Overbodige reünies
Vieringen van archaïsche en verzonnen tradities, een verlangen naar een rustiek en vertrouwd verleden. Voor een gevoel van saamhorigheid en herkenning. Maar ook daarover is al voldoende over geschreven, die hang naar het verleden. Een hang die in de muziek zich al een paar jaar openbaart in al dan niet geheel overbodige reünies. Bands die al in twintig jaar niets meer hebben laten horen die nu ineens de (financiële) noodzaak zien weer te gaan optreden.

Is dat erg? Uiteraard niet. Er zijn genoeg mensen die gaarne geld neer leggen om vergane glorie in levende lijve te aanschouwen. Omdat ze het vroeger niet hebben gezien, te jong waren of het nog eens willen zien, want ooit was het legendarisch. Weliswaar keer op keer met als gevolg de deceptie, maar dan heb je de band in ieder geval gezien (en is de illusie gebroken). En ook dat is niet erg.

Alleen zo jammer dat de groep die op het heden jaagt en weids naar de toekomst gebaart slinkende is, verdwijnt. Uit de concertzalen, uit het openbare leven en uit het politieke leven. Liever staan we een hele avond stil bij Hare Majesteit of vergapen ons aan echo’s en konijntjes. Vandaag zien we over twintig jaar wel.

Tjeerd van Erve schrijft op onmogelijk veel plekken, maar bundelt tegenwoordig alles op zijn eigen blog.

Neemt niet weg dat er een aantal bands staan die ik gaarne live zou willen zien. Zo ben ik erg benieuwd hoe de mix van kraut en techno van 120 Days op de bühne overkomt. Mocht je dus wel in Groningen zijn, is het wellicht een idee om bij deze Noren binnen te lopen. Vooral als je niet vies bent van een scheutje NEU! in je disco kun je het beste even de dansvloer opzoeken bij dit gezelschap.

Ook was ik graag even binnengelopen bij Amatorski. De Belgische band trekt een magische wereld op uit postrock en triphop elementen. Betoverend en bedrieglijk lief, bij momenten warm nostalgisch, maar voortdurend vol met tonen van verlies. Hoewel zij al regelmatig hier in de buurt hebben gestaan, heb ik ze schandalig genoeg steeds misgelopen. Het album TBC is in ieder geval een van de platen die op veel eindejaarslijstjes ontbrak, maar er net zo goed op had kunnen staan.

Birth Of Joy van eigen bodem heb ik dan weliswaar al wel een keer gezien, maar dat is reden genoeg om nog eens te gaan kijken. Zwetende orgelrock ’n roll die live over je heen knalt alsof het de laatste show op aarde is. Een trio dat doet denken aan een punkversie van The Doors zonder het megalomane ego van diens dronken/stronken/stonede zelfingenomen voorman. Een band om bier bij te drinken alsof je leven er vanaf hangt.

Ze zijn iets minder ruig dan de heren van Shaking Godspeed, maar zeker te genieten. Shaking Godspeed staat overigens ook in Groningen te spelen, maar ik neem aan dat iedereen weet dat als dit trio in de buurt is dat je dan moet gaan kijken. Er zijn nog maar weinig bands die rock met zo’n energie en kracht niet alleen een hoofdletter R, maar ook O, C en K geven. Later dit jaar komt de band met de opvolger voor het debuut AWE, dat de titel Hoera zal dragen. Zelf belooft de band dat deze AWE zal overtreffen, wat nogal wat belooft daar het een van de beste Nederlandse albums van 2010 was.

Overigens is er ook nog een zeer sterk buitenprogramma. Showcases van labels, bookingbureaus of combinaties daarvan, waar evengoed veel schoons te bekijken en beluisteren valt. Zo presenteert The Black Atlantic op de showcase van Belmont Bookings – waar ook Still Corners zal spelen – de nieuwste ep; Darkling, I Listen. En bezet het label Subroutine Records samen met Lepel voor twee dagen een podium bij een Ierse bar. Daar zullen onder andere Neon Rainbows, Hospital Bombers, Spilt Milk, Space Siren en LUIK te aanschouwen zijn. Veel bands die ook in het reguliere programma te zien zijn, zoals het uit Rotterdam afkomstige LUIK dat schatplichtig is aan de slowcore uit begin jaren ’90. Dat doet het viertal echter wel erg lekker en met de nodige eigen – rustgevende – verve.

Maar ik ga dus niet. Ik ga spelen met mijn kinderen, fietsen door het park. Als verkapt PVV-er die zich voordoet als GroenLinksstemmer wil ik natuurlijk niets van doen hebben met cultuur. Zeker niet als het allemaal zo lekker bij elkaar is geroofd uit een subsidieruif en wordt bezocht door al die luie linkse werkontduikers die al op woensdagavond in een kroeg kunnen staan om naar een bandje te kijken.

Tjeerd van Erve schrijft voor NU.nl en Gonzo (Circus) over muziek en is deze week a) voor het eerst in zijn leven uitgemaakt voor PVV-er (zij het een verkapte) en b) heel erg jaloers dat hij niet in Groningen maar in Tilburg woont.

Cc foto: René Keijzer

Wye Oak – Civilian
Van het gelijknamige derde album van het duo Wye Oak is Civilian zo’n nummer dat zich met gemak in het hart boort. Beginnend met een klein folkmotiefje bouwt het geleidelijk aan uit tot een steeds voller en meeslepender rockwerk. Zinnen als “Perfectly able to hold my own hand/But I still can’t kiss my own neck” en “I wanted to give you everything/But I still stand in awe of superficial things” bijten zich in het trommelvlies, voortgeduwd door de scherpe en ijskoud snerpende noisefolk die zich naar het einde toe ontvouwt. In mijn herinnering heb ik dit nummer vooral veel op de fiets onder grauwe, grijze en veelal natte hemelen geluisterd. Maar dat kan ook door de sfeer gevoede perceptie zijn. Overigens niet het enige nummer van deze plaat dat meermaals terugkwam, ook Holy, Holy en Two Small Deaths kwamen vaker terug. Maar ik heb mij zelf beperkt tot een nummer per artiest.

Woody And Paul – The Joker, Baby
“Now Please, I’ve got my mind on a cigaret and speed”… Dreigende outlawblues, ronkende rock met een hoog verkochte ziel gehalte. Woody en Paul laten hier horen wat voor een deal ze hebben gesloten voor hun muziek, en die deal lijkt verdomde goed uit te werken. Ook een werk dat klein en dreigend opbouwend naar een krakende en overweldigende climax, en dankzij die prachtige zin eigenlijk een nummer dat ik op had moeten geven aan Ruby van den Brink voor haar zin van het jaar lijst. Duivels goed, eentje waar hier de naald vaak nog invalt (en, niet geheel onbelangrijk, een van de jaar favorieten van mijn oudste zoon).

