Het was dinsdag de verjaardag van onze koningin. Daar kan ik als uitgesproken antimonarchist een lang stuk over schrijven. Maar dat is allemaal al eens geschreven en naar alle waarschijnlijkheid beter. Bovendien is de vorst en bijhorende schaatskoorts momenteel zo hevig dat er tegen in gaan mij enkel weerstand zal opleveren. De media staan er dan ook bol van deze dagen. Oranjekoorts, schaatskoorts, algehele koorts om ons af te leiden van de ellende van de dagelijkse gang van zaken. Dromen van een Elfstedentocht en vieren dat ons land geleid wordt door een sprookje. Lees verder »
Eurosonic/Noorderslag of een weekendje Frost
Deze week staat Groningen weer in het teken van Eurosonic/Noorderslag en weer zal ik er niet bij zijn. Terwijl enkele tientallen, zo niet honderden popprofessionals zich verzamelen in conferentiezalen om de huidige downloadcultuur te bediscussiëren met hardhoofd Tim Kuik fiets ik met mijn zoontje door het park. Hij, trots, op zijn nieuwe fiets. Wanneer zij aanschuiven in lange rijen om bandjes te zien die nog niemand kent, zal ik mij buigen over nakijkwerk of ga ik gewoon een aflevering Frost kijken. Geen reisje naar de tijdelijk pophoofdstad.
Aangekomen in een tijdperk waar het liedje meer telt dan de langspeler kun je eigenlijk niet voorbij gaan aan het individuele liedje. Reden om een aantal liedjes die ik dit jaar belachelijk veel heb gedraaid op een rij te zetten. Geen waardeoordeel, geen dwingende lijst met wat je mooi (had) moet(en) vinden, gewoon een lijstje met nummers die ik door het jaar heen steeds opnieuw op heb gezet omdat ik ze mooi vind. Een lijstje zoals je vroeger tapes maakte voor je vrienden, althans, zoals ik vroeger tapes maakte voor mijn vrienden. Lees verder »
De volstrekt willekeurige eindejaarslijst van Nederlandse releases – deel 3
Het einde van het jaar is weer nabij. Iedereen met een mening over muziek heeft zich al gebogen over de eindejaarslijstjes of zit daar nog zwetend boven. Op welke plek de nieuwe PJ Harvey te zetten, wat te doen met James Blake of hoe hoog de laatste Elbow te plaatsen zijn de vragen die door het hoofd razen. En dus ook tijd om de balans van Nederlandse releases op te maken. Daarom hier onder een geheel willekeurige lijst zonder enige pretentie met enkel Nederlandse langspelers.
Lees verder »
Vormgeving, artwork, muziek; het totaalpakket, ik blijf er een zwak voor hebben. Ik weet nog hoe ik als tiener op ontdekkingstocht mijn vinger langs platen of cd’s in de kortingsbakken liet rollen. Voor een habbekrats ging ik dan naar huis met albums waarvan ik mij alleen had laten vatten door de hoes. Zo belandden Ani Difranco, The Nymphs, The Cars, The Pizzicato Five, Daisy Chainsaw, Andrew Dorff en velen andere in verschillende formaten in mijn platenkast. Gekozen op de eerste tinteling die de hoes, de vorm van de doos of de bijgevoegde posters mij gaven. Soms was het zelfs de geur – ja, platen hebben een geur, soms zelfs heel bewust gegeven – die mijn verslaving de noodzakelijke prikkel tot aanschaf gaf. En dit zelden met teleurstellend resultaat. Lees verder »
Mixtape: zomerliedjes voor de herfst
James Blake deed het met Bon Iver. Björk werd door een Syriër onder handen genomen. De gitariste van Sufjan Stevens kroop onder zijn vleugels vandaag. Twee kerels die zich meisjes noemen leverden een langverwacht album. Nu de herfst echt begonnen lijkt, is dit een goed moment om eens terug te kijken naar de muziek die de afgelopen drie maanden werd uitgebracht, en om het beste daarvan in een mixtape te verwerken. Lees verder »
