Het zijn frustrerende tijden voor de linksdragende, progressieve Nederlander. Rood aangelopen rechts domineert in Nederland al tien jaar het politieke debat en we staan erbij, we kijken ernaar, en we roepen zo nu en dan eens wat. Dat het een schande is, en moreel verwerpelijk bovendien. Dat het zo toch echt niet langer kan. Dat het land wordt afgebroken. Onze beste energie steken we in het voorkomen van datgene waarvan we pertinent niet willen dat het gebeurt: we gaan ritueel en ludiek in protest tegen de ‘afbraak’ van de cultuursector; we schreeuwen moord en brand om het harteloze functioneren van immigratiesystemen die we overigens deels zelf mede ontworpen hebben; we mobiliseren de ’weldenkende’ (kuch) horden tegen de afschaffing van het Persoonsgebonden Budget. Lees verder »
Van Max Pam mag ik niet meer zeggen dat we ons er allemaal schuldig aan maken, dus ik zal het bij mezelf houden. Ik karikaturiseer mensen met wie ik het niet eens ben. Ik kan me soms niet aan de indruk onttrekken dat mensen die continu roepen dat alle rifapen, roetmoppen en geitenneukers moeten oprotten naar hun eigen land stiekem getraumatiseerd zijn door de enorme schlong van een Somaliër op de sportschool, of dat ze hun vriendin hebben betrapt bij het afzuigen van de schoonmaakTurk. Er spreekt een angst uit die mijns inziens zelden reëel is. Vooral in PVV-bolwerken als mijn hometown Deurne, waar de kans een stuk groter is dat je na de trekkertrek in de disco een bierfles op je muil krijgt van een blond iemand die overdag klompen draagt, dan dat je ten prooi valt aan Marokkaans ‘straatterrorisme’. Lees verder »
Onvrede? Ja, onvrede! Als we de politicologen in dit land mogen geloven, waart het ongemak en de ontevredenheid nog steeds, als een veenbrand, door de cohorten der kiezers. Sinds de dood van Fortuyn zweeft het ongrijpbare onheil boven de peilingen: waar dalen de inktzwarte proteststemmen nu weer neer? En in welke hoeveelheden? Links snapt al jaren geen snars van die hele onvrede. “Dat mooie land dat wij als het beste IKEA-filiaal zo netjes en eerlijk voor jullie, burgers, hebben ingericht, wat is daar niet goed aan?” Ze zijn daar een beetje ten einde raad, want hun vroegere core-activiteit – nieuwe plannen bedenken, wenkende vergezichten schetsen – is pijnlijk dood gebloed. De linkse boodschap anno 2011? Die luidt: sorry, we zijn al bij de finish. Dit is de multiculturele heilsstaat. En denk niet dat het elders beter is of wordt: Nederland is het paradijs. Links wil dat vermeende paradijs, als hun eigen bedenksel, boven alles overeind houden. Dat is al lastig zat, hoor je ze denken, met die anderhalf miljoen PVV-verraders. Kortom: links is defensief geworden tot op het bot . Om dat nog eens extra te illustreren staat er af en toe een festivaldirecteur op (ene Eric van Eerdenburg, laatstelijk), die vanuit een sector die ooit vernieuwend en avontuurlijk was nu kinderslotjes plaatst op andermans mening en vindt dat iemand pas iets mag schrijven als hij, de aangestelde apparatsjik der officiële cultuur, het er honderd procent mee eens is. Lees verder »
In de 21-ste eeuw zijn tempo en flexibiliteit dermate dominant, dat het je algauw op een verveelde blik of een sneer komt te staan als je je vastbijt in een bepaald onderwerp. Eén van de onderwerpen die me niet loslaat is de ‘crisis van links’. Hoe kan het toch dat al die weldenkende, progressieve en al bij al vaak heel aardige mensen zo in het defensief zijn geraakt? De mensen, kortom, die niet geheel ten onrechte beweren dat ze van Nederland een ooit internationaal geliefd sociaal en liberaal paradijs hebben gemaakt. Omdat er nogal wat van deze types in mijn vrienden- en kennissenkring rondlopen, kan ik, telkens weer, uit eerste hand verslag doen van de oogkleppen die ze zichzelf hebben aangemeten en, zo constateer ik, zelfs tijdens deze rechtse gedoogregering niet wensen af te zetten. Lees verder »
De grote verdienste van linkse politieke partijen is dat zij zich altijd hard hebben gemaakt voor de sociale onderklasse. Soms vanuit dédain of regelrechte minachting, maar toch. Zwakkeren dienen beschermd te worden tegen de macht en machtsmisbruik, of het nu politieke of kapitalistische macht betreft. Linkse partijen staan in het politiek en sociale leven met de grondhouding: gelijke rechten voor iedereen, en zeker voor de minderheden. Behalve dat zij op de bres springen voor maatregelen van vadertje staat om die gelijke positie te bewerkstelligen, is links van nature ook waakzaam. Onrecht, dreiging van onvrijheid, pogingen van partijen de gelijkheid geweld aan te doen: de linkse waakzaamheid zorgt voor adressering van de problematiek en plaatsing op de politieke agenda. Maar wat als een van die minderheidsgroepen, die je vanuit reflex wil verdedigen, nu precies doet wat je tegenstaat? Een fiks dilemma. Links lost dit op door waakzaam te blijven, maar dan selectief.
