daar is het namelijk belangrijk om alles bespreekbaar te maken. Geen gedachte is van jezelf, geen gevoel blijft onbehandeld. Lees verder »
apr 022010
Lieve anorexia,
De afgelopen jaren ben jij mijn beste vriend geweest. De enige op wie ik altijd kan terugvallen, die me nooit in de steek laat, op wie ik onder alle omstandigheden kan rekenen. Degene die me troost als ik verdriet heb, die me beschermt tegen gevaar, bij wie ik kan schuilen voor de grote boze buitenwereld. Toen de grote liefde besloot zich op te hangen aan een boom en ik bijna kapot ging aan schuldgevoel, droogde jij mijn tranen. Toen ex-lief nummer 2 mij zes jaar later verliet, zorgde jij ervoor dat ik overeind bleef. Lees verder »
mrt 302010
Beste anorexia,
Ik haat je. Zo, hebben we dat maar meteen duidelijk. Als ik zou zeggen dat je mijn leven had verpest, zou ik je meer eer geven dan je verdient. Maar dat je een gigantische stempel hebt gedrukt op de afgelopen jaren moge duidelijk zijn. Zestien jaar al bepaal je mijn gedachten. Zestien jaar die ik nooit meer terugkrijg. Zoveel vermorste tijd, zoveel verspilde energie. Nooit eens onbezorgd ergens van genieten. Geen dag zonder dat zeurende stemmetje in mijn hoofd. Altijd pijn, altijd bang, altijd eenzaam. Lees verder »
mrt 262010
Het voordeel van een psychisch defect is dat het een perfect excuus vormt voor al je onhebbelijkheden. Licht hysterische dramaqueen? Kan ik niets aan doen. Ik wil helemaal niet zo negatief zijn, dat is de anorexia. Chronisch te-laat-komer? Alsof ik niets belangrijkers aan mijn hoofd heb. Hallo! Ik ben in gevecht! Met mijn anorexia! Onverbeterlijke scherpe tong? Dat is natuurlijk alleen om mijn onzekerheid te overschreeuwen. En waarom ben ik zo onzeker? Juist. Lees verder »
mrt 222010
Wanneer ik na maanden vechten tegen het onvermijdelijke besluit mijn werk in te lichten over mijn geheime therapiebezoek, voelt dat aanvankelijk als een opluchting. Nu wordt alles anders. Nu hoef ik niet langer de schone schijn op te houden. Stiekem te huilen op het kantoortoilet. Avonden door te brengen achter mijn computer om te voorkomen dat ik een deadline mis. Eindelijk niet meer liegen, eindelijk niet meer kansloos doorploeteren, eindelijk rust. Lees verder »
mrt 192010
‘Wie wil zijn diagram op het bord tekenen?’ vraagt de psycholoog. Niemand geeft antwoord. Want hoewel iedereen het huiswerk van deze week – bedenk welke kenmerken voor jou samenhangen met schoonheid en geef deze percentages naar gelang hun belangrijkheid – heeft gedaan, weigeren we allemaal dat met de groep te delen. Veel te bang om het verkeerd te doen. Een fout antwoord te geven. Zelfs als er eigenlijk helemaal geen verkeerde antwoorden zijn. Lees verder »
mrt 162010
In een van mijn vroegste jeugdherinneringen zit ik in de hal van mijn ouderlijk huis. Billen op koude tegels, armen beschermend boven m’n hoofd geheven. Een regen van schoppen en klappen daalt op me neer. Ik maak me zo klein mogelijk, de radiator prikt gemeen in m’n rug. Ik ben tien. En stout geweest. Wat ik precies verkeerd had gedaan, ben ik vergeten. Een brutale opmerking, per ongeluk omgegooid glas melk. ‘Ik deed het niet expres’ was een gevleugelde opmerking bij ons thuis. Helpen deed het nooit. Had ik maar beter moeten opletten.