Gisteren werd bekend dat R.E.M. stopt. Na 31 jaar hebben ze er genoeg van. Natuurlijk zijn er meteen veel reacties te lezen waarin even de hoogtepunten uit hun genre worden genoemd. Een band die zo invloedrijk was, zeker voor de generatie die nu online de dienst uitmaakt, dat maakt nogal wat los. De band uit Athens, Georgia (hier stond Atlanta, enorme fail) heeft ook nogal wat hoogtepunten op haar naam staan. Veel reacties waren ook in de trand van “o, waren ze nog bij elkaar dan?”. Wellicht was REM niet meer de mega-act van halverwege jaren ’90, maar het was nog steeds een meer dan interessante band. Lees verder »
Wat hebben een Amerikaans hiphopgroep en een stelletje Duitse indiehipsternerds, waarvan er nota bene eentje op Herman Brusselmans lijkt, met elkaar gemeen? In de meeste gevallen waarschijnlijk niet veel. Toen de mannen van Themselves in 2004 ergens langs een snelweg aan de Canadese grens The Notwist tegenkwamen, dachten zij daar echter heel anders over. Ze voelden direct een klik. “Those guys are just like us” zei Adam Drucker —artiestennaam: Doseone— in een interview. Van die klik kwam een album, een lange stilte, en zes jaar later weer een nieuw album. Dankzij dat tweede album kan de wereld eindelijk ook getuige zijn van die klik. Lees verder »
Twee weken terug schreef ik een weerwoord op een briefje wat ene H. van Dam uit Amsterdam naar Metro had gestuurd. Iets over de iPod van Mark Rutte. Leest u het hier nog eens. Twee weken verder ben ik eigenlijk zeer benieuwd wat er zoal op de iPod van menig ander politicus te vinden is. Zeker nu de dat gedoe met subsidies in de cultuursector weer opspeelt is het misschien best interessant: Welke politicus luistert wat? Wat is zijn of haar favo chanson, en waar of wanneer luistert diegene dat? Tijd om het ze te vragen had ik niet. Tijd om me er iets van voor te stellen wel. Gaan we. Lees verder »
Wanneer een band de absolute top in het vizier heeft zijn er een aantal manieren om deze te bereiken. Zo kan een band bijvoorbeeld een briljante plaat uitbrengen, zorgen dat ze een beruchte livereputatie verkrijgen of bij de juiste lui een bruin elleboogje halen. Een andere, naar mijn idee veruit de leukste weg die kan fungeren als stap naar succes is die van het meedoen aan de zogeheten ‘bandwedstrijden’. Dat zijn avonden die een gemiddelde Man Bijt Hond-klant nog als zeer kneuterig zou beschouwen. Het zijn prachtige avonden waarbij valse schijn, constante spanningen en onkunde de sfeer bepalen. Sfeer, want goede muziek blijft standaard uit. Lees verder »
Lemmy Kilmister is een fenomeen. Als mens, als rockicoon, als vrouwenverslinder, als een van de grondleggers van de heavy metal en als eigenaar van de grootste pukkel op aarde is hij onnavolgbaar. Na eerdere metaldocumentaires als Anvil en Metal: a headbangers journey kon een anderhalf uur durend document over de voorman van Motörhead niet uitblijven. En LEMMY: 49% Motherfucker. 51% Son of a Bitch is een topdocumentaire. Lees verder »
Nico Dijkshoorn las ooit eens een zeer treffend gedicht voor over Moke. Hoe het precies ging weet ik niet meer, maar het betrof een situatieschets waarin de zanger van Moke een liedje over depressie aankondigde om vervolgens te vertellen dat het ging over die ene keer dat zijn schoenen niet bij zijn jasje pasten. De zaal ging plat. “Ja, dat had die Dijksneus toch maar weer mooi verwoord”, ging er door het publiek. Een kleine tien minuten later stond de zaal met tranen in hun ogen te kijken naar een band. In pak. Ik niet, ik ben weggegaan. Lees verder »
De wereld is veranderend. Volgens sommige zelfs het einde nabij. Geïnspireerd door een wat verwarde en onduidelijke religieus getinte rekensom van de Inca’s denken zij zelfs te weten dat we de laatste maanden aan het afstrepen zijn. Een doemgedachte die zich volgens de zelfde natuurwetten beweegt als de tekenen die het einde van de wereld lijken te voorspellen. Lees verder »
