Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noé, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Boekrecensie: Arnoud Engelfriet – Security
Met het boekje Security – Deskundig en praktisch ICT advies heeft Arnoud Engelfriet van juridisch adviesbureau ICTrecht weer een handig naslagwerk afgeleverd dat iedereen die iets met internet doet graag in huis zou hebben. Hoewel het internet soms een vrijplaats lijkt waar alles mag zijn er wel degelijk regels en wetten. Nu ‘computervredebreuk’ en ‘malware’ steeds vaker in het nieuws zijn is het voor vele mensen de vraag “of dat allemaal zomaar kan”. En hoe ver kan iemand eigenlijk gaan bij het in de gaten houden van jou als individu voordat hij toch echt te ver gaat? Arnoud geeft in dit boek op een duidelijke manier uitleg dit soort vaak voorkomende juridische vragen over computerveiligheid. Daarmee is Security is eigenlijk zo’n boek dat je misschien liever niet aanbeveelt, omdat je gewapend met dit werk zelf de show steelt als iemand vragen heeft. Lees verder »
Extreme cinema (7): Twentynine Palms
Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noé, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Er zijn zorgvuldig geconstrueerde sprongen in de tijd. Er zijn minutieus uitgeschreven scenes van pijnlijke menselijke interactie. Er is humor. Er is een mooie gelaagde opbouw. De roman Alles Ruikt Naar Chocola zit eigenlijk prima in elkaar. En toch ontstijgt dit debuut van Sidney Vollmer vrijwel nergens het niveau van ‘veelbelovend.’
Lees verder »
Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noé, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noe, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noe, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Misschien wel de beste film van het jaar. Nicolas Winding Refn (Bronson) biedt de in de filmwereld nog immer exploderende Ryan Gosling een cinematografisch perfect ingekleurd podium om te laten zien wat hem zo interessant maakt, en klimt daarmee zelf ook wat treden op de Hollywoodladder. De synopsis van Drive leest als een introductie van de wereld van iedere andere auto-gerelateerde actiefilm. Ryan Gosling is stuntcoureur in de films, die bijklust als bestuurder van vluchtauto’s. Hij wordt verliefd op z’n buurvrouw Irene (Carey Mulligan), een jonge moeder die onwetend wordt meegesleept in de onderwereldpraktijken van haar man. Wanneer een klus verkeerd loopt, moet de chauffeur doen waar hij goed in is om Irene, haar zoontje en misschien zichzelf te kunnen redden. Gebaseerd op bovenstaande denk je deze filmlogischerwijs wel over te kunnen slaan. Lees verder »
Elke vrijdag bespreekt Joep Smaling voor DeJaap.nl een controversiële film van een regisseur die geweld en ander expliciet realisme niet schuwt. Het is een verkenning van extreme cinema vlak voor en na de millenniumwisseling. Wat willen deze regisseurs die de scalpel hanteren en hun kijker eerder opzadelen met een gevoel van onbehagen dan een fijne filmervaring? Is het simpel effectbejag of zijn hun intenties anders van aard? Het wordt een tienluik dat begint met Funny Games (Haneke, 1997/2007)). Hierna volgen Carne/ Seul Contre Tous (Noe, 1998) The War Zone (Roth, 1999), Baise Moi (Despentes, 2000), Irreversible (Noe, 2002), Twentynine Palms (Dumont, 2003), The Great Ecstasy of Robert Carmichael (Clay, 2005), Martyrs (Laugier, 2008), Srpski Film (Spasojevic, 2010).
Lees verder »
Stel dat een slungelige puber je huis komt binnenwandelen. Hij heeft lang, vet haar, op zijn ontblote bast heeft hij een stick figure getatoeëerd die zichzelf door het hoofd schiet. Op zijn rug prijkt een enorme middelvinger. Hij vertelt dat hij even de was komt doen. Als hij merkt dat je televisie maar vier kanalen heeft klimt hij een zendpaal in, rommelt er wat mee en even later, gaat hij ongegeneerd op jouw bank een pornootje kijken. Wat doe je?
Lees verder »
‘You show me how to control a wild fucking gypsy and I’ll show you how to control an unhinged, pig-feeding gangster,’ aldus het personage Turkish in Guy Richie’s culthit Snatch. Als we Richie moeten geloven is de in Groot-Brittannië woonachtige zigeuner – pejoratief genaamd ‘Pikey’ – een ongecontroleerde, onverstaanbare wilde met een pover maar rigide moreel kompas. Vooroordeel? De documentaires ontkrachten het niet. My Big Fat Gypsy Wedding gaf niet bepaald een florissant beeld van de Travellergemeenschap. En dankzij het onlangs verschenen Knuckle weet het grote publiek nu ook dat de in Snatch vertoonde bare knuckle vuistgevechten niet op fantasie berusten.
Lees verder »
Source Code is de tweede volwaardige film van Duncan Jones, die eerder tekende voor de regie en het verhaal van het prachtige Moon. In Source Code speelt Jake Gyllenhaal de rol van luchtmachtluitenant Colter Stevens die een reeks aanslagen moet zien te voorkomen. Stevens is echter halfdood en ligt ergens in een cabine in Las Vegas, aangesloten op een softwareprogramma genaamd Source code. Het zijn de ingrediënten voor een smakelijke science-fiction thriller die duidelijk gemaakt is om een zo groot mogelijk publiek te behagen. Dat Jones niet meeschreef aan het script is evident: Source Code is stukken platter dan Moon.
