Het is maandag 7 maart. De eerste lentedag van het jaar. Strakblauwe lucht en een zonnetje. Ik kom rond vier uur ‘s middags thuis en zwaai het raam open. Op de stoep van de flat aan de overkant staat politie. Ze ijsberen rond een lichaam onder een wit laken. Heftig, een zelfmoord. Als journalist schrijf ik meestal gezellige stukjes. Alexander Pechtold op campagne op een winkelcentrum. Een interview met Edward van Cuilenborg, de enige Bekende Nederlander die in Nieuwegein woont. Zelfmoorden en branden zijn niet zo mijn ding. Toch ben ik Journalist. Ik bel even met de redactie. Jongens, er is iemand van een flat afgesprongen. Lees verder »
mrt 112011
Het oeuvre van de romancier Jeroen Brouwers mag dan radicaal egocentrisch zijn, in zijn essays verdiept hij zich het liefst in de tragische levensgeschiedenissen van de ander: de schrijver-zelfmoordenaar. Brouwers als suïcidoloog: “Ik wil het wel op mij nemen, de geschiedenissen van al dezen te schrijven, mijn toon is die van solidariteit.” Het resultaat daarvan is het prachtige en ongeëvenaard doorwrochte De laatste deur. Essays over zelfmoord in de Nederlandstalige letteren (1983). De geschiedenissen van buitenlandse scribenten die de hand aan zichzelf hebben geslagen worden bezongen in De zwarte zon. Essays over zelfmoord en literatuur in de twintigste eeuw (1999). Jeroen Brouwers en De Dood: een vruchtbare samenwerking.
Lees verder »
In januari 1980 ging de band voor het eerst touren op het vaste land van Europa en werd ook het tweede album Closer opgenomen, met wederom Martin Hannett als producer. Voorafgaand aan de tour namen de epilepsie-aanvallen van Curtis af, maar vanwege de lange uren en het gebrek aan slaap werden ze heviger tijdens de optredens. Zo kwam het nog vaker voor dat Curtis tijdens een show een aanval kreeg, waar hij zich voor schaamde en depressief van werd. Zijn bandleden en de mensen om hem heen werden steeds bezorgder, terwijl fans juist dachten dat het allemaal bij de show hoorde. Lees verder »
okt 122010
Vorige week was er weer een hoop openbare rouw te beleven om een BN-er. Deze keer was het Antonie Kamerling die gestorven was. Nu is gerouw om BN-ers vaak overdreven. Honderden, duizenden mensen die actief bezig zijn met verdrietinflatie. Laat dat verdriet aan de echte nabestaanden. Maar goed, zo gaat dat blijkbaar. Kamerling besloot zelf uit het leven te stappen. Dan is het vreemd te merken dat zelfmoord nog steeds als extra erg wordt beschouwd. Erger dan gewoon doodgaan. Hetzelfde was te zien toen laatst iemand op Twitter aankondigde dat hij zichzelf van kant ging maken. Een hausse aan hulp ontstond. Want zelfmoord, dat zouden we niet moeten laten gebeuren! Dat allemaal terwijl Nederland meer dan behoorlijk geseculariseerd is en er er een heleboel mensen voor het recht op een fatsoenlijke zelfmoord zijn. Dat lijkt tenminste zo. Lees verder »
okt 072010
Afgelopen woensdagmiddag 6 oktober maakte de 44-jarige acteur Antonie Kamerling een einde aan zijn leven. Hij liet zijn vrouw Isa Hoes en twee kinderen achter. Kamerling had al vaker laten doorschemeren depressief te zijn. Isa Hoes laat in een bericht weten dat “geboden hulp niet meer mocht baten”. In oktober 2007 interviewde ik Antonie Kamerling voor het dagblad Spits over zijn televisieprogramma ‘Jonge mensen op weg naar het concertpodium’. “Ik kan mijn emoties juist uiten in het acteren en in de muziek.” Lees verder »
Feuilleton: The Ana-files (32)
Column
Reageren uitgeschakeld
apr 232010
Toen de ex zich ophing aan een boom, was ik 25. Dat het niet goed met hem ging, wist ik. Dat het gevaar bestond dat hij – na een aantal eerdere mislukte pogingen – wederom zou besluiten dat het mooi was geweest, eveneens. Maar dat het hem deze keer wel eens écht zou kunnen lukken, daar had ik nooit over nagedacht. Wilde ik niet over nadenken, misschien. Tot ik de gewraakte e-mail kreeg.
