Je kunt zien dat deze tijd parallellen vertoont met het begin van het socialisme, toen het financieel kapitalisme ervoor zorgde dat allerlei verhoudingen onder druk kwamen te staan, dat mensen zich niet meer gezien voelden, en daartegenover staan waarden, dat zijn de waarden van de sociaaldemocratie. Dus wat we doen is, we kijken: wat waren die waarden? Bestaanszekerheid, verheffing, recht op respect voor wat je doet aan werk. En wat zouden die nu moeten betekenen? En dan merk je dat dat hoogst actueel is, dat dat eigenlijk precies is… allerlei dingen hebben een prijs, maar die prijs zegt niet altijd iets over de waarde.” Lees verder »
In zijn Kerdijk-lezing nam Job Cohen vorige week duidelijk afstand van zijn voorganger, de ‘sociaal-liberale’ Wouter Bos. Hij zette zich ook af tegen de term ‘hardwerkende Nederlander’. Dat zou immers impliceren ‘dat sommige Nederlanders, die om wat voor reden dan ook niet hard kunnen werken, er niet bij zouden horen’. Arnon Grunberg merkte in zijn Voetnoot (23 november) terecht op dat uit Cohens rede ‘een afkeer van prestaties spreekt en een verheerlijking van ellende, kortom miserabilisme’. Dat is nog eens een hardwerkende spijker op een pijnlijke kop. Lees verder »
Er is iets gaande. Er borrelt iets. Je voelt het kriebelen in de wandelgangen van de PvdA burelen, nu Hans Spekman zich kandidaat stelt voor het voorzitterschap. Er lopen mensen met tranen in de ogen door de gangpaden van de Tweede Kamer. Assistenten slaan elkaar op de schouders. Secretaresses kleuren hun nagels rood. Inspiratie door transpiratie. ‘Spekman gaat ons opstuwen naar de vijftig zetels’, hoorde ik iemand met een betraand gezicht roepen.
Nieuws over de Utrechtse wijk Leidsche Rijn volg ik met bijzondere belangstelling. Niet alleen omdat de Leidsche Rijner en ik een speciale band hebben – we hebben immers beiden in een Vinex-wijk gekocht – maar ook omdat zowel IJburg als Leidsche Rijn naar socialistische snit is ontstaan, gebaseerd op dezelfde optimistische idee van een Wijk zonder Scheidslijnen. Je zou denken dat de socialisten na het mislukken van de Bijlmer, Lelystad en andere social engineering-experimenten, de maakbare samenleving naar de prullenbak hebben verwezen, maar niets blijkt minder waar. De socialistische elite was en is zo overtuigd van het eigen gelijk dat ook de recente stadsuitbreidingen weer een heilstaat moeten worden. Een land van belofte, een utopie, op papier en in de werkelijkheid tot in de kleinste details doorgevoerd. De belofte van samenleven, samen dromen, samen gelukkig zijn. Het socialistische paradijs op aarde, waar gelijkheid heerst, iedereen elkaar alles vergeeft en we hand in hand op weg gaan naar het eeuwige licht. Lees verder »
We kennen elkaar niet. En dat moeten we ook zo houden. Aan mij heb je niks. En toch. Beste Job. Wat er nu gebeurt, heb je niet verdiend. Ik vind dat ik je advies moet geven. Niet zoals die Bokito’s in je omgeving, die aan je revers trekken en in je gezicht slaan om je op te peppen. Nee. Ik wil iets liefdevols voor je doen. Lees verder »
Lichte woedeaanval hedenochtend tijdens het lezen van De Volkskrant. De voorpagina viel nog wel mee. Aardige foto van Job Cohen met een stukje fractie op de achtergrond. Dat hebben ze geleerd van Kay van de Linde: zoiets straalt eenheid uit. Ook al ziet het er enigszins chaotisch uit: Nebahat Albayrak kijkt alsof ze moet poepen, Hans Spekman kijkt naar iets buiten het gezichtsveld van de lezer. In ieder geval niet naar de politiek leider. Lees verder »
De afgelopen jaren heeft een aantal eurolanden zich op financieel vlak ernstig misdragen. Dit heeft geleidt tot grote tekorten, nog veel grotere schulden en de eerste eurocrisis sinds de invoering van deze munt. De hoogste tijd om in grijpen, zou je zeggen. Maar de Euro wordt gegijzeld door falende politici, wiens enige kompas angst lijkt te zijn. Angst voor het maken van echte keuzes en een blijkbaar nog grotere angst voor het eigen onvermogen om deze keuzes uit te leggen. Het wordt tijd dat een politicus hardop durft te zeggen waar het op staat: wat we nodig hebben is streng, onafhankelijk Europees toezicht op onze begrotingen en de invoering van Euro-obligaties. Lees verder »