mrt 122010
Een week na het invullen van de ‘lichamelijke gevolgen van een eetstoornis’ lijst praten we er in de groep over na. De anderen geven aan geschokt te zijn van de vele kruisjes in hun tabel. Zeggen daar echt door aan het denken te zijn gezet. En beweren nu echt iets te willen veranderen. Eerlijk gezegd verbaast me dat nogal. Ik wist namelijk allang waar al mijn klachten vandaan komen. Dat ik er de afgelopen jaren toch voor koos op allerlei manieren de symptomen te bestrijden in plaats van de bron van het kwaad aan te pakken, was slechts een dappere poging mijn kop in het zand te steken. Lees verder »
mrt 092010
Hoewel er inmiddels een paar kilo’s meer van mij zijn, gaat er nog altijd slechts zelden een dag voorbij waarop niemand een opmerking maakt over mijn figuur. Heel af en toe bewonderend – ‘ik wilde dat ik zo slank was’ – maar over het algemeen bedoeld als belediging. ‘Bestaat jouw maat überhaupt wel?’ ‘Jij bent écht eng mager.’ ‘Mannen vallen niet op dun hoor, mannen vallen op rondingen.’ ‘Hier heb je een euro, kan je een boterham kopen.’ ‘Whahaha: jouw hoofd is echt heel groot in vergelijking met je lichaam.’ ‘Lollystokje.’ ‘Gratenpakhuis’. ‘Magere lat.’ ‘Sidonia.’ ‘Ondervoede hoer.’ ‘Anorexiapatiënt’. Lees verder »
mrt 052010
Het huiswerk van deze week: markeer welke gevolgen van anorexia jij ondervindt. Daar gaan we dan…
Lees verder »
mrt 022010
Huiswerk is een belangrijk onderdeel van de groepstherapie. Daarvoor hebben we een heus boek, waarop met koeienletters ‘Werkboek Anorexia en Boulimia Nervosa’ staat afgebeeld. Niet zo handig, zo ontdekte ik toen ik er een maand geleden in de trein pas achterkwam dat ik vergeten was de opdracht voor die week te maken. De rest van de rit probeerde ik de kaft angstvallig af te schermen van mijn medepassagiers. Openheid tegenover mijn omgeving over mijn eetstoornis is een ding; ten overstaande van een groot gezelschap onbekenden als anorect uit de kast komen, is weer iets heel anders. Sindsdien doe ik het braaf thuis, hetzij met frisse tegenzin. Huiswerk is iets dat ik al eeuwen niet meer heb gedaan. Bovendien: deze theorie is niet zo maar gebaseerd op ver van mij afstaande onderzoeken, deze theorie gaat over mij. Lees verder »
feb 262010
Wie mij voor het eerst ontmoet, zal – los van de overduidelijk fragiele gestalte – weinig vreemds aan mij opmerken. De buitenwereld ziet slechts mijn populaire alter ego: het cynische, happy-go-lucky meisje: stralend middelpunt van elk feest en altijd in voor iets leuks. Dat zij geenszins mijn gehele persoonlijkheid weerspiegelt, hoeft niemand wat mij betreft te weten. Ik ben niet normaal en zal dat misschien ook wel nooit worden, maar ik pas ervoor om als een kluizenaar door het leven te gaan. Als dat betekent dat ik af en toe toneel moet spelen, dan is dat een prijs die ik daarvoor graag betaal. Lees verder »
feb 192010
Ondertussen rijgen de dagen zich volgens een vast patroon aaneen. Ik slaap, ik werk, ik revalideer, ik eet, ik huil, ik schrijf, ik praat, ik ga naar therapie. Als iemand vraagt hoe het gaat, roep ik opgewekt: ‘prima, met mij gaat álles goed. Ik voel me top. Echt, het gaat géwéldig’. Maar dat is natuurlijk gelogen. Want de waarheid is dat mijn geheime dubbelleven me steeds zwaarder valt. En dat ik moe bent.
Lees verder »
feb 152010
Na mijn eerste kennismaking met de groepstherapie kost het me een week later al mijn zelfdiscipline om wederom op de metro te stappen. Hoewel ik heb besloten om de groep minimaal drie sessies de kans te geven, vind ik het eigenlijk nog steeds zonde van mijn tijd. Bovendien is mijn persoonlijke weekdoel – elke ochtend een boterham – grandioos mislukt en zie ik er nogal tegenop me daar straks en plein public over te verantwoorden. En ik heb honger. Want het is bijna twee uur ‘s middags. En ik heb de hele dag nog niets gegeten. Omdat ik straks op de weegschaal moet.
Lees verder »
feb 092010
Maanden heb ik er tegenop gezien: het begin van de groepstherapie. Het leek me maar niks, zo’n kamer vol andere eetgestoorden. Want wat als de overige anorecten allemaal veel dunner blijken te zijn dan ik? Ik ben nogal competitief ingesteld, dus als ik dan toch een anorect ben, wil ik wel graag de allerbeste anorect van het westelijk halfrond zijn. En wat heb ik er in hemelsnaam aan mijn diepste geheimen te delen met een groep vreemden, die ook nog eens voor minimaal de helft zal bestaan uit boulimiapatiënten?
Laatste reacties