apr 202010
Belachelijk vindt men het, die nieuwe richtlijn van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie (NVvP) waarin mensen met een zelfmoordwens door hun psychiaters naar buiten gestuurd worden om dan maar voor de trein te springen. Alsof we nog niet genoeg vertragingen hebben, met 200 aanrijdingen met personen per jaar. Lees verder »
Wie wil weten hoe erg het eigenlijk is dat Nederland bijna standaard wordt geregeerd door christenen moet even door het Volkskrant-magazine van afgelopen zaterdag bladeren. Daarin staat een reportage (pagina 22) over een vrouw die dood wilde, een zelfmoordpoging deed, faalde, en vervolgens als comapatiënt maandenlang moest lijden omdat andere mensen nou eenmaal bepalen dat je niet dood mag, ook niet als je dat zelf wilt.
En wij maar denken dat de politiek euthanasie goed had geregeld. Deze week waren Jeannette en Carine te gast bij Pauw & Witteman, twee moeders van kinderen die zich na jarenlange psychische klachten van het leven beroofden. De moeders zijn een website gestart om meer aandacht te vragen voor de doodswens van psychiatrische patiënten zodat ook zij op een menswaardige manier kunnen sterven. De moeders willen het gesprek met psychiaters en politici aangaan over deze problemen. Psychiaters en politici? Deze dubbele doelstelling verraadt dat de initiatiefnemers niet goed weten waar ze met hun lobby naartoe moeten. Ze zijn niet de enige lobbyende burgers die dit moeilijk vinden. Waar moeten ze met hun verhaal heen?
jan 032010
Ik dwing mezelf nog een keer mijn afgrijzen te overwinnen, want ik wil nu de dood ook ruiken. Tot dan toe had ik de agenda van mijn door zelfmoord overleden zoon Alexander slechts één keer durven bekijken. Door het transparante, zware plastic heen, waarin de politie ‘m als bewijsstuk had gestopt, las ik op de datum van 9 juni de dingen, die Alexander nodig had voor zijn zelfdoding.
dec 172009
Mijn zoon Alexander en ik zijn naar de psychiater geweest op die mooie dinsdag in mei. Ik ben heel optimistisch. Het gaat goed met ‘m. Hij wil zijn studie Geschiedenis uitbreiden en heeft afspraken gemaakt bij de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag. Hij wil zelfs met de trein op en neer terwijl hij eigenlijk niet eens per bus durfde te reizen. Hoe is het mogelijk? Is de schizofrenie dan toch te temmen? De psych en ik hebben wel geprobeerd om hem wat af te remmen. Rustig aan. Maar als het hem niet zou lukken met de trein, dan kan hij altijd logeren bij zijn zus in Lisse.
nov 302009
De agenda had bijna acht dagen lang naast het dode lichaam van mijn 40-jarige zoon Alexander gelegen. Via de politie kreeg ik die terug en het boekje lag lange tijd in een transparant plastic zakje op het dressoir in mijn woonkamer. Ik durfde de confrontatie met de inhoud van de agenda niet aan. Bang als ik was om de datum van zijn zelfmoord, 9 juni, onder ogen te zien. Wat zou mijn oudste – aan schizofrenie lijdende – zoon er opgeschreven hebben? Erger nog leek het me om in het zakje de stank van zijn ontbindende lichaam te ruiken. Het papier had die ongetwijfeld in zich opgenomen. Tot ik mezelf eindelijk over de drempel dwong.
okt 122009
Bedrijven en bedrijfsvoering zijn vaak hilarisch. Het is niet voor niets dat parodieën als Office Space, The Office en Debiteuren/ Crediteuren zo’n enorm feest van herkenning zijn. Zelfs France Telecom is hilarisch, al zou je dat niet verwachten gezien het aantal zelfmoorden – tot op heden 24- dat is begaan door werknemers. Vrouwen die na een vergadering uit een raam springen, mannen die zichzelf uit pure wanhoop met een kantoorschaar ik de buik steken; corporate horror alom. Kafkaëske bedrijfsvoering lijkt de grote boosdoener: werknemers die nog de ambtenarenstatus van voor de privatisering van het bedrijf hebben, kunnen niet ontslagen, maar wel overgeplaatst worden, en dit schijnt dat ook om de haverklap te gebeuren. Ze worden van het ene deprimerende, uniforme kantoorhokje naar het andere gestuurd. Tel daarbij een schandalig hoge werkdruk en de ene reorganisatie na de andere op, en voila, een mens zou zich om minder in een takkenversnipperaar werpen.
Laatste reacties