Arie-Wubbo – My Life Elixer
Samen met Your Ego Might Grow het meest gedraaide nummer van de soundtrack bij Arie-Wubbo’s onwaarschijnlijke roadtrip langs verdwaalde Tilburgers en grote en kleine levensvragen op zoek naar de liefde en vooral, zo niet bovenal, het leven. Daar waar ik bij Wye Oak het gevoel heb dat het elke keer heeft geregend wanneer ik het hoorde, krijg ik hier elke keer de behoefte om in een bebloemde kniebroek en hemd de straat op te rennen. Op teenslippers. Het is immers altijd zomer bij dit prachtwerkje. En ja, ik fluit elke morgen en ik houd van mijn f****** leven. ZONNESCHIJN!

Richard Buckner – Confession
Het nummer dat ik wel naar Ruby heb gestuurd als toevoeging aan haar jaarlijst, uiteraard met maar een zin maar dat hadden er net zo goed meerdere uit deze tekst kunnen zijn. Richard Buckner is al ruim vijftien jaar een constante in mijn platenkast, een gestaag uitbreidende constante. En ook dit jaar met Our Blood heeft hij mij weer erg blij gemaakt. De nummers zijn simpel, haast rudimentair. Maar zijn bezwerende stem en fragmentarische teksten trekken mij geheel in zijn wereld. Confession is daarvan een pracht voorbeeld. Verwacht geen grootse arrangementen, geen overdreven pathos. Buckner is eerder de Maarten van Rossem onder de singer-songwriters dan een (zoveelste) Marc Marie.

The Antlers – Putting The Dog To Sleep
Met elk jaar breidt mijn afscheidslijst zich uit. Dit jaar was de voornaamste toevoeging Putting The Dog To Sleep van The Antlers, het afsluitende nummer van Burst Apart. Begrijpelijk als laatste geplaatst, want na dit begrafenis stuk wil je echt even niets horen, om het even op je in te laten werken. De tragische orgeldrone, die al snel wordt vergezeld door een getergde stem en slepende slaggitaar boort zich een rechte baan door merg en been. Pijnlijk, verlies in toon en woord samengebracht.

Fair Ohs – Baldessari
Met de Fair Ohs keren we terug naar meer zomerse klanken. Afroindierock met een Beach Boys-vibe en een gezonde punk inslag. Een werkelijke meezinger die je bij de eerste beluistering al uit het hoofd kent. Baldessari is wat dat betreft een nummer dat alles voor de hitlijsten heeft. Spijtig genoeg zit er ook wat eigenwijsheid in, en is dat weer niet toegestaan in de Top40. Bij mij breekt de hemel in ieder geval meteen open bij de eerste tromaanslag van Baldessari.

Gardens And Villa – Carrizo Plain
Het geluid van zacht zomerse zondagen werd dit jaar het best vertolkt door Gardens And Villa. Vreemd genoeg niet in Sunday Morning zelf, ook op de naamloze lp, maar in Carrizo Plain. Dromerige ingetogen indiepop die klinkt als de eerste stralen die op zondagochtend door de blindering dringen. Licht om nog lekker even bij door te slapen, want niets moet.

Low Vertical – Planetminusmonkey
Turbulent is te rustig om Planetminusmonkey van het Belgische Low Vertical te beschrijven. Vanaf de eerste toon heb je als luisteraar het gevoel je in een muzikale achtbaan te bevinden. De meest voor de handliggende vergelijking is Radiohead, vooral vanwege de avontuurlijke houding van de heren maar ook de stem. Eigenlijk zou elk nummer van hun debuut I Saw A Landscape Once[1] hier kunnen staan, allen even avontuurlijk, vol met verrassende wendingen. Planetminusmonkey is echter illustratief voor de humor, het eigene, de gewaagde wendingen en de spanning die over de gehele plaat hangt. Ik eet mijn schoen (een stug lederen wandelschoen) op als je niet door deze achtbaan wordt gegrepen.

Tika – For Better Or For Worse
Omdat het leven an sich al turbulent genoeg is, is een momentje tijdloos stilstaan ook fijn. Tika, het In A Cabin With project van Marien Dorleijn (Moss) en David Pino (El Pino), is daar een gedegen hulpmiddel bij. Vooral For Better Or For Worse weet een verstilde rust in hoofd en hart te brengen. Kleine simpele indiefolk die klinkt alsof het tweetal in de opening van de salondeur staat te spelen, speciaal voor jou. Het krachtigste van For Better Or For Worse is misschien wel dat je al snel het idee krijgt dat het nummer altijd al bestaan heeft. Heerlijk om even bij te onthaasten.

Nine 11 Thesaurus – 16 Bars
Rauw, ruw, eerlijk, direct en vernieuwend zonder de wortels uit het oog te verliezen. Het collectief Nine 11 Thesaurus komt van de geboortegrond van de hiphop en eert die ‘heilige grond’ met een uniek geluid dat de overstuurde hiphopjazzdubstepblendermixcocktail van Flying Lotus en andere geëxplodeerde drumcomputers met de ‘puurheid’ van de straat samenbrengt. 16 Bars is vier minuten georganiseerde chaos die voor mij alles ademen wat hiphop is.

En daarmee moet ik van mezelf alweer afsluiten. Het mochten namelijk niet meer dan 1000 woorden worden en daar ben ik stiekem alweer overheen. Hopelijk kunt u mij vergeven dat ik daarmee wederom meer ben vergeten dan ik heb genoemd.

In een geheel andere hoek leverde Boutros Bubba in de laatste maand van dit jaar een klein meesterwerk af met Ridiculous Wrists. Scherpe mathrock die terugvalt op bands als Rodan, Slint en Shellac met als toevoeging de vrije en humoristische noiserock van Trumans Water. In eigen huis een zeer ondergewaardeerd genre, maar internationaal gezien een uitzonderlijk sterke plaat. Met de absurditeit hoog in het vaandel houdt het drietal je voortdurend op het puntje van de stoel met hun snerpende noise. Geen wending is te vreemd voor de heren Spoelstra, Vreselijk Ongeluk en Freddie Mercury.

