Als je de berichtgeving zou moeten geloven is het er al: het veelbesproken Burqaverbod. Zo ver is het echter nog steeds niet, de kwestie loopt nu al nagenoeg de hele regeringsperiode, maar van een feitelijke invoering is het nog steeds niet gekomen. Het is uiteindelijk zelfs zeer de vraag óf het verbod er uiteindelijk wel zal komen, de voorspellingen zijn dat het voorstel uiteindelijk zal sneuvelen in de Eerste Kamer. De kwestie is een klassiek liberaal dilemma: “Moet je mensen de vrijheid gunnen weer anderen in hun vrijheid te beperken?”. Velen nemen tegenover deze kwestie de positie in dat vrijheid ophoudt waar deze die van anderen beperkt. Het lastige is uiteraard om te bepalen of iets uit vrije wil is, of dat een keuze onder (sociale) dwang is gemaakt. Vanuit de overtuiging dat de Burqa meer afdoet aan de vrijheid dan dat ze een uiting is van vrije keuze, stuurt het huidige kabinet aan op een verbod. Echt liberaal is een verbod echter niet, zoals Huub Bellemakers al eerder schreef, in principe zou je ‘moeten’ vinden dat de overheid niet over kleding gaat. De posities in deze kwestie zijn dan ook al lang ingenomen, maar het is opmerkelijk dat ook de protesten tegen een verbod slechts op een eenzijdige manier tegen de Burqa aan kijken. Eigenlijk zit elke beetje liberaal, en wie is dat nu niet in Nederland, nogal in de maag met het kledingstuk. Lees verder »
Als kind van de jaren zestig heb ik altijd enorm respect gehad voor de progressieve jongeren die in opstand kwamen tegen de destijds heersende macht van de Regenten en de Kerk. Vooral de elkaar overlappende belangen van beide machten waren een doorn in het oog van het progressieve volksdeel. Er is ferm geprostesteerd en er werden harde ondergrondse acties gevoerd. Vooral de Kerk moest het ontgelden. De Paus was niets minder dan een massamoordenaar en er verschenen zelfs posters waarop een prijs op het hoofd van de Paus werd gezet. Lees verder »
Foto: Nationaal Archief
Dolle Mina’s. Je weet wel: abortus, de pil, niet meer slaafs kinderen broeden en thuis zitten terwijl manlief de boer op is (of in de kroeg hangt), nee, het heft in eigen hand nemen en strijden voor een volwaardige plaats voor vrouwen. Die beweging, destijds (de foto is van 1968), heeft de maatschappelijke kaarten opnieuw geschud; ze vormde een fenomeen waarvan het belang voor de ontwikkeling van Nederland nauwelijks kan worden overschat. Destijds. Tegenwoordig steekt het actieve feminisme vooral de neus in andermans zaken.
Lees verder »
Geert Wilders is de meest prominente voorvechter van vrouwen- en homorechten op dit moment. Hij laat geen moment onbenut om aan de kaak te stellen dat de rechten die vrouwen en homo’s in Nederland verkregen hebben, tot op het bot beschermd moeten worden. Minister Plasterk, die daadwerkelijk emancipatie in zijn portefeuille heeft, hoor je daar veel minder over. Dit laat zien hoe linkse onderwerpen gekaapt zijn door rechts. De gijzelneming van de emancipatie-agenda staat sociale verandering in de weg. 
Lees verder »
Laatste reacties