Op vrijdag 22 april en zondag 15 mei vindt het benefietconcert Don’t Forget Gaza plaats in respectievelijk club PETROL (Antwerpen) en onze eigen Melkweg (Amsterdam). Een groot deel van bekend hiphoppend Nederland zal hier optreden en de opbrengst zal gaan naar hulpgoederen voor inwoners van Gaza. Op deze manier wordt muziek zowel verbonden aan een (politiek) statement als aan liefdadigheid. Beiden, ongeacht welk statement of welke vorm van liefdadigheid dan ook, vind ik niks. Ik hou van muziek om muziek en ik hou van muzikanten die muziek maken om het muziek maken. Alles daar omheen vind ik, vaak onnodige, bijzaak. Lees verder »
Tennis en Smith Westerns: retroklanken voor indiehipsters
Het Amerikaanse blueslabel Fat Possum Records verlegde recentelijk haar focus en ging met enkele jonge indiebands in zee. Als resultaat verschenen er begin dit jaar twee langverwachte platen: het debuutalbum van Tennis en de tweede van Smith Westerns. Tijd om ze eens onder de loep te nemen. Lees verder »
Gary Moore is dood. Volgens iemand die het weten kan was het een gezonde en robuuste man. Moore deed niet aan het leven dat rocker heet. Geen drugs, geen wilde orgieën en geen drank. Het was een rustige en gereserveerde man. Geen rock and roll zoals men zich dat voorstelt. Iemand die leefde voor de muziek. Prima muziek. Moore ging naar bed om nooit meer wakker te worden. Weg romantiek. Want rockers horen zo niet te sterven.
Lees verder »
Vandaag op DeJaap: het laatste deel van een serie over de Amerikaanse opnames van John Lomax en zijn zoons John jr. en Alan. John Lomax legde een indrukwekkende collectie veldopnames aan van Amerikaanse volksmuziek en zijn invloed op de hedendaagse folk, blues, Americana, country en bluegrass kan bijna niet overschat worden. De opnames aan de chain gangs in Amerikaanse gevangenissen, zijn ontdekking van blueszanger Leadbelly en vroege opnames van de Carter Family zijn enkele juweeltjes uit die collectie. Vandaag het slot, deel 4: De invloed van de Lomax-recordings op de Amerikaanse muziek.
Lees verder »
Om het Nederlandse nieuwspeil op niveau te houden, zal ik – in navolging van De Wereld Draait Door en Pauw & Witteman vrijdagavond – de situatie in Egypte geheel negeren. Het is immers al een lang bekend gegeven dat de revolutie ons toch niet zal bereiken via de beeldbuis. Nee, daar moet vermaak komen. Boze mannen in de straat kunnen we beter negeren. Egypte wordt immers pas relevant voor de navelstarende Nederlander als het gedetailleerd op de rug van Ben Saunders staat getatoeëerd. Lees verder »
Vandaag het derde deel van een vierdelige serie over de Amerikaanse opnames van John Lomax en zijn zoons John jr. en Alan. John Lomax legde een indrukwekkende collectie veldopnames aan van Amerikaanse volksmuziek en zijn invloed op de hedendaagse folk, blues, Americana, country en bluegrass kan bijna niet overschat worden. De opnames aan de chain gangs in Amerikaanse gevangenissen, zijn ontdekking van blueszanger Leadbelly en vroege opnames van de Carter Family zijn enkele juweeltjes uit die collectie. Vandaag deel 3: De Field Recordings, de ‘blanke’ muziek
Lees verder »
Vorige week, vandaag en de komende zaterdag op DeJaap: een serie over de Amerikaanse opnames van John Lomax en zijn zoons John jr. en Alan. John Lomax legde een indrukwekkende collectie veldopnames aan van Amerikaanse volksmuziek en zijn invloed op de hedendaagse folk, blues, Americana, country en bluegrass kan bijna niet overschat worden. De opnames aan de chain gangs in Amerikaanse gevangenissen, zijn ontdekking van blueszanger Leadbelly en vroege opnames van de Carter Family zijn enkele juweeltjes uit die collectie. Vandaag deel 2: De Field Recordings, de ‘zwarte’ muziek Lees verder »








Laatste reacties