Bauer-hit
Op hetzelfde label, Narrominded, kwam dit jaar overigens ook de tweede EP van Katadreuffe uit, Period. Met zijn vier nummers een album dat in geen enkele eindlijst te bezichtigen zal zijn, maar evengoed een album dat Nederland als noiserock-natie op de kaart zet. Dit viertal wringt zich in een kader tussen Cop Shoot Cop, Barkmarket en Girls Vs. Boys, maar dan gespeeld over versterkers waar iemand een bic pen door de speaker heeft geduwd. Rauw, maar evengoed snerpend, snijdend en vooral heel fel.

An Idea For A Plan van Neon Rainbows mag uiteraard ook niet ontbreken. De Rotterdamse band met (ex-)leden van Feverdream, Jimmy Barock, Oil en andere noemenswaardige bands uit de Nederlandse indie-underground, brengt op het debuut een zeer aanstekelijke mix van indiepopliedjes die aan de grootmeesters Cursive en Sonic Youth doet denken. Frontman Rene van Lien beheerst de kunst om de meest triviale zaken wezenlijk en intens te laten klinken. Of, zoals ik het in mijn recensie van dit album beschreef, Neon Rainbows heeft de kracht om zich als een Frans Bauer-hit in je hoofd te graven. Met dien verschille dat je de Rotterdammers er niet net zoals als Brabander na vijf seconden al uit wilt hebben.

Oren open voor 2012
Eveneens uit de havenstad was Face Tomorrow dit jaar alweer toe aan de vierde leg, een titelloos album dat hardcore, indierock en pop in een zucht samenbrengt. Vol met brede arrangementen met een enkel avontuurlijk Radioheadmomentje, maar vooral gedragen door sterke riffs en de emotie doorladen stem van Schrooten. Als er een spotify-lijst is met enkel Nederlandse nummers uit 2011, dan moet Face Tomorrow daar in ieder geval in staan met Burning Bridges. Hier leunend op Tool is het kwintet in topvorm, een topvorm die eigenlijk een doorbraak zou moeten forceren.

En zo zou ik nog wel een dag of twee of drie door kunnen gaan. Over het In a cabin with project van half Bettie Serveert, Me & Stupid. Een album dat gewoon een zeer degelijk Bettie Serveert album is. Of Tika, in die zelfde serie een samenwerking tussen de voormannen van Moss en El Pino And The volunteers. Maar er moet ergens een punt worden gezet. In de wetenschap dat ik de nieuwste albums van Dazzled Kid, Paulusma, De Staat, Eefje De Visser, Tim Knol of andere fijn Neerlands werk niet heb genoemd. De boodschap lijkt me echter duidelijk, ook Neerlands bodem is een zeer vruchtbare bodem. Om maar te eindigen met een van mijn ontdekkingen dit jaar, die aankomend jaar alweer met nieuw album komen. Laat je het jaar maar uitblazen door Dead Neatherthals. En de oren open voor 2012, want er staat een hoop schoons op stapel.

Tjeerd van Erve schrijft op onmogelijk veel plekken, maar bundelt tegenwoordig alles op zijn eigen blog.

Het was en is het begin van een totaalervaring, vaak later nog versterkt door een weldoordachte live show waarin wederom vormgeving en muziek samenkomen. Artiesten waarbij al deze facetten perfect aansluiten, komen boven de massa te drijven. Bands als Sigur Rós, Holy Fuck, Tool of De Kift vallen op, niet alleen dankzij hun muzikale kwaliteiten, maar ook door de uitvoering waarin deze op de drager en live wordt overgebracht. Geen album van Sigur Rós dat geen speciale vormgeving had, en een ieder die ooit een show van de IJslanders heeft gezien zal bevestigen dat dit een hele ervaring is. Net als een show van De Kift, zij het op een geheel andere schaal. Niet minder indrukwekkend, toch, zoals de band onlangs met Het Brik op het podium stond.

Chromatic
Die relatie tussen vormgeving, met de nadruk op kleur en licht, wordt op een prachtige wijze beschreven in Chromatic. Een goede 400 pagina’s, onder redactie van Alarm Press, over het visuele gedeelte – kleur – van de muziekervaring, waarin de muzikanten zelf maar ook de vormgevers en technici achter het werk aan bod komen. Varierend van witch house act †‡† (spreek uit: Ritualz) die het aan de duistere zijde zoekt en visuals gebruikt om zijn anonimiteit te bewaken tot grote namen als Jonsí, Daft Punk, Blue Man Group en John Zorn waar voor elk van deze de rol van kleur en visuals in hun werk wordt uitgewerkt. En daarnaast nog een aantal uitgebreide artikelen over cover-art, concertposters, ontwerpers (zoals de man verantwoordelijk voor veel hoezen van The Mars Volta) en de ervaring van geluid in kleur.

Psychedelisch
Van een van de bands viel deze week bij mij deze week de live cd-dvd op de mat. KILLL uit Noorwegen draait volledig om de combinatie van muziek en visuals. Losse metal met een jazz-attitude die doet denken aan de geluidsgolf op BlackJazz van landgenoten Shining (NO). Metal voor gevorderde, die ook graag eens een Sun Ra plaat opzetten. Fragmentarisch, rauw en direct, maar met de nodige ruimte voor improvisatie binnen het vocabulaire van de indutrial metal. Een prachtige live registratie, mede omdat de band alles direct inplugt op de geluidstafel, opgesteld uit opnames sinds het eerste optreden in 2003. En meteen het debuut van de band, verpakt in een prachtige psychedelische doos. Een verkleining van de doos waarin ook de optredens plaatsvinden. KILLL is namelijk opgericht voor de live optredens, niet voor de studio. Daarbij staat de band in een doos van RGB backdrops die van kleur en vorm verschieten naargelang welke kleur er uit een groot arsenaal LED-lampen op af wordt geschoten. Een ervaring die al begint met de uitvouwhoes bij deze cd/dvd, die met elke verschuiving in het licht een licht andere vorm aanneemt. Het soort hoes dat meteen tot aankoop aanzet, geen toon gehoord.

Visueel bombardement
Als je dan thuis de dvd er in schuift, ben je helemaal overdonderd. Dezelfde nummers als op de cd, maar hier met de beelden van verschillende liveshow, soms slechts gefilmd met een telefoon of goedkope handcamera, samengebracht tot een sonische en visuele bombardement dat je beter niet kunt aangaan als je epileptisch bent.