Lees verder »
Beste mensen, ik dank Bert Brussen van harte voor zijn uitnodiging. Ik vind het een eer om jullie hier te mogen toespreken. Als kersverse leider van de Boze-mannen-zonder-vrienden-in-de-linkse-media (BMZVIDLM) knok ik samen met alle andere boze mannen zonder vrienden in de linkse media voor een eerlijker en mannelijker internet. Dit is een mooie dag. Ik voel de energie, de strijdlust, de betrokkenheid. Het is goed dat allerlei mensen met verschillende achtergronden vandaag hiernaartoe gekomen zijn en zich inzetten omdat ze zich zorgen maken over ons internet. Dat is goed, want de toekomst van dit internet wordt gelukkig niet alleen door de linkse media bepaald. Krachtige coalities van boze mannen zonder vrienden in de linkse media maken een belangrijk verschil. Lees verder »
Zondag kwamen linkse kopstukken bijeen om te spreken op de manifestatie ‘Een ander Nederland’. Het was een manifestatie waar optimisme en samenwerking de toon zouden voeren. Er spraken onder andere Emile Roemer (SP), Jolande Sap (GroenLinks) en organisator Job Cohen (Pvda). Een belangrijk moment, want zoals Kustaw Bessems laatst twitterde: “links heeft nog 7 weken om aandacht te verleggen van strategie naar ideaal”. Lees verder »
Links gaat zóóó enorm afstevenen op een teleurstellend verkiezingsresultaat dat je bijna medelijden met ze krijgt. Ik zeg: bijna. Want als je er goed over nadenkt, hebben ze het natuurlijk helemaal van A tot Z aan zichzelf te danken dat ze straks met een paar schamele zeteltjes in hun rugzakje vier jaar rechtse poolwind moeten trotseren. Want wat links totaal verleerd is en waar ze nog niet het begin van een oplossing voor hebben is: communiceren met domme mensen. Links denkt niet alleen, onder invloed van allerlei gecoiffeerde communicatiejongens en -meisjes en aan universiteiten totaal verpeste wijsneuzen, dat domme mensen niet bestaan of er bij het verdelen van de knikkers niet toe doen. Ze maken de nóg veel pijnlijker fout dat je domme mensen via moralistisch gezever of zogenaamd verheffende lulkoek tot weldenkende wikkers en wegers met een hyperactieve frontaalkwab kunt heropvoeden. Lees verder »
Je kunt Nederland bekijken en becommentariëren vanaf de grond. Dat ligt voor de hand, want dat is waar wij ons meestal bevinden, dat is waar wij leven. Vanaf de grond bekeken, zien we vaak niet zozeer de schoonheid, maar de imperfecties van onze omgeving, van de ander en onszelf. Maar bekijk je Nederland vanuit een vliegtuig dan zie je een ander Nederland. Wanneer je terug vliegt van een vakantie of verre reis zie je, zodra het koude kikkerland onder je voorbij trekt, niet direct wat er niet deugt. Je ziet geen versplinterd politiek landschap, geen multicultureel drama, geen hypotheekrenteaftrek, geen islamisering, geen ontslagrecht, geen bio-industrie, geen koningshuis. Lees verder »
Linkse coalities, rechtse coalities, middenpartijen, je kunt er natuurlijk de laatste tijd geen nieuwsblad op nalezen of deze vrij eenvoudige tegenstellingen worden maar weer eens aangehaald. Daar zou niets mis mee zijn, als we het er allemaal een beetje over eens waren dat we dit soort partijen in de Tweede Kamer hebben. Het opvallende is nu juist dat het tegendeel waar is: de meeste mensen lijken er bij vraag naar partijkeuze op te wijzen dat er wel nuance ligt in de standpunten van ‘hun’ partij, dat alles niet zo zwart-wit gezien kan worden. Lees verder »
Sinds afgelopen zaterdag is de Nederlandse Publieke Omroep (NPO) een satirisch programma rijker: Van Zon op Zaterdag. Deze komisch bedoelde show is in het leven geroepen om het inmiddels niet meer te negeren rechtse geluid in de samenleving op humoristische toon te bekritiseren. Op zich niets mee, maar de manier waarop dat gebeurt laat te wensen over.
Geert Wilders is de meest prominente voorvechter van vrouwen- en homorechten op dit moment. Hij laat geen moment onbenut om aan de kaak te stellen dat de rechten die vrouwen en homo’s in Nederland verkregen hebben, tot op het bot beschermd moeten worden. Minister Plasterk, die daadwerkelijk emancipatie in zijn portefeuille heeft, hoor je daar veel minder over. Dit laat zien hoe linkse onderwerpen gekaapt zijn door rechts. De gijzelneming van de emancipatie-agenda staat sociale verandering in de weg. 
Lees verder »
Toen Silvio Berlusconi begin oktober zijn camerateams afstuurde op een rechter omdat die een Berlusconi onwelgevallige uitspraak had gedaan, sprak vooral de linkse media in Nederland schande. Berlusconi is premier, een rechtse bovendien, en tevens eigenaar van de grootste televisiezenders in Italië. En de premier gebruikte zijn rechts-mediale complex om de rechter dagenlang op prime time af te kraken.
Laatste reacties