Erotisch kapitaal, als er ooit in de geschiedenis van marketing madness een ongelukkige term is uitgevonden dan is het deze wel. Erotisch kapitaal klinkt als het percentage BNP dat bijeengesnokt wordt door de seksindustrie. Als een corpsballen-eufemisme voor tieten. Als hetgeen waar vrouwen gedwongen op terugvielen tijdens de hongerwinters van WO II en waar boeren grif misbruik van maakten in ruil voor een paar aardappels. Met erotisch kapitaal bedoelt maandblad Opzij je ‘vrouw-zijn’ en met hun campagne wil de hoofdredactrice een discussie uitlokken over welke rol uiterlijke vrouwelijkheid speelt op de werkvloer. Of we dus even wat gezellige foto’s van ons erotisch kapitaal naar de redactie willen mailen. Het is te hopen voor de stagiaires die de inbox beheren dat er niet al teveel crackhoeren gehoor geven aan die oproep. Lees verder »
Margriet Winter Fair: Breimutsen en pakezels
De Margriet Winter Fair beleeft dit jaar haar elfde editie. Thema: de economische recessie. In Margriettaal: hoe balsem ik mijn nagelriempjes budgettair verantwoord? Op dit macroconclaaf van koopjestijgerinnen, verdwaalde dagjesmensen en pakezels, de winterversie van de nationale huishoudbeurs, vertelt Margriet haar circa miljoen lezeressen wat de sociale conventies zullen zijn voor de komende periode. Het decreet: de Margrietvrouw mag haar breipennen weer tevoorschijn halen. Terug naar de echt oud-Hollandse gezelligheid van functioneel figuurpunniken bij het haardvuur. En weet je wel niet wat voor leuke sieraden je kan maken van die oude tapijttegels die je nog op zolder hebt liggen? Lees verder »
Het is niet makkelijk om vrouw te zijn. Vrouwen hebben minder goede kansen op de arbeidsmarkt, worden niet zo serieus genomen als mannen, kunnen minder goed onderhandelen over salaris en zijn ook nog eens degenen die zwanger moeten worden. Kortom, vrouwen zijn, wanneer het gaat om carrièreperspectief, altijd het achtergestelde soort. Lees verder »
Internationale Vrouwendag begon met grappen op Twitter: “Have a happy period”. Als het over feminisme gaat, kan een geinig bedoelde opmerking over een tuinbroek of okselhaar natuurlijk niet uitblijven. Er was ook geklaag: waarom maar één dag? De herdenking van verzet tegen vrouwenonderdrukking wordt in Nederland gezien als een veredelde Moederdag. Degenen die wel een koppeling maken naar emancipatie, doen dat schamper. Of: het is niet voor ons belangrijk, maar alleen voor de ver-van-mijn-bed-show van meisjes die worden uitgehuwelijkt. Op een bronnenloze wikipediapagina staat dat er “in nog maar een enkel Westers land” weerstand bestaat tegen Internationale Vrouwendag. Wij leven in zo’n land. Aandacht voor vrouwenrechten vinden Nederlanders – mannen én vrouwen – gezeik. Lees verder »
De wereld is groot en boos en als klein meisje moet je jezelf er maar doorheen wriemelen. Letterlijk en figuurlijk, want mannen zijn niet vies van wat fragiele, naïeve X-chromosomen. Zo schildert een groep Vlaamse feministen á la 2010 de maatschappelijke plek van vrouwen in ieder geval af, in een reactie op de inmiddels breed uitgemeten reclamecampagne van Suitsupply. Een woordvoerster van de moraalprinsessen (of –ridders? Dat zou historisch incorrect zijn, maar vooruit) beklaagde zich er onzeker over in een uitzending van Pauw & Witteman op 26 november. Lees verder »
Op vrouwengenres wordt neergekeken. Als Agnes Kant de politiek een soap noemt, is het duidelijk dat ze er niet van geniet. ‘Libellelezeres’ is een scheldwoord in de blogosfeer. En geen enkele weldenkende single vermeldt in een dating profiel romantische komedies zoals The Accidental Husband als favoriet. En dat is jammer, want de soapafkeurders, Libelleranters en romcomvermijders liegen waarschijnlijk. Vrouwengenres zijn onverminderd populair, en niet alleen onder vrouwen. Lofzangen op sport zijn makkelijk te vinden en vrijwel altijd voorspelbaar. Wat is er eigenlijk mis met de romcom? Lees verder »
Zomaar een blik in een Nederlandse huiskamer. Drie kinderen zitten frisgewassen achter de televisie, moeder roert ondertussen in de keuken in een grote pan met andijviestamppot. Dan komt vader binnen. Onmiddellijk komt het gehele gezin in actie. De comfortabele leunstoel wordt vrijgemaakt, moeder komt aanrennen met de krant en een biertje. Vader heeft immers de hele dag gewerkt. Vader krijgt om die reden straks ook het grootste stuk rookworst. Want vader heeft dat verdiend.
Met veel tamtam verkondigde topman Ad Scheepbouwer op 24 oktober dat voor topfuncties bij KPN enkel vrouwen in aanmerking komen. Uiteraard voorpaginanieuws op ‘de papieren Joop’ (De Volkskrant), evenals de opening van het zes uur journaal. Marion Koopman, directeur diversiteit van KPN, kwam echter 13 november schoorvoetend op het ambitieuze plan terug: ‘Bij gelijke geschiktheid is er bij posities in het middenkader en de top wel een voorkeur voor vrouwen. Als een man de meest geschikte kandidaat is, wordt hij gekozen.’ Verder: ‘Scheepbouwers’ uitspraak was alleen bedoeld om het vraagstuk over vrouwen in topfuncties op de agenda te zetten’.
Heel even leek het er vorige week op dat Heleen Mees haar persoonlijke kruistocht tegen de deeltijdbaan en het gebrekkige ambitieniveau van de gemiddelde vrouw per direct aan de wilgen kon hangen. Nederlandse vrouwen zijn namelijk helemaal niet minder ambitieus dan hun mannelijke collega’s, zo blijkt uit het wetenschappelijke onderzoek dat vorige week werd gepresenteerd door de Taskforce Deeltijdplus. Het onderzoek, dat is uitgevoerd door de Radboud Universiteit Nijmegen, stelt onder meer dat vrouwen evenveel waarde hechten aan persoonlijke en professionele ontwikkeling. Bovendien is er geen relatie gevonden tussen het feit dat zoveel vrouwen in deeltijd werken en hun ambitie.
Lees verder »
Laatste reacties