Met Malherbe vul je de avond wel. Geen mutserig gezeik, mooie lange fragmenten, veel nostalgie. Alhoewel het jarenlange samenzijn met Alex van Warmerdam wel zo zijn sporen heeft nagelaten bij de vijftigjarige Malherbe. De verwarde half afgemaakte zinnen die ze soms uitsprak en het warm lachend ontwaken uit haar dagdromen, alsof ze haar eigen verlegenheid probeerde weg te lachen, deed af en toe denken aan een fragment uit een film van haar man. Iets surrealistisch in een oneindig lange scene zonder tekst, met Theo van Gogh in een rode jurk die elk moment op een scooter voorbij kan komen rijden. Annet Malherbe ten voeten uit. Gewoon een lekker gek wijf. Houdt van eten, koken, feesten en acteren. Een tragikomische Zomergasten-gast.
Ach, misschien zal blijken dat juist deze aflevering de succesvolste ooit was. Misschien hebben alle critici altijd ongelijk gehad en was Zomergasten nooit bedoeld als avondvullend programma vol diepgaande gesprekken en de zoektocht naar de ware mens achter de Zomergast. Misschien blijkt straks dat Zomergasten als voortzetting van Avro’s Servicesalon de kijkcijfers tot boven het miljoen heeft weten te stuwen. Wie weet hoeveel pubermeisjes ook een kreetje van angst slaakten toen die ene enge nare man, die de evil spirit speelt in Twin Peaks, in een fragment uit deze serie was te zien. Het was maar goed dat Cornelisse haar Twin Peaks-puberplakboek had meegenomen, daardoor is het integraal voorlezen van haar poëziealbum namelijk komen te vervallen.
Maarten ‘t Hart praat namelijk vanzelf. Geef hem de ruimte en hij gaat los, ongegeneerd, niet gehinderd door camera of schaamte, even oprecht als gepassioneerd. Voor Brandt Corstius was het een gast die hem waarschijnlijk regelmatig deed denken aan een van de vele paradijsvogels in Rusland, de kleurrijke mensen met de mooiste verhalen. Puur op gevoel, zonder hinderlijke remmingen. Met een gast die over dezelfde hoeveelheid kennis, enthousiasme en de kunde om bloemrijk te kunnen vertellen beschikt als Maarten ‘t Hart kun je hoogstwaarschijnlijk complete seizoenen Zomergasten vullen.
Nu in de bioscoop: The Shock Doctrine. Een documentaire gebaseerd op het boek van de links activistische schrijfster Naomi Klein (bekend van het antikapitalistische boek No Logo) met als strekking: de oorlogen en crises worden door de neo-liberalen gebruikt om toe te slaan en zo de rijken rijk te maken en de armen armer. Volgens Dejaap-recensent dr. Linda Duits voegt The Shock Doctrine niets toe aan een wereldbeeld dat anti-neoliberalen toch al hebben. Naomi Klein is wat dat betreft dan ook het beste te vergelijken met Michael Moore. Gelukkig kunt u het zelf gaan bekijken, en dat zonder inleiding van Dick Pels of gezelschap van Francisco van Jole. DeJaap.nl geeft namelijk vijf keer twee vrijkaartjes weg voor deze film en voor de echte linkse intellectuelen (hoi Sargasso!) hebben we ook nog vijf oud mediale boeken (uitgeverij De Geus) van Naomi Klein’s The Shock Doctrine liggen. Hebben? Mail je adresgegevens naar: dejaapnl@gmail.com met in de subject “film”. (5×2 filmkaartjes worden verloot onder de inzenders.) Winnaars krijgen bericht. Geen bericht = Niets gewonnen, helaas pindakaas.
Update: boeken zijn OPPERDEPOP en verloot onder groot aantal inzenders. U kunt alleen nog maar filmkaartjes winnen.
Zeven jaar geleden had de Volkskrant al ideeën om zichzelf een kleiner jasje aan te meten. Ja, de krant moest de eerste Nederlandse krant op tabloidformaat worden. Inmiddels is het maart 2010 en is de Volkskrant dan eindelijk tot tabloid getransformeerd. Als eerste? Neen, verre van: als ervaringsdeskundige kan ik u melden dat zelfs De Gelderlander eerder was. Om over NRC Next en het Algemeen Dagblad maar te zwijgen. Maar hey, we hebben het over een Amsterdamse krant, dus dan kan de klant ook Amsterdamse vertraging (Metrolijn, Rijksmuseum, noem maar op) verwachten.
Met Revolutionary Road toonde Amerikaans auteur Richard Yates (1926 – 1992) al aan dat hij een meester is in het genadeloos beschrijven van alles wat pijnlijk is. In tegenstelling tot generatiegenoot Kurt Vonnegut (o.a. Slaughterhouse Five) aan wie Yates Cold Spring Harbor heeft opgedragen, richt hij zijn pijlen op het kleinburgerlijke leed. Zijn personages zijn zo goed als altijd modale Amerikanen die vastzitten in een onbevredigend bestaan. Lees verder »












Laatste reacties