De PvdA is en blijft zo’n leuke ‘case’ omdat alles waar we als land en als West-Europa mee worstelen, in kwadraatvorm is terug te zien bij deze partij. Neem het abjecte verschijnsel van de ‘rekenende burger’, waar geen greintje gevoel meer doorheen stroomt en die elke vorm van risico of onzekerheid probeert uit te bannen. Het kan niet anders of de PvdA-fractie bestaat voor het overgrote deel uit zo’n stelletje calculerende ruggengraatlozen. Velen zijn ontevreden over Cohen of stellen vraagtekens, maar niemand durft zijn mond open te doen. Voor je ‘t weet zak je een plaatsje in de pikorde en loop je op termijn dat lucratieve burgemeesterschap of een mooie plekje bij een adviesraad of toezichtorgaan mis. Dus wat doe je? Je houdt je kaken stijf op elkaar en speelt mooi weer. Je ziet dit gedrag overigens niet alleen aan de top, de hele partij is ervan doordesemd; vanaf de onderste laag concurreert PvdA-kader elkaar dood met het aantal commissies en denktankjes waar men zijn snot in deponeert. Lees verder »
De Partij van de Arbeid is niet populair – niet bij de kiezer en niet bij de andere partijen. “Wat hebben ze toch tegen ons?”, is een vraag die de PvdA zichzelf mag stellen, aldus het commentaar in deze krant* van 17 mei. Sta mij toe om, als PvdA-lid in de marge en politiek geïnteresseerde, een mogelijk antwoord te geven op deze vraag. Ik mag mezelf gelukkig prijzen met vrienden die wat betreft politieke voorkeur verdeeld zijn over een breed ideologisch spectrum – van conservatief tot progressief, van liberaal tot socialistisch. Binnen deze groep blijkt al snel dat de PvdA een soort Louis van Gaal onder de politieke partijen is. Of je bent fan (lid) van deze partij, of je hebt er een hekel aan. Ik ben lid. Ik stem braaf PvdA, maar in mijn omgeving sta ik daarin alleen. Lees verder »
Als je de knuppel in het hoenderhoek gooit, weet je dat je wat weerstand kan verwachten. Dat gebeurde ook na het stuk dat collega Thomas Hendrikx en ik afgelopen vrijdag in de Volkskrant schreven. Naast vele reacties in de categorie “hehe, eindelijk twee PvdA’ers die zeggen waar het op staat”, las ik ook reacties van mensen die de apartheid erbij haalden, de overeenkomst tussen mijn naam en die van een bepaalde nazi-arts benadrukten en beweerden dat Thomas en ik eigenlijk gewoon PVV-wolven in PvdA-schaapskleren waren. Voorspelbaar, maar op de een of andere manier verbaasde het me toch. Wat me minder verbaasde was de reactie van een Groen-Linkser, Miko Flohr. Hij plaatste in een gedegen artikel een aantal terechte nuances, maar vergat de kernboodschap te ontkrachten. Iets wat GroenLinksers wel vaker doen na een prikkelend stuk van de JS. En dat is misschien ook wel goed. Lees verder »
Of het helemaal legaal is weet ik niet, maar soms zijn ingezonden brieven in de papieren krant zo geweldig, waar, alles verklarend en ontroerend oprecht dat ze gewoon online moeten. In ieder geval wat citaten, dat zal vast wel mogen. Onderstaande citaten zijn afkomstig uit een ingezonden Volkskrant-brief van ene Hans van den Heuvel uit Heerlen. De complete versie van zijn brief is te lezen in de Volkskrant van vandaag (wellicht later online op de VK-site). Ik wens alle PvdA-leden die dit lezen veel plezier met dit spijker-kop-raak moment. Doet pijn hè, waarheid? Lees verder »
Onlangs werd Pieter Broertjes aangesteld als burgemeester van Hilversum. Allerlei mensen en media reageerden als door een wesp gestoken. “Regenteske, netwerkende en baantjesjagende theedrinkmentaliteit”, zulke termen vlogen al snel door de digitale ether. Het waren heus niet alleen PVV’ers die zulke dingen riepen. Zelfs Groenlinksers schreven “de aanstelling van Broertjes bewijst dat oldskool baantjes geven nog bestaat en dat kongsi tussen media&politiek springlevend is”. Zulke reacties zijn typerende reacties op alles wat de Partij van de Arbeid doet. Het getuigt van een bijna blinde haat tegen en een diepgaand wantrouwen jegens de sociaaldemocraten. Die haat was afgelopen week weer heel erg manifest, in de rel rond Mei Li Vos en 4 mei. Lees verder »
Schrijver dezes kijkt met enige afgunst naar de PvdA in Amsterdam. Allemaal van die fijne frisse jongens als Lodewijk Asscher en burgemeester Eberhard van der Laan die doortastend optreden. Hoe anders dan in Utrecht waar de PvdA-coalitie alleen oog heeft voor de belangen van daklozen en junks. Waarom hebben wij geen Asschers en Van der Laans in 030? Dit terzijde, want ook in 020 is niet alles pais en vree. Fatima Elatik is weer in opspraak.