Lees verder »
Ik geef toe, een béétje pervers is het wel: concerten van het JeugdOrkest Nederland bezoeken. Het zijn tóch van die concerten voor ouwe snoepers die zich graag vergapen aan vroeg of laat puberende jongens en meisjes, waarbij de kokette jonge dametjes kort gejurkt en asociaal torenhooggehakt hun instrumentarium bespelen. Onder leiding van Jurjen Hempel, voor Nederlandse begrippen een topdirigent. Lees verder »
Het veelgeprezen HhhH van de Franse debutant Laurent Binet is een nogal aparte roman, voor zover je van een roman kan spreken. Het is niet alleen een reconstructie van alle omstandigheden rond de aanslag op het beruchte nazikopstuk Reinhard Heydrich. Het is tevens een roman over een schrijver die een historische gebeurtenis reconstrueert en over de moeilijkheid daarover te verhalen zonder in fictie te verzanden. Daarbij legt Binet om de haverklap rekenschap af: over zijn aanpak, vermoedens, wat hij zeker weet en wat niet en over de vordering van zijn boek. Zo fanatiek als Binet probeert de waarheid te ontdoen van alle leugens en ambiguïteiten, zo schaamteloos brengt hij ‘een dikke weerspiegelende laag van idealisering aan op de transparante spiegel van de historische werkelijkheid’.
Lees verder »
Sinds mensenheugenis tast vermogensbeheerder Robeco diep in de buidel van velen om de Zomerconcerten van het Amsterdamse Concertgebouw te sponsoren. In de maanden juli en augustus schotelt de belegginsspecialist ons dan ook meer dan zeventig concerten voor. Hulde! Deze avond was het in elk geval een ‘volle bak ambiance’! Ik raakte verloren in een gemêleerd gezelschap: tonnen oud geld, hippe conservatorium-studenten, 40+ yuppen en hier en daar een verdwaalde geitenwollensokkenagoog. Dertigers, zoals ik, waren sterk in de minderheid. Enfin. Ik had desondanks niet de indruk dat het gros van de kaartjeskopers met een zekere regelmaat klassieke concerten bezocht: de musici van het Orchestre Philharmonique du Luxembourg werden met een overweldigend applaus ontvangen toen zij het podium beklommen om het instrumentarium en de vingers op te warmen. Dirigent Emmanuel Krivine (wie?) ontving nog net geen staande ovatie toen hij een minuut of tien later de bok besteeg. De avond kreeg een provinciaal karakter in het grote Mokum. Lees verder »
Wikileaksmania (2): Wikileaks – Inside Julian Assange’s War on Secrecy
Het Engelstalige boek Wikileaks – Inside Julian Assange’s War on Secrecy van David Leigh en Luke Harding, is in de korte tijd na zijn verschijning al een klassieker geworden. Het is geschreven door twee zeer ervaren journalisten die Julian Assange van dichtbij hebben meegemaakt. Leigh en Harding werken namelijk bij The Guardian, de krant die als eerste ging samenwerken met Wikileaks. Sterker nog, ze waren degenen die voornamelijk het contact onderhielden met Assange. Het boek zit niet alleen gedegen in elkaar, eveneens zijn er bewijsstukken bijgevoegd: achterin zijn een aantal van de uitgelekte cables opgenomen.
Lees verder »
Eindelijk weer een echte Houellebecq. Eindelijk, want Mogelijkheid van een eiland is al weer zo’n zes jaar oud, en Publieke Vijanden was weliswaar inzichtelijk, maar geen roman. Het Nederlandse publiek heeft bovendien erg lang moeten wachten op de Nederlandse vertaling van Houellebecqs nieuwe werk. In Frankrijk verscheen de roman al in 2010 en won daar de prestigieuze Prix Goncourt. Maar een echte Houellebecq? De Fransman is subtieler en ogenschijnlijk milder geworden. De mores van een ‘encyclopedische’ roman.
Lees verder »
Met Bittere Bloemen trekt Jeroen Brouwers alle stijlregisters open. De schrijver die toch al zo bekend staat om zijn bloemrijke taalgebruik, blijkt zijn woordenarsenaal nog verder te hebben uitgebreid. Het relaas van de hopeloos verliefde maar broze oud-rechter, ex-politicus en schrijver Julius Hammer is opgetekend in zinnen die de Nederlandse taal tot in de verste uithoeken verkennen en oprekken. De oude Brouwers toont zijn literaire overwicht met zoveel swung dat hij soms uit de bocht vliegt.
Lees verder »
De nieuwe roman Magnus van Arjen Lubach is opgebouwd rond een enkele vraag. Die wordt nergens gesteld, maar wel beantwoord: is een actief leven te verkiezen boven een passief bestaan waarin alles ‘steeds zo fucking hetzelfde is’? Merlijn Kaiser ontdekt het in Magnus: een breed uitwaaierende roman die minstens honderd pagina’s ingekort had kunnen worden. Ondanks de wijdlopigheid van het verhaal weet Lubach met Magnus wel te raken.
Lees verder »
Binnenkort verschijnt het boek De Liefdesmarkt van Renzo Verwer in de boekwinkels. Het heeft als ondertitel: een handboek. Daarbij denk je over het algemeen aan een heleboel handige tips en trucs, en natuurlijk ontzettend veel clichés. Bij dit boek moet je dat als lezer niet verwachten. Het bevat voornamelijk één clichéfiguur: de vrouw is te veeleisend. Bijna het gehele boek, in totaal 336 pagina’s, bestaat uit zelfbeklag.
Lees verder »
Laatste reacties