Onnodige toevoeging, platen met pracht artwork die je dit jaar toch op zijn minst een keer in de handen moet hebben gehad, al is het alleen om de hoes te aanschouwen op een groter formaat dan je iTunes schermpje (dat is geen ervaring, dat is een belediging).

In willekeurige volgorde en wees vrij toe te voegen.

• Gotye – Making Mirrors
• Diverse artiesten – Bridges
• True Widow – A.H.AT.H.H.A.E.T.C.T.T.C.O.T.E.
• Wolvon – Comfort
• C.E.X. – Tiny Creature
• Wilco – The Whole Love
• Woody & Paul – Heroes and Zeros (LP is uitgebracht met 25 verschillende hoezen)
• Uw voorstel……

Jongenskoor
Babyface en baardmans samen in een hutje in het bos. Het nummer dat James Blake en Bon Iver samen opnamen klinkt net zo verwarrend als de samenwerking zelf. De stiltes die de muziek van Blake kenmerkt, een mooi melodietje van Bon Iver, dan nog wat elektronische verdraaiing erdoorheen: die potpourri levert een aardige song op, al twijfelt ondergetekende of Fall creek boys choir het ooit tot het beste materiaal van beide artiesten hun oeuvres gaat schoppen.

Even onwaarschijnlijk is de samenwerking tussen Omar Souleyman en Björk. Hoewel, wanneer je Björk zegt zou niets je meer mogen verbazen. Haar nieuwe album Biophilia komt binnenkort uit en is al gelekt op de interwebs. Souleyman deed een leuke remix vol Arabische invloeden, maar niets kan toppen aan het dwaze einde van Björks eigen versie van Crystalline.

Harmonieuzere samenwerkingen
Nee, er zijn harmonieuzere samenwerkingen. Zoals die tussen Rebecca Taylor en Charles Watson, beter bekend als de folkrockers van Slow Club. Hun tweede album is zeer verdienstelijk. Ook niet verkeerd is de hulp die de Londense muzikant Slime kreeg van Vondelpark, resulterend
in het prachtige 2 player.

Albums van artiesten van naam waar al lang naar uitgekeken werd zijn er ook. Little Dragon en The Field bijvoorbeeld. En Christopher Owens en Chet White, beter bekend als Girls, die doorgingen door met hun gebruikelijke recept: clichématige maar oh zo aanstekelijke rocksongs
met bijna ergerlijk simpele teksten.

Intieme tête-à-tête
Er zijn echter drie pareltjes die er uitspringen deze maanden. De eerste is de voorbode die Future Islands op ons losliet. In oktober komt hun derde album uit, en met de single Before the bridge weten ze de verwachtingen meteen erg hoog op te schroeven.

Annie Clark, ex-The Polyphonic Spree en ex-Sufjan Stevens begeleidingsband, bracht haar derde album onder de naam St Vincent uit. Hoewel Cruel het beste nummer is, bevat haar album Strange Mercy nog veel meer parels, waarmee Clark wellicht eindelijk de stap naar een groter publiek kan maken. En mis vooral ook de mooie video van Cruel niet.

Perfecte popmelodie
De grootste verrassing komt echter van het Fat Possum-label, al eerder genoemd op DeJaap. Met A.A. Bondy en Unknown Mortal Orchestra brachten ze twee aardige albums uit, maar de klapper is Youth Lagoon. The Year of Hibernation is een plaat die aandacht van de luisteraar vraagt, maar dan ook veel teruggeeft. De 22-jarige Trevor Powers weet een sfeer te scheppen waarbij je je soms op een intieme tête-à-tête met de muzikant zelf waant, en je op andere momenten weer meegenomen wordt in bijna epische soundscapes. 17, het openingsnummer op de tape, is daar een goed voorbeeld van: alsof Powers zijn perfecte popmelodie bescheiden in je oor, en in jouw oor alleen, mompelt.

Fijne herfst, allemaal.

Sander Spek heeft een betere muzieksmaak dan DJ St. Paul. Dat zegt ‘ie zelf.

R.E.M heeft vanaf begin jaren ’80 muziek uitgebracht. De band heeft de zogenaamde alt. rock groot gemaakt. Wat dat precies betekent weet niemand, maar het is ongeveer muziek die in principe bedoeld is voor op De Affaire, maar toch stadions vol mensen trekt. Het was  ook de “eerste” band uit het college-circuit die voor een enorm bedrag bij een major platenlabel tekende. Tussen 1989 en 1997 scoorden ze wereldhit na wereldhit.Ze overleefden de overstap van plaat naar CD, maar de klad lijkt er in gekomen te zijn op het eind van de jaren ’90. Volgens veel fans verdween toen, met het vertrek van drummer Bill Berry, de ziel uit de band.

Veel hoogtepunten van de band lagen ook in de periode voor 1997. Albums als Lifes Riches Pageant, Document, Automatic for the People zijn ware klassiekers. Hun grootste hits stammen uit die tijd. Losing my religion en Everybody Hurts zijn kapot zijn gespeeld op bruiloften en begrafenissen vanaf begin jaren ’90, dat zegt genoeg. De onderschatte platen Monster en New Adventures in Hifi waren ook fantastisch. Een R.E.M. dat bewees wat groezeliger te kunnen rocken en ook zonder akoustische hulplijntjes kon imponeren. Voor sommige fans is alles daarna een stuk minder. Zij hebben het fout.

Zonder Bill Berry

Up, uit 1998, is een vreemde plaat. Opgenomen zonder drummer, door een band die duidelijk niet zo goed wist wat ze moest doen, bevatte ze toch meerdere pareltjes. (Stuur At my most beautiful maar eens op naar een vrouw… ) Nog meer aparte, maar interessante albums volgden. Reveal is bijvoorbeeld alleen maar aan te horen op een warme zomerdag, de vreemde eend Imitation of Life uitgezonderd. Op een warme zomerdag is het dan meteenwel een fantastische plaat. Around the Sun was een regelrechte flop, op Final Straw na. Daar kwamen ze later zelf ook voor uit. Waar normaal het rockende van Peter Buck en de voorliefde voor arrangementen van Mike Mills elkaar aanvulden, was op deze plaat bijna alleen overgeproduceerde lauwe rommel aan te horen.

Na dat dieptepunt, had de band in 2008 de weg naar boven weer gevonden. Accelerate was een hele goede rockende plaat. De opvolger Collapse into now was een prima doorsnee van de verschillende gezichten die R.E.M. in de loop der jaren heeft laten zien. Van rustig tot rockend, van introspectief naar flamboyant, alles zat er in. Eigenlijk de perfecte R.E.M. Introplaat. Of afscheidsplaat zo u wilt.