Lees verder »
In 1968 plaatsen radicale feministen bij de Miss America verkiezing een Freedom Trash Can. Hakken, lippenstift en krultang moesten het in deze vuilnisbak-voor-vrijheid ontgelden; het waren instrumenten die de vrouw onderwierpen aan het schoonheidsideaal en daarmee aan het patriarchaat. Later werd de tuinbroek aangetrokken, opnieuw als ‘antimode’ en daarmee statement tegen het gangbare schoonheidsideaal. Niet iedereen voelde zich even senang bij deze radicale visie. Hoezo onderwerping? Lees verder »
Dat Marleen Barth, lijsttrekker voor de Eerste Kamer van de PvdA, lekker solidair is: oud nieuws. De PvdA heeft de vervelendste mastodonten: voldongen feit. Utrecht lijdt onder het PvdA-bewind: leest u hier terug. Campagne? Ook waardeloos. Trouwe leden zijn al sinds 9 juni in dubio. Maar nu is het moment daar. “We gaan het dit kabinet héél moeilijk maken”, aldus Barth. En dat zegt ze het liefst zo vaak mogelijk, met als echo Job ‘bezuinigen is met geld smijten’ Cohen. De PvdA degradeert definitief van een partij voor de gematigde middenklasse tot stugge protestpartij. Het eigen geluid is weggevaagd: wat overblijf is een fel gekwetter tegen alles wat dit kabinet probeert te bewerkstelligen. Lees verder »
Ik geloof dat het in de jaren ’80 was dat ik in Engeland een vooraanstaande Conservatief voor het eerst lucht hoorde geven aan het idee dat links, in dit geval de Labour-partij, baat had bij het bestaan dan wel het creëren van slachtoffers of zwakkeren. “De grootste nachtmerrie voor Labour is dat mensen straks allemaal een goed inkomen genieten, een prima opleiding achter de rug hebben en uitstekend voor zichzelf kunnen denken en zorgen”, redeneerde deze Conservatief. “Want de legitimatie van Labour, en van links in het algemeen, is dat er beleid moet worden gevoerd of opgetreden dient te worden namens slachtoffers of zwakkeren, die achtergesteld of gediscrimineerd zouden worden.” Dit inzicht maakte destijds grote indruk op mij. Waar ik linkse activisten en politici, als naïeve twintiger, tot dan toe vooral bezag als bewonderenswaardige idealisten, maakte deze zienswijze een opening naar een heel andere essentie: de linkse bestuursklasse hóudt van ziek, zwak en misselijk omdat het de beste garantie vormt voor haar eigen werkgelegenheid en portemonnee.
Lees verder »
Niet aanraken! Niet aanraken! Niets meer aan doen! De PvdA is als een antieke vaas. Het ding ziet er mooi en afgerond uit, is een sieraad om in zowat elk interieur te worden opgenomen, maar iets anders dan ernaar kijken en “oooooh” roepen is haast onmogelijk. Met Job Cohen is de PvdA definitief een ‘stukje nostalgie’ geworden. Met alleen maar kloppende lijntjes en nergens een kerfje of een oneffenheid, mag de vaas zich verheugen in een perfecte vorm. Maar waarom kiezen op een vaas die zichzelf genoeg is? En op elke vraag het door jaren van vergaderen en neuspeuteren gladgeschuurde, sociaal democratische antwoord heeft? De onlangs overleden historicus Tony Judt zei het heel precies: “Voor het eerst in de geschiedenis hebben de sociaal democraten geen wenkende toekomst meer in de aanbieding, alleen nog een vervagend verleden.” Lees verder »
03-02-2011. De PvdA kwam bijeen in het Conservatorium om de laatste veertig PvdA-kiezers lekker bij elkaar te houden. Lodewijk Asscher en Job Cohen vertelden beiden op hun geheel eigen wijze de blijde boodschap van het socialisme. Tevens werden er mensen geinterviewd. Zo was er een mevrouw die minder moest werken omdat ze de kinderopvang niet meer kon betalen. Blijkbaar kost het meer om je kind op te laten vangen, dan dat je kunt verdienen als kapper. Toen mochten er vragen gesteld worden door de toegestroomde bejaarden. Zo was er een vraag over het opgehoopte geld in schurkenstaten, het feit dat de Chinezen wel veel spoor kunnen aanleggen en vroeg een oude vrouw zich terecht af waarom zowel zijzelf vroeger, als haar dochter vroeger en nu haar kleindochter geen huis kan vinden in Amsterdam. Het was een gezellige avond waar met name Lodewijk Asscher zijn tijd, als hij niet aan het woord was, gebruikte om te sms-en of om een tukje te doen. En oh ja, Thomas van der Dunk en Achmed Baâdoud waren er ook.
Tekst & foto: Maarten Brante.










Laatste reacties