Achter u ligt de zonnige speelweide van het kinderlijk geluk, het vrije gevoel van veilig bestaan zonder zorgen. Voor u ligt het onontgonnen, onherbergzame gebied, gegeseld door striemende windvlagen, bezaaid met diepe plassen vol modder op een onbegaanbaar pad dat leidt naar het koningschap en het onvermijdelijke einde van het bestaan.

Onuitroeibare schimmels
Met het begin van majestueuze zorgen eindigt de milde onbezonnenheid, de jonge jaren, de blijmoedigheid en de schoonheid. Weldra zal de last van vorstendom zwaar op uw schouders drukken terwijl de zwaartekracht tracht alles van ook maar het kleinste gewicht, zoals de te vroeg gestorven naar de grond dwarrelende herfstbladeren boven het korstmos, aan de koude grond te kluisteren. Huidplooien, gewrichten, ruggengraat, uiteindelijk alles in uw lichaam zal tekenen vertonen van het ware verlangen naar het definitieve einde in de drassige herfstgrond waar slechts paddenstoelen als onuitroeibare schimmels parasiteren op alles dat rot en levenloos ligt te vergaan in grond van vergane glorie.

Ik weet, lieve Maxima, dat u bij het terugblikken op de jaren die eens waren, vol genot maar ook vol afgrijzen door de stilte van het moment dwaalt. Genot bij het aanschouwen van uw eerste liefde, de warmte van de Argentijnse zon die haar stralen op uw huid werpt terwijl u op de pampa van uw vader ongestoord het leven leert kennen met slechts de wetenschap van een veilig thuiskomen als noodzakelijke kennis van het prille bestaan. Afgrijzen bij het besef, zelfs het minste besef, van de misdaden van uw vader. Voor elke zonnestraal die uw huid behaagde, verdween er een naamloze zoon, kind van dwaze, radeloze ouders, uit een vliegtuig boven de levenloze diepte van de oceaan. Voor elke gedachte aan het Argentijnse vaderland dient zich de schaduw van de werkelijkheid aan. Zelfs de zachte zoete tonen uit de trekharmonica die uw huwelijksgeluk bezegelde, lijken, als u goed luistert in die stilte van het moment waarin elke gedachte lijkt te resoneren, op de versmoorde kreten van gemartelde onschuldigen. Levend begraven tegenstanders van een barbaars regime dat het Plaza del Mayo besprenkelde met bloed en de pampa van uw vader en zijn door God en Maria gezonden juntagenoten overgoot met voorspoed, rijkdom en de zegen van de katholieke kerk.

Desaparacidos
Veertig jaar na dato is het onheil dat uw vader over u, uw nazaten en het Nederlands koningshuis heeft gebracht net zo min vergeten als de desaparecidos in uw vaderland. Veertig jaar nadat die eerste warme zonnestraal uw blanke huid kuste, ziet u nog immer de groteske schaduw in het zonnige bestaan en hoort u nog altijd het geschreeuw van moeders wier kind ruw uit hun armen werd weggeroofd. Moeders die, net als u, het geluk van de liefde vonden en hun huwelijk lieten bezegelen door milde klanken en tranen van blijdschap.

De schaduw die uw vaders daden tot ver voorbij de horizon van uw eigen leven over het Nederlandse volk werpt, kan echter in één klap teniet worden gedaan. Als u het koninkrijk en het vorstelijk leven inruilt voor een bourgeois maar zeker burgerbestaan bent u voorgoed verlost van de zware last op de schouders van uw hermelijnen mantel en zal de onzichtbare reus die de majestueuze schaduw over het verleden, volk en vaderland werpt verschrompelen tot een onbeduidende dwerg.

Boze monarchie
Lieve Maxima, laat uw veertigjarig bestaan het keerpunt zijn voor alle Nederlanders. Geef rekenschap van uw lugubere erfenis en verlos ons van de boze monarchie. Zonder de lasten van dit vorstendom, en zonder de dertigduizend demonen van verdwenen burgers die nog altijd hun angstwekkende kreten slaken in de stiltes van uw bestaan, is het landschap dat nu voor u ligt niet langer drassig en onbegaanbaar maar zacht glooiend, vol grazige weiden, overgoten met een waterige maar aangename herfstzon.

Een betere weg richting de einder, uit naam van het Nederlandse volk, is ondenkbaar.

Deze brief verscheen eerder in de bundel ‘De Maxima generatie‘ van Muntinga B.V., Uitgeverij Maarten, ter ere van Maxima’s 40ste verjaardag.

Hossen voor 39,6 miljoen
Op een handjevol landen na hebben de meeste regeringen hun Koninklijke families al lang aan de kant gezet. Te duur, onnodig, niet meer van deze tijd. In tijden van financiële crisis is dat hoge prijskaartje een interessant punt. Maar liefst 39,6 miljoen euro kosten ze namelijk < > elk jaar. Ter vergelijking: voor dat bedrag koop je meer 250 redelijke eengezinswoningen buiten de Randstad. Veel geld dus. Zeker als je bedenkt dat we voor dat geld niet zoveel meer terugkrijgen dan wat doorgeknipte lintjes, obligaat gezwaai vanuit een koetsje, gezellig Oud-Hollands vertier als zaklopen op 30 april en wat gênant beschonken gehos met “onze” topsporters tijdens de Olympische Spelen.

Vanzelfsprekend zijn de pleitbezorgers van de Familie van Oranje Nassau het daar niet mee eens. Zij zien de Nederlandse Koninklijke familie als een onmisbaar onderdeel van de Nederlandse identiteit en traditie. ‘Het jaar is niet compleet zonder Koninginnedag,’ pareren de voorstanders, waaronder talloze Oranjeverenigingen, steevast zodra er kritiek klinkt op het hoge kostenplaatje. ‘Bovendien geeft het Koningshuis ons aanzien in het buitenland.’ Maar of dat klopt, is nog maar de vraag. Geeft het ons aanzien als Prins Pils aankondigt een buitenhuis in Afrika te laten bouwen en die plannen later weer moet afzeggen vanwege allerhande (geld)schandalen? Geeft het ons aanzien als de inmiddels overleden Juliana haar hart verliest aan een schuinsmarcherende generaal? Als haar dochter kiest voor een Duitser die in zijn jeugd lid was van de SS en diens nazaat de troonopvolger zijn blik laat vallen op de dochter van een voormalig minister uit de militaire junta regering van Jorge Videla?

Bemoeials
Alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, halen de Oranjes het ook nog in hun hoofd zich te bemoeien met de Nederlandse politiek. ‘Geef elke basisschool zijn eigen vakdocent gymnastiek’, orakelde Prins Willem IV vorige week tijdens de Olympische Spelen. Dat de gemiddelde school blij is voldoende geld te hebben voor de gewone leraren is natuurlijk niet zijn probleem. Ook zijn moeder heeft nogal moeite met haar beperkte rol, zo bleek toen een aantal vooraanstaande ex-politici zich vorig jaar liet ontvallen dat Bea een belangrijke rol speelt in de benoeming van topfunctionarissen . Dergelijke bemoeienis gaat lijnrecht in tegen de democratische rechtsstaat. De Oranjes zijn niet gekozen, dus hebben ze zich afzijdig te houden van de politieke arena. Als ze dat te saai vinden, is er maar een oplossing: afschaffen. Kan Willem Alexander zich voortaan fulltime aan zijn watermanagment wijden, mag Beatrix eindelijk van een rustige oude dag genieten en houden we voortaan bijna 40 miljoen per jaar over. Weg met het Koningshuis, leve de Republiek!