Post R.E.M

Bill Berry zit al jaren op een tractor, Peter Buck zien we de komende jaren nog in 20 verschillende bandjes spelen, voor de gein. Mike Mills gaat ook nog wel wat in de muziek doen, desnoods alleen als producer en bij honkbalwedstrijden. Frontman Michael Stipe zal nu, als uitvinder van de geengageerde moeilijke bril, nonstop flamboyante artiest gaan spelen. Die zien we de komende jaren nog gewoon bij allerlei goede doelen concerten opduiken, aan de zijde van Springsteen, Pearl Jam, Patti Smith en andere sympathieke artiesten. En hij zal ook af en toe R.E.M nummertjes zingen, tussen het preken voor een betere wereld en het rodeloper-gebeuren in. Of liedjes maken met heel vaak het woord “walk” erin.

Nee, R.E.M is niet te laat gestopt. Een band stopt pas te laat als ze met ruzie uit elkaar gaan. Of als ze alleen nog maar “Best of” tours doen. R.E.M kapt er in één keer mee, omdat ze het wel gezien hadden. Dat ze als een beginnend bandje bij de platenmaatschappij moesten bijtekenen hielp bij die beslissing, maar de echte reden is dat de koek blijkbaar op was. Dan is stoppen prima. Dat hoeft niet per se op een hoogtepunt, dat moet als je er klaar mee bent. Dus moet je R.E.M. gewoon bedanken voor alle mooie muziek die ze hebben gemaakt.En applaudisseren voor de manier waarop ze 31 jaar volstrekt geloofwaardig zijn gebleven, in hun muziek en in hun maatschappelijke betrokkenheid. Uw eigen hoogtepunt zoekt u op Spotify , een van de vele hoogtepunten vindt u hieronder.

Huub Bellemakers is opgegroeid met R.E.M,  van pubertijd tot dertigersdilemma. Verder houdt hij van lompe metal houdt, dat is helemaal niet raar.

Wat hebben een Amerikaans hiphopgroep en een stelletje Duitse indiehipsternerds, waarvan er nota bene eentje op Herman Brusselmans lijkt, met elkaar gemeen? In de meeste gevallen waarschijnlijk niet veel. Toen de mannen van Themselves in 2004 ergens langs een snelweg aan de Canadese grens The Notwist tegenkwamen, dachten zij daar echter heel anders over. Ze voelden direct een klik. “Those guys are just like us” zei Adam Drucker —artiestennaam: Doseone— in een interview. Van die klik kwam een album, een lange stilte, en zes jaar later weer een nieuw album. Dankzij dat tweede album kan de wereld eindelijk ook getuige zijn van die klik.

Het eerste album, net als de band zelf 13 & God genaamd, kon niet helemaal overtuigen. Natuurlijk, kwaliteit was er genoeg. Dat hadden The Notwist en Themselves al in huis, zo hadden ze al eerder laten zien. Maar dat eerste album was nog te veel hinkend op twee gedachten. Sommige nummers konden eigenlijk net zo goed op een album van The Notwist staan, terwijl andere juist direct uit de koker van Themselves leken te zijn gekomen. Een wisselend spel van leiders en gastmuzikanten. Het nieuwe album, Own Your Ghost, breekt daarmee en laat eindelijk een consistent geluid horen waarbij het resultaat meer is dan de som der delen. Zowel in een publieksfavoriet als Sure As Debt (zie hierboven), dat al sinds 2005 live gespeeld wordt, als in de nieuwe nummers.

Peper van een rondstuiterend ADHD-kind
Even terug naar die basisingrediënten. The Notwist is een Duitse band, ooit begonnen als een punkgroep, die de laatste tien jaar een goede reputatie heeft opgebouwd met rustige maar sfeervolle rockmuziek met electronische invloeden. De geprezen albums Neon Golden (2002) en The Devil, You + Me (2008) laten een band horen die goede melodieuze geluidscollages kan maken. Soms bouwen de nummers gelaagd op naar een climax, maar vaak ook zou een beetje peper in de muziek geen kwaad kunnen. Dat ingrediënt komt van Themselves, een eigenwijze rapgroep van het befaamde anticon-label (onder meer bekend van acts als Why? en Clouddead). Vooral rapper Doseone klinkt soms als een rondstuiterend ADHD-kind dat wel wat aarding zou kunnen gebruiken. Aarding van de Notwist-composities bijvoorbeeld.

Op de nieuwe plaat komen die elementen eindelijk goed samen. De muziek zweeft van piano en gitaar naar doordringende beats, terwijl de zang van Markus Acher en Doseone elkaar perfect aanvullen en afwisselen. Waar Acher rustig en melodisch zingt — bijna neuriet eigenlijk, met een Duits accent —, komt Doseone op de juiste momenten naar voren. Soms bezwerend, zoals in Armored Scarves (zie hieronder) waarin hij zijn regel als in trance blijft herhalen, soms rustig rappend, en soms met de malle energie die we van hem kennen.

Het resultaat zijn pareltjes van popsongs. Donker, energiek en melodieus. Complex, experimenteel, en tegelijkertijd beklijvend. Waarbij 13 & God eindelijk de belofte inlost en de wereld laat zien wat zij toen in 2004 in elkaar zagen.

Sander Spek is een muzieksnob, maar wel een vriendelijke: zolang u maar draait wat hij u voorschotelt zal hij niet op u neerkijken.

Geert Wilders
Het zou  te veel voor de hand liggen om hier meteen te roepen dat ik denk dat Geert tijdens het lezen van Nietzsche’s Übermensch-passages  op de achtergrond Wagner aan heeft staan. Dat heet namelijk “soort van Godwinnen”, en voor dergelijke onzin moet u  bij onze tegenhanger zijn. Jolo & Co helpen u hier graag mee verder. Ook vermoed  ik dat ik hier niemand wijs kan maken dat Wild0rs graag The Cure met Killing an Arab hoort.  Geloof ik zelf trouwens ook niks van. Al zie ik collega Brinkman het toch wel straalbezopen op  de rand van zijn bed zitten luisteren. Tranen.

Emile Roemer
De intro van Bassie en Adriaan, Emile draait het. Vol gas op zijn walkman,  in de bus meezingend en wel: “…VRIENDEN… VINDEN!  Adriaan…. ACROBAAT!… vaak KATTEKWAAD! tenenene…” Afgelopen, terugspoelen ,“play”.  Daar gaan we weer.  Zo rolt Emile. Hij wel.

