*

 

Ik leg de stick neer en bereid me voor op drie lange minuten. Maar ik heb mijn pyamabroek nog niet opgetrokken of het staat er al:

Pregnant 3+

Ik plof broek en al weer neer op de bril. Duizelig. De test had ik gekocht, mezelf ondertussen uitlachend om mijn plotselinge paranoia. Soms is paranoia terecht.

Maar ik lach nog steeds. Lachend stap ik onder de douche, lachend stap ik er tien minuten later weer uit. Lachend kleed ik me aan, lachend loop ik naar mijn werk. Het is een mond-wijd-open lach. Een dit-kan-niet-waar-zijn lach. Maar een lach. Ik krijg een kind. Lees verder »

 

In oktober 1966 voegt de illustere Grace Slick (meisjesnaam: Wing) zich bij Jefferson Airplane, waarmee de band haar meest bekende en meest succesvolle samenstelling krijgt. Het tweede album van Airplane, Surrealistic Pillow (1967), bevat de onbetwiste evergreens ‘Somebody to Love’ en ‘White Rabbit’. Eerstgenoemde is geschreven door Slicks huidige echtgenoot Darby Slick, het tweede nummer door Slick zelf en beide nummers werden door The Great Society, de eerste band van het echtpaar die in San Francisco ook vrij bekend was, al uitgevoerd. Alle credits zijn echter bij het veel bekender geworden Jefferson Airplane gebleven. De titel Surrealistic Pillow is bedacht door The Grateful Dead-voorman Jerry Garcia, die het geluid van de plaat omschreef als ‘as surrealistic as a pillow is soft’. Garcia produceerde het album ook gedeeltelijk, al heeft de platenmaatschappij dat altijd min of meer ontkend. Zijn rol is, volgens de albumcredits, die van ‘spiritueel adviseur’ geweest. Het album werd de eerste megahit voor een band uit San Francisco en groeide uit tot een graadmeter van de in de wijk Haight-Ashbury tot wasdom gekomen hippiecultuur. Lees verder »

Martin Scorsese (5): Full circle

 Cult  Reageren uitgeschakeld
dec 312010
 

Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteerde DeJaap sinds maandag iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Vandaag het slot. Lees verder »

dec 302010
 

Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteert DeJaap sinds maandag en tot en met morgen iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Lees verder »

Martin Scorsese (3): Water in wijn

 Cult  Reageren uitgeschakeld
dec 292010
 

Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteert DeJaap sinds maandag en tot en met vrijdag iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Lees verder »

 

Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteert DeJaap sinds gisteren tot en met vrijdag iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Lees verder »

 

Een lijst samenstellen van de beste films aller tijden, hoe subjectief ook, kan niet zonder één of meerdere werken van Martin Scorsese op te nemen. De man heeft, naast filmmaker en filmliefhebber, de titel +1-verzamelaar op de sokkel van zijn tot in detail in gedachten van menig filmfan geboetseerde standbeeld staan. Of ja, detail. Het is een klein, grijs poppetje met dikke zwarte wenkbrauwen. Het feit dat de Academy bijna veertig jaar van Marty’s carrière nodig had om dat te erkennen, doet daar niets aan af. Die maken tenslotte wel vaker fouten. Tenzij je wilt beweren dat Citizen Kane, A Streetcar Named Desire, The Shawshank Redemption en There Will Be Blood niet de beste films van hun respectievelijke jaar waren. Om er maar een paar te noemen, en over de drie meesterwerken van Scorsese dus nog maar te zwijgen: Taxi Driver. Raging Bull. Goodfellas. De Academy, in haar oneindige wijsheid, koos uiteindelijk voor The Departed. Too little, too late. Daarom presenteert DeJaap vanaf vandaag tot en met vrijdag iedere dag een nieuw hoofdstuk in een Scorsese-feuilleton. Lees verder »

 

Hoewel het feit dat ik überhaupt een libido bezit me van het gros der anorecten onderscheidt, is daten ook voor mijn geen sinecure. Met mijn breekbare fysiek en dito uitstraling trek ik tegenwoordig twee soorten mannen aan: exemplaren die zijn behept met een redderscomplex, vastbesloten het meisje eens tegen zichzelf in bescherming te nemen, en klootzakken.

Lees verder »

 

Om een goede anorekt te zijn, heb je maar een paar dingen nodig: een flinke dosis doorzettingsvermogen, een perfectionistische persoonlijkheid aangevuld met een hoge pijngrens en zo weinig mogelijk zelfvertrouwen. Een slechte band met je ouders is een pre, net als een verkrachting of anderszins slechte ervaringen met mannen. Tot het moment waarop ik me aanmeldde bij de eetstoornissenkliniek heb ik altijd gedacht dat mijn gekte en ik bijzonder waren, maar niets blijkt minder waar: elke anorekt worstelt met hetzelfde.

Lees verder »

 

Zenuwachtig loop ik het ziekenhuis binnen. Inmiddels kent iedereen me hier en de verpleegster begroet me alsof ik een oude bekende ben. In mijn tas zit een brief. Ik heb deze brief geschreven op de tweede dag van haar opname en onderwijl zit ze hier al bijna een maand. Ik had me voorgenomen deze brief voor te lezen zodra ze ‘terug’ zou zijn. Mij weer echt zou zien en enigszins contact zou hebben met de werkelijkheid.
Als ik haar kamer binnenstap krijg ik een dikke kus en een knuffel. Ik doe een stap naar achter, pak haar hoofd vast en kijk in haar ogen.

Lees verder »

 

Saskia maakt me bang. Veel dingen wennen, maar de gesloten afdeling niet, ook omdat er geen verbetering in haar situatie lijkt te komen. Ze huilt en smeekt of ze alsjeblieft naar huis mag, dreigt met zelfmoord, dreigt mij in elkaar te slaan en elke keer ga ik er met meer tegenzin naar heen. Vanavond heb ik versterking, mijn vader en mijn vriend zijn er ook. Omdat Saskia niet met meer dan één persoon tegelijk kan omgaan, ben ik eerst bij haar en wachten de mannen buiten. Als we op haar bed zitten horen we opeens rumoer in de gang. Geschreeuw en doffe klappen, iemand wordt geslagen. Hard.

Lees verder »

Switch to our mobile site