Kees van der Staaij
Kees zie ik voor me als iemand die een muzikaal dubbelleven lijdt: overdag luistert Kees netjes Gristencore: Bands als Kutless en Switchfoot op de iPod, u kent het wel. (Nee, natuurlijk kent u het niet, ik moest het ook Googlen.) En dan tussen alle aanbiddingstroep nog her en der een fragmentje van Kees zijn favoriete  preken. Mooi vroom allemaal. Maar s’avonds  slaat de boel om. Dan belt Kees zijn maatje Menno de Bruyne. Gaan ze samen op zolder oude LP’s van Menno’s  vader luisteren. “Wat een geluk  dat jouw vader geen Gristen was he, Menno!” zegt Kees dan opgewekt tijdens een plaatje van Black Sabbath. “Zullen we deze nog eens achterstevoren afdraaien?”

Jolande Sap
Dan  Jolande. Die luistert “eigenlijk van alles.” Maar geen van haar muziek wordt afgespeeld door “van die smerige stroomvreters.” Nee, voor Jolande geen iPod, Cd-speler of stereotoren. Jolande heeft namelijk een houten cassettespeler (plus speaker). Niet zomaar een, nee, die van Jolande is namelijk aangesloten op een dynamo! Anders gezegd, Jolande fietst ‘m aan, die cassettespeler van haar (uiteraard in Evakostuum, en soms draagt ze daar wel een pet met een milieuvriendelijk leus bij). Lastige bijkomstigheid is wel dat al haar apparatuur op die ene fiets aangesloten is. Dat betekent dus dat Jolande tijdens het tikken van een betoog ook haar water moet koken, de wasmachine aanfietst, gedwongen het nieuws kijkt en haar pizza verwarmt. Vroeger -voor de komst van Thieme’s Wasbeerpartij- had ze daar dieren voor, die liepen de boel dan aan. Nu niet meer.

Wel sluiten af met Halbe Zijlstra. Bij Halbe had ik het volgende in gedachten:

Halbe Zijlstra
…

Geen backstage
Wat de muziek bij een (gemiddelde, vaak lokale) bandwedstrijd betreft, valt over het algemeen dan ook niet veel te zeggen: er doen geen goede bands mee, alleen slechte en minder slechte. Des te leuker, want slechte muziek is slecht publiek. Het publiek, toch gauw een man of 50, bestaat uit vaders, moeders, de jury, crew en bandleden. Daarnaast zijn er altijd een stel 15-jarige meisjes in gekleurde broeken die komen om nieuwe muziek te ontdekken. Die meisjes zitten dan de hele avond, zo’n vier uur lang, in kleermakerszit langs de kant. Op het moment dat de bands beginnen te spelen, neemt iedereen een geïnteresseerde houding aan. Juryleden praten zichzelf aan dat het die subsidies meer dan waard is. Per band wordt er alleen na de eerste drie nummers geklapt. “Want ze doen hun best, het wordt beter.” Naarmate de set vordert loopt de zaal dan toch verder leeg. Men gaat even roken en een keer of vier plassen. Wanneer een van de participerende bands klaar is, volgt dan altijd een afkondiging door een van de straat geplukte presentator die geen verstand van muziek heeft. “Man… Nou, nou”, zegt deze dan en hij vraagt om applaus voor de fout uitgesproken bandnaam en loopt af. De huis-DJ zet een dikke twintig seconden te laat de muziek in en de band zoekt een backstage. Die is er niet.

Studiotijd en VVV-bonnen
Het beste, en zeker ook het meest clichématige moment aan een bandwedstrijd is de uitslag. De jury wordt het podium opgeroepen. De jury maakt een grap en zegt dat het ze een avondje wel was. De zaal lacht, wordt onrustig. De jury gaat het lijstje met bands af. Het niveau lag nooit eerder zo hoog, de bands lagen nooit eerder zo dicht bij elkaar. Er kwamen veel stijlen voorbij, er werd gelachen en hier en daar een dansje gewaagd. Bij wijze van spreken dan. Van de acht bands worden er zeven afgepoeierd met zinnen als “…maar de band straalde wél enthousiasme uit.” of  “…leuk shirt droeg de drummer.”  Dan wordt de top drie ingeleid: eerst wordt de nummer drie bekendgemaakt, daarna noemt men, na unanieme besluitvorming, de nummer één. Zij waren de minst slechte band. Ze hebben twee uur studiotijd in een semi-professionele studio te Pielsappermeer en bijna 30 keiharde euro’s aan VVV-bonnen gewonnen. Euforie alom. De ongenoemde nummer twee staat er beteuterd bij, de overige bands druipen af, evenals het publiek en de jury. Op één persoon na is de zaal leeg. Die ene persoon ben ik. Ik sta met een notitieblok alle mooie momenten van de avond op te sommen. “Dit is mooi, dit móet ik de mensen aanraden”, mompel ik…

Ik voltrek dit plan bij dezen. Want zo’n bandwedstrijd zorgt toch mooi voor een avond van jewelste… Eerlijk waar!

Tim Hofman werd eerder gecensureerd van 3voor12 en heeft een zus die Roos heet, vandaar dat hij op Twitter bekend staat als @debroervanroos

De documentaire is op zichzelf niet zo speciaal. De makers volgen Lemmy op verschillende locaties, bij een concert, in zijn stamkroeg in L.A, in zijn eigen kamer vol met prijzen, awards en nazi-prullaria. Er worden enkele metaliconen (onder andere Lars Ulrich en Dave Grohl) uit de kast getrokken om de niet te onderschatten invloed van Lemmy en Motörhead te duiden. Ze laten wat achtergronden van mr. Kilmister zien (hij was al roadie voor Jimi Hendrix!) en zelfs zijn zoon komt voorbij in een emotioneel stukje. Last but not least zien we Lemmy in SS-uniform in een WWII-Duitse tank voorbijkomen. Allemaal prima gefilmd en goed gedaan, zeker de momenten dat hij geëmotioneerd is, maar niet bijster spannend. Daarbij is het duidelijk dat de makers fan zijn, want een kritische noot hoef je niet te verwachten. Maar Lemmy zelf is gewoon zo fantastisch, dat je de documentaire moet zien.

Rockcliches zijn ook ooit uitgevonden
Lemmy Kilmister is de verpersoonlijking van rock ‘n roll. Z’n dieet van Marlboro’s, Jack Daniels, speed en neuken lijkt cliché, maar dan vergeet je dat hij dat cliché heeft gemaakt. Wie anders kan zo oprecht en eerlijk zeggen dat hij geen racist is omdat hij een boel donkere meisjes heeft geneukt. Of dat hij geen nazi is omdat “als de Israëli’s zulke mooie spullen hadden gehad, hij díe wel had verzameld”. Het welgemeende advies aan zijn zoon luidde: “neem geen cocaïne, speed is veel beter”. Zijn analyse van hoe andere (betere) bassisten bas spelen: niet hard genoeg. Het toppunt is zijn antwoord op de vraag waarom hij nog leeft. Kilmister: “just don’t die”.

Lemmy Kilmister is wat hij is: simpel, recht voor zijn raap en totaal wars van wat anderen denken. Natuurlijk is dat makkelijk als je zoveel geld hebt verdiend. En natuurlijk is het een gecreëerd beeld, waar hij vooral zelf in moet blijven geloven. Maar bij Lemmy voel je gewoon dat het echt is. En anders wil je gewoon niet anders geloven. Hij is Charlie Sheen gone rogue, maar dan al meer dan dertig jaar lang. De documentaire Lemmy is zo fantastisch, niet dankzij de documentaire, maar omdat Lemmy pas echt #winning is, met #tigerblood in het kwadraat.

Huub Bellemakers is fan, stelt geen kritische vragen en droomt van een Lemmy-pukkel.

Jort Kelder
Ik ging weg omdat Dijkshoorn gelijk had. Als Moke een gevoelig nummer speelt, spelen ze dat wel in een maatpak van 2 ruggen. Ik als muziekliefhebber voel er dan al meteen niks meer bij: het is alsof Jort Kelder in een van zijn bretel-outfits op straat staat te spelen om zijn lunch te bekostigen. Dat gelooft ook niemand. Nu heb ik daar wel vaker last van, een act niet geloven, maar zoals de schoenen van de zanger van Moke in het gedicht van Dijkshoorn niet bij zijn jasje pasten, zo past de ‘styling’ van een band soms niet bij de muziek. Soms klopt het gewoon niet. Ik vind het niet kloppen als een band in een trouwpak op komt lopen en dan een lied speelt over een relatiebreuk. Tenzij de zanger net van zijn bruiloft is weggelopen natuurlijk.

Leren broek
Misschien is het ook wel een zekere distantie die ik voel zodra een act te gestyled gekleed gaat. Ik zoek in muziek vaak een stukje identificatie, en wanneer een zanger in een net pak of leren broek staat lukt dat niet. Ik kan mezelf niet in hem plaatsen op zo’n moment. Dat wil ik ook niet. Ik wil niet voelen wat iemand in een leren broek voelt. Ik voel me vaak ook minderwaardig aan zo’n vet goed gestylede band: hun haar zit wél goed. En daar kom ik toch niet voor, om me door zo’n band een minder mens te voelen… Als ik dat wil ga ik wel dineren met Lee Towers. (“Ik heb 713 keer Ahoy uitverkocht, jij niet.”)

Prijs voor je spijkerbroek
Anderzijds snap ik het ook wel, dat gedoe met styling. Zo kan mode ook troost bieden aan een muzikant. Neem bijvoorbeeld Dennis van Leeuwen, die gitarist van Kane. Hij werd in 2009 uitgeroepen tot best geklede muzikant. Maak je ongelooflijke kutplaten, krijg je wel een prijs voor je spijkerbroek. Toch leuk voor zo’n jongen. Styling kan ook in dienst staan van de muziek of act: de muziek is dan slechts onderdeel van het plaatje. Neem een act als Kiss of een gemiddelde punkband: over het algemeen slechte muziek, maar wel een leuk totaalplaatje met al die kapsels, schmink en piercings.

Geschminkte tranen
Wat mij betreft kan een act qua styling dus eigenlijk drie dingen doen om het geloofwaardig te houden: helemaal niks doen aan styling (spijkerbroek/ t-shirt), net doen alsof je helemaal niks doet aan styling (dure spijkerbroek/ design t-shirt, want dat ziet toch niemand), of volledig theatraal gaan (schmink, pakken etc). De heren van Moke raad ik de derde optie aan: Moke volledig uitgedost met zwarte pruiken en piercings door stukken gezicht. De zanger verkleed als heroïnespuit en dan van die traantjes onder zijn ogen geschminkt. Als de heren dán een lied over depressie spelen is het geloofwaardig. “Kijk maar naar de schmink” kan men dan zeggen “echte tranen… is ook niet niks, als je schoenen niet bij je jasje passen.”

Zo schreef in de dertiende eeuw Matthew Paris in zijn Chronica Majora dat zich gedurende hele twaalfde eeuw goddelijke signalen het einde der tijden aankondigden. Aardbevingen, overstromingen, pest en een ongebruikelijk grote vallende ster hadden de poorten opengezet voor de komst van de vier paardrijders der Apocalyps. Of in ieder geval het plotseling overlijden van een koning. Ruim 750 jaar na het overlijden van Paris lachen we er om. Paris is dood en De Wereld Draait Door. Maar niet lang meer, zo wordt ons verteld door de wijsgeren. Zij die de signalen herkennen, vertellen ons dat de aardbeving en tsunami in Japan de Inca’s in het gelijkstellen.

Normaal gesproken zou ik wegduiken in mijn scepticisme, er op wijzen dat dit soort natuurrampen – helaas – vaker voorkomen. Met een regelmaat zelfs. Maar nu zie ik de tekenen zelf ook. Niet in de natuur, maar in de muziek. Duidelijke tekenen van het einde der tijden. Zo zag ik laatst hippe Lady Gaga podium-plateautjes bij een punkshow. Een punkshow die ondersteund (of verknald) werd door een lichtshow die eerder gericht leek op een jaren ’80 discodansavond met Wipneus En Pim. Een punkshow waarbij het afwachten was tot de zanger in zou komen vliegen in zijn Bon Jovi vliegpakje en het drumstel een 360 rotatie op het podium deed. 

Gerecyclede boomschors
Een punkshow van een band met een boodschap, die echter vanaf het podium niet verkondigd werd. Nee, die boodschap kon je alleen kopen op gerecyclede boomschors bij een boekstand naast de shirtverkoop. Anarchistische en veganistische literatuur, dat is dan weer wel heel punk. De niet op het podium verkondigde boodschap kon je echter wel steunen bij een ander standje, waar een collectebus van Sea Shepherd stond. Dat is dan ook wel weer heel punk. Niet dat je geld over had, want de cd van deze punkband kon je kopen bij een standje van de Free Record Shop (en dat is zeer verre van punk). Tegen de schappelijke prijs van 18 euro (en dan moet ik denken aan De Heideroosjes die ooit in hun boekje lieten drukken, de cd niet te kopen voor zoveel gulden).

Tekenen dat we het einde eigenlijk al gepasseerd zijn. Klappend als bij een ABBA-concert, met zijn allen met de handjes boven het hoofd. Bijvoorkeur net niet op de tel. G.G. Allin draait zich om in zijn kist. Niet dat hij enige grotere idealen dan shockeren en poepen op het podium had, maar zijn punk zal hij hier niet herkennen. Punk is niet dood, punk is pop en punk is business. Een grote anarchobanner op de achtergrond, een paar boeken met een rood/zwarte ster op de kaft en een eerlijk en oprechte boodschap ten spijt, met Free Record Shop naast de Sea Shepherd zitten we aan het einde van de tijd. Met vermaak, uitbuiting en geweten op een rij. Duidelijkere tekenen van de wederkomst des heerens en de beslechting van ultieme eindstrijd tussen goed en kwaad kan ik mij niet voorstellen. Dus buig ik mijn hoofd en bal mijn vuist. Laat die golf maar komen.

Tjeerd van Erveis muziekrecensent voor (onder andere) Nu.nl en Gonzo (Circus). Hij is tevens geschiedenisdocent. Tjeerd beschrijft nieuws en actualiteit aan de hand van muziek. Voor alles is immers een soundtrack.

Rijst en chocolade
Aan muzikanten die zich volledig storten op liefdadigheid en dat dan óók nog een heel expliciet publiekelijk doen, heb ik een broertje of zes dood. Neem zo’n manspersoon als Marco Borsato. Ik geloof dus geen hol meer van wat deze knakker zingt. Zo staat hij op maandag een persconferentie voor War Child bij elkaar te ouwehoeren om op dinsdag heel overtuigd een zielig liefdesliedje te zingen. Mede hierdoor denk ik nu bij elk lied van Borsato ‘ach, er zijn ergere dingen’. Stel, zijn muziek had enige emotionele waarde gehad, dan was deze nu volkomen weggevaagd. Door de zanger zelf nota bene. Toch jammer. Ook vervelend vind ik Chris Martin. Die moet altijd heel duidelijk laten zien dat hij helemaal voor ‘Make Trade Fair’ is (tatoeage, MTF op het podium etc.) en staat tegelijkertijd met zijn band over versterkers te spelen waarvan 90 procent van de onderdelen geproduceerd is door 8-jarige Chinese meisjes. Speel dan een akoestische set op een podium dat is opgebouwd uit eerlijke zakken rijst en repen chocolade uit de wereldwinkel. Dan geloof ik je. Nu niet.

Arctic Monkeys geloof ik bijvoorbeeld wel. Die kwamen in 2007 niet opdagen op Live Earth (Al Gore’s grote klimaatconcert) omdat dat toch echt het beste voor het milieu was, gezien het aantal watts dat zij zouden verbruiken wanneer ze wel kwamen spelen. Ze waren toen 21 en begrepen het volkomen: een niet hypocriet en duidelijk statement maakten ze daar. Een statement waarvan men over 40 jaar denkt dat het kwam van een milieuband. ‘Want die Arctic Monkeys, die kwamen altijd op voor dieren op de Zuidpool, toch?’

Tim Hofman werd eerder gecensureerd van 3voor12 en heeft een zus die Roos heet, vandaar dat hij op Twitter bekend staat als @debroervanroos.

Tennis – Cape Dory
Alaina Moor en Patrick Riley zijn een apart stel. Niet enkel omdat ze samen filosofie studeerden, maar ook omdat ze daar het plan maakten om na hun afstuderen een jaar lang met een zeilboot de zee op te gaan. Het album Cape Dory is min of meer het resultaat van deze periode van verliefdheid, eenzaamheid en eindeloos water.

Maar levert dat nu ook mooie muziek op, zo’n dubbele Laura Dekker, met nog een dosis zoete verliefdheid erdoor ook? Het voordeel is in ieder geval dat de twee in hun jaren op zee weinig nieuwe hypes hebben meegekregen en het daarom allemaal heerlijk retro klinkt. In de aanloop naar de release van het album ontstond er zelfs een kleine buzz rondom de singles en video’s die al uitkwamen, zoals die van de titeltrack. Her en der op het internet werd Tennis geprezen om fijne liedjes, met een flinke dosis jaren-zestig girl pop en duidelijke invloeden van twee bands als Belle & Sebastian en Camera Obscura.

Op het album blijkt het echter een stuk minder spannend. De liedjes zijn afzonderlijk nog steeds sterk, maar zo allemaal achter elkaar wordt het toch wat monotoon en saai. Aan te bevelen voor liefhebbers van de stijl en voor zeilers, maar de rest van de indie-wereld steekt zijn centjes beter in die andere Fat Possum-plaat:

Smith Westerns – Dye It Blonde
De broekies van Smith Westerns hadden al een kleine achterban opgebouwd met hun debuutalbum vol lo-fi gitaarpop, maar voelt u zich niet beschaamd wanneer u ze nog niet kende. Nu de bandleden hun middelbare school hebben afgemaakt en er met Dye It Blonde een heel fijn nieuw album ligt, wordt het echter wel tijd voor een introductie.

De plaat opent met de eerste single, ‘Weekend’, een indiepopliedje dat meteen laat horen dat we ook voor muzikale vernieuwing niet bij Smith Westerns moeten aankloppen. Het catchy deuntje blijft echter wel hangen, en het vrolijke refrein (“Weekends are never fun unless you’re here too”) zet meteen de toon. De band klinkt als een zonnige nieuwe versie van T.Rex, Bowie en vooral ook de britpopbands uit jaren negentig. Het beste blijft echter nog achter de hand, want vooral in de tweede helft van het album blijkt de klasse van Smith Westerns. De jengelende gitaren en melodieuze refreinen van ‘Only One’ en ‘Smile’ plaveien de weg voor het hoogtepunt van het album, ‘Dance Away’, dat op menig radiostation en feestje niet zou misstaan.

Sander Spek is een muzieksnob, maar wel een vriendelijke: zolang u maar draait wat hij u voorschotelt zal hij niet op u neerkijken.